Ik las een boek over lopen, zeg {Review: Go Run}

In het begin van het jaar deed ik mezelf twee boeken cadeau. Go Ride en Go Run, twee boeken over dé sporten die mij zo gelukkig maken tegenwoordig: fietsen en lopen. Effenaf. Oké, fietsen heb ik ALTIJD al graag gedaan, maar lopen, dat is een ander verhaal. En toen ik Go Run van Josefien De Bock aan het lezen was, merkte ik dat mijn ‘loopverhaal’ (ahum) eigenlijk wel heel erg op het hare lijkt. En dat ik bijna even zot van lopen ben als Josefien.

Maar zij schreef er dus een boek over

Ik lees zelden non-fictie, maar het boek van Josefien moest en zou ik lezen. Ge moet namelijk weten dat Josefien eigenlijk zowat mijn grootste loopinspiratie is. Ik volg weinig tot geen andere lopers, maar Josefiens verhalen, eerst op haar blog, later ook op Instagram, heb ik altijd graag gelezen. Ik herinner me dat ik in het begin zelf bijlange niet zo fanatiek met lopen bezig was, maar haar enthousiasme werkte blijkbaar aanstekelijk. Wie mij op Instagram wat volgt, zal het wel al – misschien tot vervelens toe – gemerkt hebben: ik ben écht een looptrut geworden. Als ik niet aan zelfcensuur zou doen, zou ik na élk loopje een foto posten.

View this post on Instagram

10 km in de benen! 🥳 Deze voormiddag was ik vollenbak aan het procrastineren en aan het balen, want ik had eigenlijk willen gaan koersen, maar met die wind zag ik het toch niet zitten en aaargh 🤬 Rond de middag besloot ik mijn loopschoenen aan te doen. Efkes dat baalknopke omdraaien, zegt. Ik wilde dan wel minstens een uur lopen om het fietsgemis te compenseren. Op het gemakske vertrok ik. Ik luisterde naar anderhalve podcast van @werkenleven, en mijn gemoed werd elke minuut wat positiever dankzij die twee toffe, inspirerende madammen. Daarna koos ik een lijst van Spotify vol goeie rockmuziek van in mijnen tijd en mannekes, ik liep voorwaar nog een kwartier langer dan mijn vooropgezette doel. Het laatste stukje was volop in het bos, dat er nogal natjes bij lag. Ik probeerde de modder te ontwijken tot ik vollenbak in een plas terechtkwam… waarna ik in de modder bleef lopen. Ik weet dat het belachelijk is, maar ik vond dat laatste stukje in de modder zo plezant. 😁 Echt waar, lang leve in de modder springen! Wat dat met ne mens toch kan doen, ‘t is zotjes! Bon. Het was dus een goed loopke. Niet snel, maar extreem opbeurend. En daarna maakte ik ook nog eens banoffeetaart! Lang leve banoffeetaart, joh! #verblijdingen

A post shared by Kelly – Ma vie en vert (@lamerlette) on

Just go run & have fun!

Josefiens aanstekelijkheid vind je van de eerste tot de laatste bladzijde van haar boekenkind, Go Run – Op naar een betere conditie en meer plezier bij het hardlopen. Terwijl ik het aan het lezen was, heb ik echt belachelijk vaak gedacht “daar moet ik over bloggen want iedereen moet dit lezen!” want dat vind ik ook écht, als ge een beetje goesting hebt om te lopen, maar niet goed weet hoe eraan te beginnen, of misschien wel weet hoe eraan te beginnen, maar die motivatie soms eens durft te verdwijnen, of als ge wel echt veel goesting hebt om te lopen maar misschien nog wat meer wilt te weten komen omdat ge uzelf niet ZO serieus neemt dat ge echt geld gaat betalen voor een loopcoach ofzo maar wél om een boek over hardlopen te kopen.

Nee maar serieus: als lopen je ietwat ergens interesseert, moet je dit gelezen hebben. Ik had zelf totaal geen nood aan meer plezier bij het hardlopen want ik amuseer mij al te pletter, maar ik weet dat het mij nóg meer plezier zal geven. Ik zou zelfs bijna zeggen dat ik nu een nog blijere, trotsere loopster ben. ‘t Is belachelijk, maar tot een paar jaar geleden durfde ik zelfs soms niet goed luidop te zeggen dat ik liep, want ik deed maar wat en ik loop geen wedstrijden en ja, ik ben niet snel en bla bla bla. Intussen trek ik me al lang geen hol meer aan van wat anderen erover zouden kunnen denken, maar mocht je zelf zo’n duivels stemmetje in je hoofd of in je omgeving hebben, dan kan Josefiens verhaal wel helpen, denk ik.

mind – gear – action – body – food – fun

Dat zijn de 6 hoofdstukken van Go Run. Quasi elk aspect van lopen komt dus aan bod. Het hele boek is geschreven vanuit de ervaringen van Josefien (zelfs met dagboekfragmenten) en is aangevuld met tips van Maarten Vangramberen, een sportpsychologe, een coach multisport, een sportdiëtiste en een sportarts. Verder is het nog verrijkt met ervaringen, tips en anekdotes van de ‘Runners Squad’, ofwel andere loopverslaafden die Josefien aan het woord laat. Die combinatie maakt het zo’n tof boek: het is geen droog, serieus boek, maar het zit vol goesting en passie voor het lopen.

  1. mind
    Over uw kopke dus, en hoe dat mee bepaalt hoe goed je loopt.
  2. gear
    De uitrusting, uiteraard. Zeer belangrijk. Een aspect dat ik lang zo onbelangrijk mogelijk probeerde te vinden omdat het botste met mijn groene overtuigingen maar sinds ik dat heb losgelaten, is het lopen alleen maar aangenamer geworden (ik ben al een eeuwigheid met een blogpost daarover bezig hahaha).
  3. action
    Soorten trainingen, een paar loopschema’s (ik ben er eentje aan het volgen momenteel en ik merk precies al serieus verschil – of zou het in mijn kopke zitten?), het belang van warming-up en cooling-down (oeps, daar ben ik niet goed bezig) en een paar stretch- en spierversterkende oefeningen. Wat informatie over hoe je je voorbereidt op een wedstrijd, ook, als je graag wedstrijden wil lopen welteverstaan (da’s geen verplichting).
  4. body
    Ook heel interessant: blessures en hoe je ze kunt helpen te voorkomen.
  5. food
    Josefien houdt ook enorm van gezond eten, dus een hoofdstuk over het belang van gezond eten kon niet ontbreken. Wat je best na, voor en tijdens je loopje eet en drinkt, vind je er ook in terug. En ook nog: 15 recepten.
  6. fun
    Tips, tips en nog meer tips om het nog plezanter te maken. Motivatietips, tips om er een gewoonte van te maken, tips om te lopen in warm weer en in de kou, tips om te lopen in het buitenland, een ode aan de ochtendloop (hier ook een serieuze fan van ochtendloopjes!), muziek- en podcasttips… Josefien is trouwens enorme fan van lijstjes (snap ik volkomen) en dat wordt in dit hoofdstuk het allerduidelijkst.

Bon, ge snapt intussen wel waarom ik zo enthousiast ben over dit boek, zeker?

Ik had véél vragen en wilde veel bijleren, en op quasi alles heb ik nu een antwoord of minstens een idee. Er zijn maar twee elementen waarover Josefien niet echt geschreven heeft: loopbandlopen en trail running. Maar lopen op een loopband, daar moet ge voor zijn en dat is Josefien niet (ik snap het wel hoor). En trail running, dat zal misschien voor een volgend boek zijn, want trail running is KEIHARD DE MAX – toch, Josefien?

 

 

Go Run. Op naar een betere conditie en meer plezier bij het hardlopen. Josefien De Bock, Maarten Vangramberen
Uitgeverij Lannoo
ISBN 9789401464390
208 pagina’s vol aanstekelijk enthousiasme over hardlopen, met tips voor beginners en meer gevorderde lopers, recepten, loopschema’s en verhalen van andere loopverslaafden

Volgend bericht
Vorig bericht

3 reacties op “Ik las een boek over lopen, zeg {Review: Go Run}

  1. Wat een leuke review! Hier geen looptrut, maar ik zou het zo graag kunnen. Het lijkt me geweldig om zonder al te veel moeite en verplaatsing te kunnen beginnen sporten, en ik hoor van iedereen dat je er zo’n geweldig gevoel van overhoudt. Helaas is lopen niet aan mij besteed, door slechte knieën, maar ik denk dat ik dit boek toch maar eens ga lenen in de bib of zo. Al is het maar voor algemene sportmotivatie :-).

  2. Duizend keer merci voor deze zalig leuke review!!!!!!! Dit is dus exact wat ik wilde bereiken met mijn boek hé… dat mensen zich na het lezen zouden voelen en doen zoals jij. Echt de mooiste review die ik van ‘Go Run’ al gelezen heb, ik meen het echt. Merci!!!!!!!! Ik deel deze zeker nog! Xxx

  3. Ik vind dit ook een heel toffe review! (en bij uitbreiding alles wat je schrijft, doe je dat pleeease weer vaker hier? – kan maar proberen hé 😉)

Reageer