Oh, dierbaar België.

Al lange tijd denk ik eraan om eens een stukje over diesel te schrijven. Uitstel, want ik wil mensen eigenlijk niet tegen hun schenen schoppen. Maar dit is mijn blog, mijn uitlaatklep, de plaats bij uitstek om mijn gedacht eens te schrijven. Sluit dit venster dus maar als u eigenlijk iets positiefs zou willen lezen 😉
Ik heb onlangs naar deze Panorama-aflevering gekeken. Met gemengde gevoelens als gevolg. Enerzijds heb ik hier zitten bleiten, van frustratie en boosheid en onmacht. Ik heb zitten vloeken en schelden en moest me forceren om niet helemaal uit te barsten. Anderzijds ben ik blij dat diesel eindelijk* bij naam genoemd wordt. Tot enkele jaren geleden hield mijn schoonvader op zijn website, op de pagina over het kankerrisico van dieseluitlaat,  enkele relevante feiten en de evolutie (of eerder de niet-evolutie) van het diesel-kankerverhaal bij. Hij schreef brieven naar verschillende instanties, maar kreeg weinig gehoor. Intussen lijken ook machtiger mensen de grote boosdoener inzake de Vlaamsche luchtkwaliteit gevonden te hebben – er iets aan doen is natuurlijk weer een andere kwestie.
(bron foto)
Diesel is ongezond. Het is een gevaar voor onze luchtwegen, het bevat kankerverwekkende stoffen, het is vergif. En het stinkt. En het maakt enorm veel lawaai (maar dat lijken de meesten niet te merken – gewenning?). En toch:

“België is zo’n beetje het dieselvriendelijkste land ter wereld.”

“Fijnstof (o.a. uitgestoten door diesel) is een onzichtbare massamoordenaar.” 

En toch blijft het percentage dieselwagens in ons land groeien en is de overgrote meerderheid nog steeds niet uitgerust met een roetfilter… (hoewel de efficiëntie van die roetfilters ook weer in vraag kan gesteld worden, maar dat is weer een andere kwestie…)

Maar betalen we dan echt liever zo weinig mogelijk om ons te verplaatsen – want dat is toch vaak de motivatie om een dieselwagen te kopen he? – (alhoewel, de combinatie fiets / openbaar vervoer lijkt mij vaak goedkoper, hier een voorbeeldje), zelfs als we weten dat we onze omgeving verkankeren?
Ik heb me er ook al op betrapt om het goedkope, conventionele, milieuonvriendelijke alternatief (alternatief, ja, want voor mij is de ‘groene’ variant de norm geworden) te willen kiezen – bijvoorbeeld conventionele pasta i.p.v. biologische pasta. Maar meteen daarop geef ik mezelf een schop onder de kont. Ik heb er enorme moeite mee om de niet ecologisch verantwoorde variant te kopen (daarover schreef ik hier ook al eens), omdat de ecologisch verantwoorde(re) ‘te duur’ zou zijn. Dan liever niets kopen. Ik ben geen heilige Teresa, ik leef, en dan nog in het westen, mijn bestaan zorgt voor een zekere impact. Maar ik wil het ‘argument’ “dat het te duur is” (en dan spreek ik nog niet over het feit of dat argument wel terecht is) niet als excuus gebruiken om mijn impact niet te proberen reduceren.

Nè, ’t is er uit. 😉
En morgen weer vrolijkheid. Als ik me niet weer te druk maak om de dieselproblematiek tenminste…

* Nu ja, de aflevering blijkt minstens 2 jaar oud te zijn, maar goed, het is toch een recentere evolutie.
Volgend bericht
Vorig bericht

4 reacties op “Oh, dierbaar België.

  1. 't mag eruit hoor! en 't is terecht. ik heb al geschreven hoe schuldig ik mij soms voel, ook terecht. roetfilters zijn er gelukkig, maar zelfs mét vind ik het ook nog altijd ba. gelukkig hebben we er intussen weer een fiets bij (onze tandem is er, joepie!), dus proberen we alweer wat vaker de auto te laten staan. hoera!

  2. Hoe herkenbaar!
    Soms verleid worden om toch maar de goedkopere variant te kiezen, zeker als het al een dure maand was. Maar ik probeer echt om telkens opnieuw de juiste keuze te maken, al was het al maar om het schuldgevoel achteraf te vermijden…

    Ik probeer zo ecologisch mogelijk te leven, maar neem wel een paar keer per jaar het vliegtuig… Shame on me – maar wat moet je anderzijds als een deel van de familie op 3000km afstand én over het water woont?

  3. Ik vind dat je helemaal gelijk hebt. Ik moet zelf ook eens slikken als verwende trien. Ik heb het steeds ook zo groen mogelijk willen doen, maar door verandering in sociale situatie blijkt toch nog maar eens dat de verleiding van een goedkoper alternatief voor bepaalde dingen toch wel de kop opsteekt. De afwegingen gebeuren wel steeds heel bewust en iedereen legt bij aankoop en verbruik andere accenten en prioriteiten. Bewust zijn van je patroon lijkt me een eerste stap. Daarnaast je niet te veel willen wegstoppen achter excuses en actief zoeken naar alternatieven (en er komen er in alle levensdomeinen alleen maar bij!) lijkt me de volgende. En daar draagt dit blog van jou heel erg aan bij. Zowel de bewustwording als het aanreiken van een ander denkmodel. Goed bezig dus Kelly! Ik hoop dat je je blijft frustreren, want dat wil zeggen dat je je er niet bij neerlegt. Voor een kopje thee om de balans weer in evenwicht te brengen kan je steeds hier terecht 😉