Veggie/Vlees, voor meer groentenfeestjes op je (design) bord

Onlangs kreeg ik een mailtje over nieuwe kookboeken. Ja, daarmee wek je mijn interesse natuurlijk wel. Twee boeken sprongen er meteen uit, en het boek met de titel Veggie/Vlees nog het meest. Ik bestelde een recensie-exemplaar, ontving dat heel snel (jeej!), waardoor ik het niet op mijn verlanglijstje hoef te zetten. Want je weet hoe het gaat met verlanglijstjes. Of misschien ook niet. In mijn geval is het alleszins zo dat de meeste items laaaang op dat lijstje blijven staan. Gelukkig-gelukkig-gelukkig moest ik dus niet zo lang wachten.

veggie/vlees-boek-review

Veggie/Vlees: 1 gerecht * 2 variaties

Met Veggie/Vlees wil Jorun Verheyden, die eerder al Gebeten door groenten en No food to waste schreef (wist ik ook niet, hoor), niet-vegetariërs aantonen dat “zonder vlees eten niet hetzelfde is als slecht eten”. Natuurlijk niet, zegt ge misschien (hopelijk), maar ahum, blijkbaar is dat niet zo vanzelfsprekend. De schrijfster vindt dat het iedereen moet lukken om eens een vleesgerecht af te wisselen met de veggieversie. Vind ik ook!

Het boek heeft een – voor mij toch – vernieuwend concept. Ik citeer.

Vegetariërs, flexitariërs en klimatariërs kiezen bewust voor vleesvervangers. Maar wat als andere mensen aan de eettafel minder overtuigd zijn van een leven zonder vlees? Hoe combineer je die twee voorkeuren? Jorun Verheyden selecteerde in Veggie/Vlees allerlei recepten die zowel mét als zonder vlees lekker en gezond zijn. Eén gerecht kan met kleine aanpassingen voldoen aan de eisen van iedereen die mee-eet, vegetariër of vleeseter. Een boek boordevol verrassende combinaties die leiden tot ware smaakexplosies.

Jup, origineel. Jup, dat sprak mij wel aan. Mij, de vegetariër met lactose-intolerantie die rond haar 20e besliste nooit meer dieren te eten en het soms best wel mist dat ze niet kan koken voor dierbaren die ECHT niet into vegetarisch eten zijn. Ik hoop dat dit boek kan bijdragen tot meer etentjes bij ons thuis, ook voor niet-vegetariërs! Yes, please. (Al zal ik dan wellicht vragen aan vriendlief of hij het recept-met-vlees wil bereiden, ahum.)

veggie/vlees-boek-review-flaptekst

Culinaire zottigheden

En dat bedoel ik in de meest positieve zin. Na een eerste keer doorbladeren dacht ik zoiets als “ja amai, dat zien er nogal fancy gerechten uit!” Na een tweede keer doorbladeren dacht ik: “ik zou er nooit aan denken om een gerecht te presenteren op een steen in plaats van een bord”. Na een derde keer werd het “oké, ik ben een beetje overweldigd”.

Ik wil maar zeggen: sommige gerechten zijn geen basics. Ik hou van basic, maar soms mag het al wat meer zijn. De ingrediëntenlijsten zijn vaak lang, soms overweldigend lang. Maar – opgelet! – soms is een vierde van die ingrediëntenlijst de versiering. Optioneel, dus, als je niet zo geeft om de presentatie (zoals ik! – ik vind het zot mooi maar ben er te lui voor).

veggie/vlees-boek-review-polentakoeken

De meeste recepten zijn dus geen gerechten voor door de week – tenzij je zoals mij bent en (meestal) met plezier een uurtje of langer in de keuken staat. Volgens mij vereist het merendeel wel wat bereidingstijd. Of toch zeker de eerste keer als je het recept maakt, alleen al omdat veel recepten uit meerdere, iets ingewikkeldere componenten bestaat. Zoals de carpaccio van seitan, koriander-youghurtdressing, courgettechips, gepekelde daikonwortel en kerstomaat. Of de groene soesjes met basilicumhummus, rode biet, munttoefoenaise, zwarte bessen en bieslookbroodkorstjes. Of wat dacht je van de hummus van witte bonen met crumble van gefrituurde uien, schijfjes aardpeer en druppels van mango, rode bes en chocolade? Ja, daar moet je je hoofd toch kunnen bijhouden, denk ik zo.

veggie-vlees-boek-review-tartaar-seitan

Maar wees gerust, er staan ook enkele heel ‘gewone’ recepten in. Ook die zijn dan weer zo mooi gepresenteerd dat ze op een nieuwjaarsdiner passen. De vol-au-veggie, stoverij, chili sin carne, groentenbrochettes, pizza en zelfs de hutsepot (“savooitje met hutsepotje van vergeten wortels, omringd door gefrituurde sojablokjes in een fluweelzacht preisoepje”) doen mij goesting krijgen om groenten te gaan kopen en in de keuken te duiken. Hun vleestegenhangers – want echt élk gerecht staat erin als veggie variant en in vleesversie – doen mij persoonlijk natuurlijk niet watertanden, maar mijn niet-vegetarische gasten op dat nieuwjaarsdiner ongetwijfeld wel.

Vegetarisch met vleesvervangers

Jorun heeft ook geen schrik om te koken met vleesvervangers, zowel de klassieke (tempeh, tofu en seitan) als de nieuwe generatie van vegetarische balletjes, worstjes en consorten. Ze maakt ook zelf groentenburgers en tofuballetjes. Ik ben zelf zot van tempeh en seitan, en ik hou van de veelzijdigheid van tofu. Dagelijks gebruik ik ze bijlange niet, maar ik ben dus ook zeker geen tegenstander – en zeker niet als er ‘traditionele eters’ mee aan tafel zitten. Dus ja, ik was aangenaam verrast en blij dat er ook recepten met vleesvervangers in dit boek staan. Njam!

veggie-vlees-boek-review-bloemkool

Groentenfeestjes op je (design) bord

In haar inleiding benadrukt Jorun de enorme impact van vlees op het milieu, en dat aspect lijkt de voornaamste drijfveer om eters aan te sporen vlees te minderen. Ook over kaas is ze niet mals, want ze schrijft dat kaas “even belastend als vlees” is. Daardoor verwachtte ik vooral recepten zonder kaas. En dat is gelukkig ook zo. Van de 37 veggie gerechten is bijna de helft vegan en bij een kwart is de kaas (en/of het ei) gemakkelijk vervangbaar of weglaatbaar.

veggie-vlees-boek-review-gevulde-aubergine

Links gevulde aubergine met seitangehakt, Provençaalse groentemacedoine en paprikamousse,
rechts gevulde aubergine met lamsgehakt, curry pilavrijst, paprikamousse en pecorino

De meeste veggie gerechten zijn dus ware groentenfeestjes. Jeej! Aangezien ik meestal vegan eet, ben ik daar natuurlijk extra blij om.

Een minpuntje: Helaas wordt er parmezaanse kaas gebruikt bij enkele veggie gerechten, terwijl echte parmezaanse kaas eigenlijk nooit veggie kan/mag zijn. Als je dat als goedbedoelende, niet-veggie gastvrouw aan een strikte vegetariër presenteert, is dat natuurlijk niet zo fijn.

veggie-vlees-boek-review-rug

Bon, genoeg gekwetterd over Veggie/Vlees. Dat ik enthousiast ben over dit boek, zal intussen wel duidelijk zijn, toch? Ik ga er binnenkort mee aan de slag voor een #kookboekweek (want da’s blijkbaar ook alweer een jaar geleden, oeps!), en dan breng ik daarover uiteraard verslag uit. Nog een vraagje voor de vegetariërs: hoe doen jullie dat, koken voor familie/vrienden die hun stukje vlees écht niet kunnen missen?
Volgend bericht
Vorig bericht

11 reacties op “Veggie/Vlees, voor meer groentenfeestjes op je (design) bord

  1. Als ik kook, kook ik altijd vegetarisch, maar ik zorg dan dat het iets vrij toegankelijks is. Vleeseters die niet vertrouwd zijn met de vegetarische keuken voer je beter geen tempé of seitan, hoe lekker je ze ook klaarmaakt, daar heb ik me al bij neergelegd.

    Je moet het gewoon een beetje tactisch spelen en iets kiezen waarin je óf het vlees niet mist (een goed gevulde salade met goeie dressing of quiche ofzo) óf je toevlucht nemen in dingen die sterk lijken op vlees. Ik heb al iedereen die ik ken kunnen bedotten met quorn, gemarineerd met wat kippenkruiden en honing.

    1. Klopt, tempeh of seitan zou ik NOOIT voorschotelen aan niet-vegetariërs. Die onbekende textuur alleen al! Maar bedotten werkt helaas ook niet bij de die-hards die ik ken 😉 Maar quorn heb ik nog niet geprobeerd, omdat ik dat zelf eigenlijk gewoon niet zo graag eet. Er staat een gerecht in dit boek met quornfilet, dus misschien maak ik dat weleens 🙂
      Voor wie wel voor een vleesloze maaltijd openstaat, serveer ik meestal vegetarische lasagne, dat lust quasi iedereen.

  2. Omgekeerd antwoord want ik eet wel nog vlees, maar kan ook nuttig zijn dacht ik dan: Wat ik merk is dat je bij vleeseters best zo weinig mogelijk afkomt met dingen die vlees “nabootsen”. Er zijn echt weinig vleesvervangers die de smaak/textuur van vlees evenaren. Zelf eet ik wel graag seitan (ja ook als vleeseter) maar ik denk dat ik eerder een uitzondering ben. Quorn vind ik zelf echt niet lekker.

    We eten nu een 3 a 4tal keer per week vegetarisch en onze beste veggie recepten zijn die waarin je op de een of andere manier gewoon geen vlees zou kunnen inpassen, of recepten die je niet gewoon bent met vlees: bvb rode bieten risotto met geitenkaas, eitjes met spinazie en kaassaus in de oven, lasagne met veel groenten, … wij eten ook wel eens graag haloumi (bvb met linzen-tomatensalade). Maar dus geen veggie spaghettisaus of zo.

    En persoonlijk: als ik ga eten bij een vegetariër verwacht ik écht niet dat er vlees op tafel komt! Maar dat is misschien omdat ik nogal nieuwsgierig ben naar ander eten en zelf ook graag meer vegetarisch eet. 🙂

    1. Jij bent inderdaad niet iemand die haar stukje vlees écht niet kan missen, dus voor jou zou ik sowieso vegetarisch meekoken! 🙂 Dat je geen vlees op onze tafel verwacht, vind ik inderdaad maar logisch als je thuis ook vaak vegetarisch eet. Maar als iemand wél elke avond vlees wil eten, ben ik ook niet de soort vegetariër die die persoon wil overtuigen dat dat niet hoeft. Dat ‘bedotten’ ligt dus ook niet echt in mijn aard. Mijn broer eet ook al absoluut niet graag groenten, dus met lasagne met veel groenten zou ik hem absoluut geen plezier doen. Ik redeneer vooral: ik zou het ook niet willen dat, als ik bij anderen ga eten, ik verplicht word om vlees te eten. Zij respecteren mijn keuze, ik die van hen. De enkele keren dat hier al ‘verstokte vleeseters’ zijn komen eten, bestelden we pizza – wij vegetarisch, zij met vlees 😉

  3. O wauw, dit boek vind ik echt gaaf. Vooral die tartaar van seitan trok meteen mijn aandacht. Ik ga deze op mijn verlanglijstje zetten, want ben binnenkort jarig en dan werken die verlanglijstjes wel 😛 Ik snap precies wat je bedoelt met dat je niet altijd tijd en zin hebt om een bord heel mooi op te maken, maar voor een etentje zou dit boek echt perfect zijn. Heb genoeg carnivoren om me heen die an sich open staan voor vegetarisch eten en dit is wel een mooi inspiratieboek om te laten zien dat het allemaal niet zo saai hoeft te zijn. Veg! van Hugh Fearnley-Whittingstall is ook een goeie trouwens, met wat minder fancy gerechten, meer voor elke dag.

  4. Dat zien er inderdaad geweldige boeken uit. Ik denk dat ik ze op mijn verlanglijstje voor Kerst / Nieuwjaar zet. 😉 Ik kan best wel wat extra inspiratie gebruiken om lekker vegetarisch te koken.

  5. Wauw, zo’n mooie foto’s! Ik krijg al honger (ook al kom ik net van tafel…) van de foto’s alleen. Ziet er heerlijk uit! Fijn dat je zo enthousiast bent. Eentje voor op de lijst dus 🙂

  6. Hmm, ik denk dat ik dit boek eens op mijn verlanglijstje ga zwieren. Wij koken ook graag, dus dat langer in de keuken staan is bij ons ook geen issue. En het lijkt mij vooral wel handig om al eens makkelijker te kunnen koken voor een “gemengd” publiek. Nu komt het er namelijk nog te vaak naar mijn goesting op neer dat we ofwel twee verschillende schotels klaarmaken (en dan wordt het soms toch wel heel veel koken) of dat ik dan maar vlees mee eet om niet ambetant te doen (want “ah ja, ik eet dat toch nog”), terwijl ik in mijn eigen huis toch eigenlijk wel vegetarisch zou moeten kunnen eten als ik daar zin in heb, verdorie! 😉

Laat een reactie achter bij Elisse Reactie annuleren