Mijn Creatorium, van 2009 tot nu

Mijn Creatorium. Het is de naam die Stefan jaren geleden gaf aan de ruimte in ons toenmalige huisje waar mijn naaimachine stond. Ik vond dat zo grappig dat ik het woord ben blijven gebruiken. Nu, sinds we gingen samenwonen, zijn we veel verhuisd, en mijn Creatorium is dus vaak van gedaante veranderd. Ik toonde al weleens foto’s van mijn plekje, maar ik dacht dat het wel tof zou zijn om ze eens allemaal op een rijtje te zetten. Sinds een paar jaar hou ik al foto’s bij in een apart mapje, tijd om eens een voorstellingske te geven. Inclusief een paar woordjes uitleg, vaneigens.


Dit is hoe het er nu uitziet. Hartjes all over the fucking place!

Van mijn allereerste naaiplekje heb ik geen foto teruggevonden in mijn archieven. Ja kijk, dat was nog in den tijd dat ik geen smartphone had en ik veel minder foto’s nam dan nu (maar nu is het er misschien wel over, de zotte hoeveelheid foto’s die ik tegenwoordig neem, maar goed, ik wijk af). Ik weet wel nog dat ik mijn Viking kocht op 14 februari 2008, en voordien naaide ik op de oude machine van mijn schoonmoeder. Maar bon, daarvan zijn dus geen foto’s (in mijn bezit). Woeps.

De tweede plek, dat was mijn kamertje in het huis van mijn mama en stiefpapa. Ik heb daar maar een jaartje gewoond toen ik nog studeerde, maar mijn naaimachine stond dus wel altijd in de buurt om snel tussendoor wat te kunnen naaien. Zotte studententijd!

1 juli 2010 trokken we in ons eerste huisje. De helft van de living palmde ik direct in met mijn naaimachines. (De andere helft was voor Stefan en zijn consoles, dat ge niet peist dat hij niets kreeg.) Het was toen dat Stefan ook voor het eerst het woord Creatorium gebruikte. Doorheen de jaren evolueerde de inrichting natuurlijk een beetje, want helemaal in het begin waren we arme, jonge, net afgestudeerde twintigers.

Naarmate de jaren voorbijgleden en er altijd meer geld op de rekening kwam, ehm … kwam er een beter fototoestel, maar voor de rest bleef alles nogal cheap ass. Want ah ja, we waren aan het sparen voor een huis. Ik had tegen die tijd wel een grote tafel op de kop getikt voor nul euro. Dat was wel al een serieuze verbetering op vlak van werkgemak. En ziet, ik had tegen die tijd ook al mijn overlock! Niet alle centen moesten op de rekening blijven, hé.

In maart 2014 verhuisden we naar ons huis. Helemaal van ons. Wel maar voor heel efkes, want we besloten het plat te smijten en er een nieuw op te zetten, zo een met een goeie fundering en niet-barstende muren en al. Het was ook helemaal niet de bedoeling om mijn naaimachines en al mee te verhuizen, we gingen maar een paar ruimtes inpalmen, maar ik kon het mij toch niet laten, dus een kamer boven moest er ook aan geloven. Allez, vooral de deur van die kamer moest eraan geloven: die werd uit de scharnieren gehaald en op schragen gezwierd. Voor de rest geen ingrijpende aanpassingen, dat ziet ge wel aan het behangpapiertje en de vloerbekleding. Vintage, gelijk ze zeggen.

Maar dat weerhield mij natuurlijk niet. Uren spendeerde ik daar, in het kleine kamertje waar later mijn echte Creatorium zou komen (ongeveer). Enkel de essentials kwamen mee, natuurlijk.

In augustus van datzelfde jaar moesten we terug verhuizen, want den bouw ging beginnen (de afbraak dus). Hoppa, efkes naar het huis van een vriendin, waar ik een schoon, licht hoekje kreeg om mij te installeren. Stefan deed hemzelf én mij een wit bureautje cadeau en het plaatje was alweer compleet.

Tot we twee maanden later een appartement vonden. Ik had altijd gezegd dat ik nooit in een appartement wilde wonen en mijn angsten en zorgen bleken allemaal totaal terecht, MAAR GOED, ik had wel een volwaardige kamer, de tweede slaapkamer, als Creatorium. Dat was nodig, want intussen was het duidelijk dat ons huis niet rap gebouwd zou geraken, dus vluchtte ik af en toe in mijn hobby, ah ja.

In juli 2015 was er een nieuw plan en kreeg mijn echte Creatorium voor het eerst vorm (op papier dan toch). ZIET DAT AF! Annex binnenterras en al, jongens.

Na een jaar in dat eerste appartement was het genoeg geweest met de miserie en verhuisden we naar een ander appartement. Ook eentje met twee slaapkamers, dus ik kreeg opnieuw een volledige kamer voor mezelf. Verder veranderde er alweer niet veel, want ge gaat geen meubels kopen voor in een tijdelijke woning, hé, vonden wij. Veel bleef dus nog altijd in verhuisdozen zitten. Maar ik had mijn wit bureautje en opbergrekken, dus ik kon een deel van mijn gerief stockeren en ik kon naaien, dus hoera!

Het werd op die kamer wel wreed koud in de koudere maanden, dus verhuisde ik. Naar de keuken, deze keer. Dat viel wel mee, dus. Ziet eens hoe gezellig, naast mijn bokalen.

Eind mei 2017 verhuisden we dan naar ons huis. Destination reached en al! Allez, wel met nog serieus wat werk. De eerste weken woonden we op de eerste verdieping en op zolder. Mijn Creatorium was keuken, eetkamer en bureau, dus natuurlijk bleef al het naaimateriaal nog in dozen zitten. Toen de betonvloer gegoten en voldoende gehard was, namen we de benedenverdieping in. De vloer op de eerste verdieping was nog niet volledig gelegd of mijn naaimachines werden al uitgepakt.

In de maanden die volgden werd er geverfd wat al geverfd kon worden, geschoven met meubels om te zien wat ‘werkt’, vloer gelegd en nog meer van die dingen. Maar kijk, mijn Creatorium, mijn lichte, heerlijke ruimte.

En dit is dus hoe het er nu uitziet. Het ene witte bureautje is intussen verschoven naar het binnenterras, het andere staat buiten beeld maar staat in afwachting van een vaste bureau langs de vide. Er is ook een dossierkast die o.a. mijn patronen huisvest en er kwamen ook tabouretten bij, want kom, da’s wel praktisch, nietwaar? Het tafeltje kreeg ik van kennissen (op de foto zag het er groter uit), de dressoir is naar de slaapkamer verhuisd, er zijn nog wat muren geverfd geraakt en dat gat naar het binnenterras is ook gedicht (maar dat staat dus net niet op de foto).

Wat moet er nog gebeuren? Wel, er moet vooral nog een kast op maat komen om mijn stoffen en nog wat andere spullen op te bergen. Nu zit dat grotendeels in kartonnen dozen die in de gang naar de zolder staan. Niet zo handig, maar ik kan dat wel aan. En ooit, hé, ooit worden het plafond en de muren (Fermacell) gladgestreken (vaarwel, zichtbare schroefgaten!) en de ramen langs binnen afgewerkt. En zo.

Maar voor nu is dit mijn Creatorium. Mijn lichte, ruime plek waar ik mij kan amuseren met mijn naaimachines. Zwaar de max, dat spreekt voor zich. En ik kijk er wreed hard naar uit om deze plek te kunnen delen met andere maaksters. Maar eerst nog wat verder afwerken (en een grotere tafel zoeken).

Volgend bericht
Vorig bericht

9 reacties op “Mijn Creatorium, van 2009 tot nu

  1. Tof om heel de evolutie van jouw creatorium te zien. Ik weet nog dat ik de eerste keer dat ik dat woord tegenkwam crematorium las en ik even niet goed wist wat te denken.

    Wel nog een vraagje: waarom hebben jullie een stopcontact in het plafond? (En bijvoorbeeld niet in de vloer?) Dat heb ik nog nooit gezien 🙂

    1. Haha ja, snap ik volledig :’)

      Dat heeft twee redenen. De belangrijkste: heel soms wil ik de tafel niet in het midden van de ruimte en dan zou zo’n stopcontact in de vloer serieus in de weg zitten. In het plafond heb je er geen last van als het niet in gebruik is. Nu verschuif ik de tafel gewoon en kan ik niet struikelen over of stappen op een uitsteeksel. Ook: als we het in de vloer hadden gewild, dan zou je langs de onderkant, die zichtbaar blijft (als in: er komt geen vals plafond onder), elektriciteitsdraden enzo zien. Nu is het ‘clean’ langs onder. En het plafond waar het stopcontact zit, moest sowieso wel met een vals plafond, dus daar konden we de draden wel wegwerken 🙂

      1. Origineel! En, ik wist het al wel van hier mee te lezen, maar als ik dit overzicht zie, denk ik toch weer: zo moedig, zo veel verhuizen! Maar ook zo fijn dat ge bij elke verhuis ervoor zorgde een naaiplekje te hebben.

  2. Haha, zalig, die deur op schragen en hopla, weer aan het naaien 🙂
    Content voor jou dat je nu eindelijk in je definitieve creatorium zit en dat het een heerlijk plekje vol licht is, kan ik alleen maar dubbel en dik bevestigen!

Reageer