Een toegeving

Laat ik deze blogpost beginnen met een toegeving.

Laat ik deze blogpost beginnen met een toegeving en die toegeving uiteindelijk zo’n 400 woorden lang laten worden dat ik besluit om het eigenlijke onderwerp van deze blogpost te houden voor een volgende blogpost.

Ik mis het bloggen van vroeger. Het bloggen zonder al te veel te piekeren en rekening te houden met wie er allemaal meeleest (hey mama! jow (ex-)collega! dag (ex-)baas! en nog een hele hoop andere mensen die ik ook in het echte leven ken(de)). Het bloggen zonder ook maar een beetje na te denken of iemand wel leuk vindt wat ik schrijf want eigenlijkdoetdaterniettoemaartochookweleenbeetjeprecies. Het bloggen zonder ermee rekening te houden of wat ik schrijf wel ‘relevant’ is, of het anderen ‘iets bijbrengt’ of ‘inspireert’ ofzo – ook al is dat (natuurlijk) niet mijn verantwoordelijkheid, noch als persoon noch als blogger. Het bloggen zonder schrik te moeten hebben dat mijn levensstijl veroordeeld wordt, dat mijn keuze niet ‘groen genoeg’ is en dat ik daar commentaar op krijg – online of offline. Het bloggen zonder schrik te moeten hebben dat mensen zouden denken dat ik gesponsord ben want da’s ook zo’n extra gevoelig iets geworden, ook wel een beetje (ik heb nog nooit geld gekregen voor een blogpost, enkel soms producten en dan vermeld ik dat). Het bloggen zonder echt wel heel hard op te letten wat ik schrijf want dat mensen in mijn omgeving dat allemaal tegen mij kunnen gebruiken.

Dat bloggen dus, dat mis ik. En geloof mij maar als ik zeg dat sommige van die zorgen – ook al zijn het uiteraard first world problems – echt niet onterecht zijn.

Het afgelopen anderhalf jaar ofzo is dat er extra in geslopen en geraakte ik de blogvreugde dus precies een beetje kwijt en dat in combinatie met ‘geen tijd want fulltime werken en werken in ons huis en het feit dat ik Stefan, vrienden, familie, vers eten op tafel, sporten en andere hobby’s belangrijker vind’ heeft er dus voor gezorgd dat ik maar weinig schreef.

Ik schrijf dit trouwens niet omdat ik me wil verantwoorden. Blogstilte is niet iets waar ge u moet verantwoorden, vind ik al altijd. Ik wilde mijn gemis gewoon eens delen. Van blogger tot medeblogger en van blogger tot bloglezers.

Maar bon, ik mis dat bloggen van vroeger. Dus ik ga dat terug wat meer doen. Of allez, ik ga mijn best doen om terug een beetje zorgelozer te schrijven.

En zorgeloos, dat brengt mij bij de zomer. Allez, niet dat het per se een zorgeloze zomer was hé, MAAR TOCH. Voor al wie het interesseert: dit was kort samengevat mijn zomer kom binnenkort nog eens terug!

 

Volgend bericht
Vorig bericht

24 reacties op “Een toegeving

  1. Ik kijk uit naar je schrijven… al veel groene tips waar ik iets aan had, je boeken waardoor je me inspireert om net dat boek ook te lezen. Blijven schrijven dus….

  2. Amai, hoe herkenbaar is dit!
    Ik trok een tijdje geleden zelfs de stekker uit mijn blog door het vernietigende oordeel van één (schoon)familielid. Om het schrijven daarna toch niet te kunnen missen en verder te schrijven.
    En toch heb ik nog altijd het gevoel dat de handrem op staat.
    Hoera voor ongedwongen schrijven!

  3. Ik ben fan dat je terug wat meer schrijft. En liefst ongedwongen, daarvoor dient een blog toch. In november kan ik je ‘live’ ontmoeten. Dan kom je les geven in onze Velt afdeling. Kijk er naar uit!

  4. Moedig van je om dit zo eerlijk te schrijven. En erg spijtig dat je reacties krijgt op je blog die niet fijn zijn. Want laat ik ook iets bekennen: ik miste je blog al even!

      1. Graag gedaan – en uit het hart. Maar hé, kan het zijn dat er iets aan je instellingen veranderd is? Ik kreeg geen mail van je reactie noch van de andere reacties hieronder?

  5. Juist dit! Ik krijg regelmatig ook te horen waarom ik zo weinig op sociale media zit. Tja, ik heb ook maar één stel hersenen, 2 handen en 24 uur in een dag. Ik zo zeggen: laat je vooral niet opjagen! Da’s nergens goed voor. #genietvanhetleven

  6. Oh, zo herkenbaar…. mij lukt het ook niet (meer). Je motiveert me wel een beetje. Naar jouw blogposts kijk ik altijd uit en ik lees ze echt altijd met plezier. Dus graag, meer van dit/dat!

  7. Ik zat hier laatst ook nogal mee, maar ik heb besloten dat die zorgen vooral bij mezelf liggen, dus als ik me geen zorgen maak om al die dingen, dan maakt het ook niet meer uit! Een negatieve reactie of een foute inschatting, dat gebeurt soms, en dat is oke. We zijn allemaal mensen, toch?

  8. Oh, ik hoop dat het je lukt om weer zorgelozer te schrijven, want:
    1) boehoe stoeme mensen die commentaar geven (serieus, of wat je doet nu donkergroen, lichtgroen of zelfs zwart is, waarom moeien mensen zich daar mee, seg?!)
    2) je schrijft heel leuk én transparant
    3) je hele blog is een plek van inspiratie!

  9. Zeer herkenbaar! Bedankt om dit stukje te delen.
    Hier gelukkig geen negatieve reacties, maar het gewoon het gevoel van ‘moeten’. Mijn beste beslissing was om te gaan bloggen waarover ik wil, niet waarover ik verwacht word te schrijven!

  10. Wat een fijne blogpost. Die recht uit het hoofd tot op het scherm – zonder dat er over elke zin moet worden nagedacht – blogposts zijn doorgaans de fijnste. Vaak ook heel herkenbaar. Ik betrapte mezelf er onlangs op dat ik aan mezelf ging twijfelen toen mijn bezoekcijfers waren gedaald. Cijfers die ik enkel opzoek voor de uitgeverijen voor wie ik boeken mag recenseren vermits ik er zelf liefst zo weinig mogelijk naar kijk. Plots herinnerde ik weer waarom ik dat probeerde te vermijden. Mijn blog is geen inkomstenbron, het is een uitlaatklep waar ik mijn liefde voor boeken kan delen en knutselwerkjes kan tonen, recepten die ik heb uitgeprobeerd. Gewoon een fijne plek waar ik mezelf in kwijt kan en nieuwe mensen leer kennen. Vaak zijn dat mensen die van andere boeken/muziek/eten/kleding/… houden maar dat zorgt er dan weer net voor dat mijn eigen wereld wat groter wordt. Ik begrijp de mensen niet zo goed die snel klaar staan met kritiek. Het is toch niet omdat iemand iets anders doet dat het slechter zou zijn.

  11. Ik voel dat ook zo. Toen ik nog anoniem blogde kon ik over alles schrijven, maar uiteindelijk zijt ge niet meer zo anoniem, ik moest steeds meer de rem op dingen zetten. En nu blog ik veel minder persoonlijk en let ik ook heel erg op mijn woorden. Zo gaat dat zeker? Moet ge u daar niet gewoon NIKS van aantrekken? Gij leeft bijvoorbeeld nog altijd veel groener dan een ander, dus laat die maar commentaar hebben. Zo. Keep up the good work!!

Reageer