Efkes keihard klagen

Op Charlie verscheen onlangs alweer een wreed goed artikel, met de titel Dertig dagen keihard klagen. Ik deelde het op mijn Facebookpagina, kreeg daarop toffe reacties van mede-anti-dagen-zonder-klagen-dames en toen dacht ik ook: fuck it, ik ga ook gewoon eens keihard klagen. Ik klaag niet snel en ik heb weinig te klagen, MAAR TOCH. Ik loop heus niet constant met een lachend hart rond te huppelen, hé.

Dingen waarover ik mag klagen.

  • Zo’n anderhalve maand geleden is ons huis bijna afgebrand. Het heeft echt niet zo veel gescheeld. SERIEUS. Dat was zwaar klote, dat begrijpt ge wel. Gelukkig was Stefan thuis op het moment dat de brand begon (en lag hij niet te slapen) en was de brandweer hier supersnel.
  • Ik heb geen vriendinnengroepje meer. Ge weet, zo’n klein groepke waar alle meisjes elkaar kennen. En ik mis dat. Ik heb ‘losse’ vriendinnen, maar die kennen elkaar niet en als ge dan een grote housewarmingparty geeft, kan dat er dan blijkbaar voor zorgen dat ze allemaal last minute cancellen. Een paar maanden geleden voorgehad. BAH. Ik had dat gelukkig maar de dag nadien echt door, maar ik ben daar een paar weken niet goed van geweest. En sindsdien mis ik dus zo’n groepken. Binnenkort word ik trouwens dertig en ik had gedacht om daarvoor eens een groter feest, met iedereen die ik ken en graag heb tegelijk, te organiseren, maar dat durf ik nu natuurlijk niet want stelduvoor dat ze dan ook weer allemaal cancellen op de laatste minuut. Hoe stom en zielig zou dat zijn?! (Misschien doe ik wel nog iets in de zomer. Misschien.)
  • Ik wil iets dat van mij een gelukkigere vrouw zal maken, maar het mag niet. De personen aan wie ik het al gevraagd heb, weigeren mij te helpen en ik heb nochtans echt iemand nodig om mijn doel te bereiken. Dat stoort mij mateloos. (Ja, ik blijf bewust vaag.)
  • Dat er verdomd zo weinig vegan aanbod is in de buurt, dat is ook behoorlijk irritant. Ik klaag daar zelden luidop over, want gelukkig maak ik zelf graag eten, maar ik heb daarvoor niet altijd tijd of goesting en op zo’n momenten zou het echt zo plezant zijn om dichtbij iets lekkers en gezonds te kunnen eten. (Gelukkig zijn er AMOK en Tinne Cooks.)
  • Over tijd gesproken: ik vind het natuurlijk ook behoorlijk kut dat ik chronisch te weinig tijd heb. Ik probeer daar iets aan te doen, maar het is moeilijk. (Dit is iets waar ik ook zelden over klaag, want eigenlijk hou ik nogal van mijn leven, alleen dan efkes niet als ik toch te veel wil doen.)
  • Oh ja, wat ik ook wreed ambetant vind, is wanneer ik bijna omver gereden word. Ik leef graag, ik fiets graag, ik ben zichtbaar, kijkt allemaal wat uit uw doppen.

Dat zal het zo wat zijn, denk ik.

Om af te sluiten nog een foto van mijn paard van vroeger. Ik vond die wel passend. Moehaha.

(Deze blogpost werd eigenlijk wel geschreven met een glimlachje op mijn gezicht en mag ook op die manier gelezen worden. Ik ben echt geen vieze. Ik heb er zelfs lang over gedaan om puntjes te bedenken. Allez ja. Ook: doe je mee aan Dagen zonder klagen zonder dat daar groepsdruk aan te pas kwam, dan ben ik wreed content voor jou en hoop ik dat je genoten hebt van minder te klagen. Sowieso: taart en knuffels voor iedereen, of ge nu pro of contra het initiatief zijt!)

Zeg eens, hoe is ’t met jullie? Moogt ge ni klagen? Of zou ge dat eigenlijk weleens willen doen maar moogt ge zogezegd niet? (in dat laatste geval: zoek iemand bij wie je dat wel mag doen!)

BewarenBewaren

Vorig bericht

39 reacties op “Efkes keihard klagen

  1. Haha, heerlijke en inderdaad heel toepasselijke foto van je paard!
    Maar seg, dat van die brand, fuck jong! Chance dat Stefan er was!
    Trouwens, het is te vaag om te weten of ik je kan helpen, maar als ik zou kunnen helpen om dat “iets” dat jou een gelukkigere vrouw zou maken in orde te krijgen, shoot! Serieus!
    (en ook, gesteld dat ik behoor tot degene die je zou uitnodigen voor je 30e verjaardag-feest (want ik weet niet of dat zo is), ik zou verdorie speciaal een weekendje België plannen daarvoor! Kletsen op de poep bij al die losse vriendinnen die afzeggen, hoe goed de redenen misschien ook waren!)

  2. Nen keer goed klagen en zagen kan deugd doen. Dat lucht op. Dat doen ze bij ons ook in de apotheek en ik denk dat da ook al de ‘pijn’ kan verzachten. Zolang alles btj in evenwicht blijft want gebt natuurlijk ook mensen die alléén maar klagen … Gebt v soorten he :-). We kunnen ook niet alsmaar doen alsof alles rozegeur en maneschijn is. Da’s de facebook-ziekte. Als ge nooit n ander ns hoort klagen, denkt ge dat ge alleen zijt met ‘uw leed’ … Maar als uw buurvrouw ook ns haar beklag doet, dan weet ge, ‘kben niet alleen’.

  3. ik ben geen voor- of tegenstander van die dertig dagen zonder klagen. Ze doen maar als het hun helpt. Maar serieus, 30 dagen zonder dat er iets gebeurt waar je over mag klagen: nope, bestaat niet. Zo zat ik dit weekend vast thuis met 2 zieke dochters terwijl de vent lekker op zwier was. Dik kut. Ik mag daarover zagen. Ik ben dus doodop van dat weekend zielige zieke kindjes verzorgen, huishouden en was bijdoen en bla bla.
    En zeg: kop op voor jou! Dat feestje voor die 30e verjaardag komt goed hoor!
    En knuffel, want bijna in een brand zitten: een nachtmerrie!

  4. Herkenbaar op sommige vlakken! Stom van die brand en het niet willen helpen van sommige mensen. Ik weet natuurlijk niet wat het is, maar als ik iets kan doen, laat maar weten! Ik mag niet klagen over tijd, want ik werk nu parttime en dat is eigenlijk wree wijs 🙂 Ik wil wel efkes klagen over de winter, want die is stom en sommige planten beginnen er hier van af te zien… Ahja en ook graag over stof: waarom ligt dat er altijd, ook als ge gekuisd hebt?
    Dat was het dan, dus dat valt nogal mee he?

    1. Oh ja, de winter begint mij ook te lang te duren! Ik heb zon nodig! ZO HARD! En van waar dat stof altijd blijft komen … ik vraag het mij ook soms af, haha :p
      Dikke hoera dat dat alles was waarover je momenteel kan klagen!

  5. Ik klaag ook niet gemakkelijk, maar ik las ook dat artikel in Charlie Mag en ze hadden een punt inderdaad.
    En brand??? In jullie nieuwe huis, waar jullie zooo hard aan gewerkt hebben? Dat is om te huilen. Ook al is het dan zogezegd maar materie en is gelukkig niemand gewond geraakt.
    Gelukkig kan je ook goed relativeren he!

    1. Ja, inderdaad, daar heb ik serieus wat om gehuild. Maar een uur nadat de grootste schade was opgeruimd kon ik er gelukkig ook alweer mee lachen. Inderdaad een geluk dat mijn relativeringsvermogen groot is 🙂

  6. Klagen mag, maar met mate, zoals veel in het leven met mate OK is? Klagen lucht op, brengt je soms zelfs tot nieuwe inzichten doordat je het uitspreekt. Zolang men van klagen geen levensdoel maakt, vind ik het allemaal prima.

    Ik begrijp je “probleem” van de losse vriendinnen. Ik heb 1 groepje en dan een hoopje enkelingen. Ik zou dat feest gewoon doen en misschien iets leuks voorzien om de drempel tussen hen te verkleinen (iedereen plakt sticker met daarop hoe ze je hebben leren kennen bijv).

  7. Wow, geluk dat Stefan thuis was :O Over die vriendengroep snap ik volledig, dat is soms echt lastig. Ikzelf ben eigenlijk een enorme klager en ik besef het zelf maar al te goed. Stom. Volgens mij ligt het vooral omdat ik het laatste jaar enorm hard het gevoel heb dat mijn tijd vliegt en ik er niets mee doe dat me echt gelukkig maakt. Ik heb besloten er nu dus iets aan te doen, want van zitten huilen gaat er ook niets veranderen 😀

    1. Inderdaad, en je bent ZO goed bezig! Go, Jessiiiiii! En als het soms efkes minder gaat, dan klaag je er gewoon eens over en raap je jezelf daarna terug op, met minder gewicht en dus sneller / beter vooruit! (ofzoiets) 🙂

  8. Je mag gerust eens klagen hoor! En ik heb deze post inderdaad gelezen met een glimlach op mijn gezicht. En dat paard is grappig 🙂
    Dat van dat vriendinnengroepje vind ik echt jammer voor jou. Ik heb wel 2 zo’n ‘kliekjes’ en ik zie hen niet superveel (gemiddeld 1 keer per maand) maar het is toch altijd mega-gezellig als we afspreken. En het is gewoon ook het gedacht dat die er voor je zijn hé, no matter what. Ik begrijp je!
    Qua vegan aanbod is het in mijn boerengat ook nul de botten. Ik heb dus ook geleerd om mijn plan te trekken in de keuken. Maar ik ontvlucht het platteland vaak naar de stad en daar kom ik gelukkig wel aan mijn trekken, zeker in mijn favoriete stad Gent.

  9. Klagen moet zo af en toe eens kunnen omdat dat kan opluchten. Zolang het leuke overheerst, heb ik er geen probleem mee. Mensen die hele dagen lopen zagen en klagen, dat vind ik niet fijn. En er is een verschil tussen uw hart luchten en lopen zeuren.

  10. Ik ben ook pro eens een goeie klaagsessie!
    En ik vind dat je nog chance hebt dat je kan klagen over te weinig vegan, ik kan een heel potje klagen over het gebrek aan vegetarisch in de meeste restaurants in mijn stad (en met het cryptische ‘vegetarische salade’ neem ik geen genoegen, dus die restaurants vermijd ik ook, en ik eet lekker thuis of ga maar nog eens bij de italiaan)
    Idem voor de vriendinnen, misschien iets typisch bij wat ouder worden? 🙁
    En kei benieuwd wat je gelukkiger zou maken 😉

  11. Ik ben ook pro-klaagster. Ik denk zelfs dat ik eigenlijk bijna elke avond wel ffkes klaag tegen Jo om dan vervolgens ‘sorry voor het klagen’ – ‘tis niks’ te doen.
    Maar fck dat jullie huis bijna afgebrand was! En het is ook ambetant als je er zo mee zit dat je geen echte vriendinnengroep meer hebt, maar ik zou dat feestje gewoon organiseren. Pech voor zij die er niet bij zijn 😉 en met een handjevol kun je ook een leuk feest hebben! En, ik hoop ook dat je dat krijgt wat je een gelukkigere vrouw zou maken, wat het ook moge zijn 🙂
    (en in dat van vegan aanbod, ja, daar kan ik mij volledig in vinden)

    1. Da’s wel waar natuurlijk, kwaliteit boven kwantiteit – ook als het gaat over feestjes en het aantal gasten! 🙂 Ik ga nog eens serieus nadenken over wat en wanneer en wie ik dan uitnodig 🙂

  12. Mohow, jullie mooie huishwaarhujullie al zooooo hard aan gewerkt hebben?! Stel je voor….
    En ik voelde me al rot door af te zeggen en nu nog rotter, ik ga dat goed maken. Beloofd. Laat maar weten wat dat ding is waar ge hulp voor nodig hebt.
    Opt werk heb ik ik wel ondertekent dat ik meedoe aan dagen zonder klagen en ben jammerlijk mislukt. Deels door te klagen overode collega’s die altijd maar aant klagen zijn 🙂
    Hier in Asse ben ik al blij met een veggie alternatief op de kaart. Al was mijn lunch eigenlijk wel vegan, denk ik, achteraf gezien. En vooral wreed lekker!

    1. Oh maar Kim, no hard feelings! Je had een goede reden hé! En dan nog. Het was gewoon stom dat toevallig alle ‘losse’ vriendinnen uiteindelijk niet konden komen. Het was sowieso een plezant feestje met meer dan genoeg volk, dus je hebt niets goed te maken 🙂
      En haha, zo grappig, de reden van het mislukken :’)

  13. OH mannekes, ik kreeg plaatsvervangende paniek toen ik las over de brand (wij wonen nu een jaar in ons nieuwe huis en ik krijg nog stressaanvallen wanneer er iets niet in orde blijkt, trauma overgehouden aan bouwperiode en miserie met aannemers). Vriendinnensituatie herken ik, heeft vaak wel wat te maken met levens die veranderen denk ik maar blijft een lastig gevoel. Kan wel terugkomen, misschien gewoon wat tijd geven?

  14. Oh jee zeg! Brand! Wat akelig! Blij dat het allemaal relatief goed is gekomen dan. En met klagen is niks mis. Dat moet af en toe kunnen, dan is de stoom eraf en kan je weer verder. Zij die erin blijven hangen, dat zijn de ambetanterikken! En als ik dan ook even mag: ik ben heel nieuwsgierig, ik hou niet van vage, halfslachtige vertelsels. Dat blijft dan in mijn hoofd zitten. En dan wil ik begrijpen waarom die personen u niet willen helpen met wat gij zo graag wilt (bereiken?). Echt. Ik ga nu de hele dag ambetant rondlopen :-). Kom, vlug een volgende blogpost? Een openbare oproep? Er zijn vast wel mensen te vinden die u kunnen/willen helpen. (Ja hoor, ik ben het prototype van iemand waar veel mensen naar op zoek zijn en denken dat dat niet te vinden is. Nah. Ook lekker vaag:-)
    Lekker Vegetarisch/vegan eten is, vind ik, overal nog veel te schaars. Zeker als je kinderen hebt, dan is het evengoed hopeloos, of niet lekker, of standaard hetzelfde.
    En wat een schoon paard trouwens!

  15. Een maand zonder klagen, ik vind dat een vreemd concept. Overal lopen roepen dat mensen niet alles in eigen hoofd mogen houden en als ze dan praten, met zo’n actie afkomen… Achja, zolang het klagen uit eigen hart komt en niet dient om iemand anders te kwetsen, heb ik er geen probleem mee. Het kan maar opluchten!
    Zalige foto trouwens! Veel succes nog met puntje drie!

  16. Awel, ik heb dat artikel van Charlie toen ook gedeeld. Al dat betuttelend gedoe! Dagen zonder vlees, dagen zonder klagen, tournee mineral… sjongejonge… ik vind dat zo opgeklopt en geforceerd.
    Er is trouwens een verschil tussen klagen en ventileren. Dat laatste moet je echt wel af en toe kunnen, het lucht een mens op en gedeelde smart etc…
    Uw klagen valt nog wel mee hierboven, zou ik zeggen! Al is er een punt dat mij wel triggert nu: wie wil u niet helpen?? 😳 Ge maakt me erg curieus nu!
    En ook: dju toch, een brand kunnen voorkomen… wat een geluk bíj een ongeluk!

  17. wow, een brand. Dat is heftig.
    Ik ben niet zo een klager, maar toch die ik ook niet mee aan die dagen zonder klagen. En diegene die er beter aan zouden meedoen, doen dat waarschijnlijk toch niet. 😉
    Op dat weekend begin maart in Brugge zie ik een verjaardagsfeestje wel zitten zene. Samen met Patricia 😀

  18. Bleh, ik ben opgevoed in een omgeving waar er elke dag geklaagd werd, en er vooral niks werd ondernomen om de toestand te verbeteren. Ik werd daar zelf heel slechtgezind en vooral heel passief van, dus sinds ik daar weg ben, ben ik daar grotendeels mee gestopt. Als ik nu iets van mij af wil zetten of verwerken, dan laat ik mezelf toe om dat even te ventileren (zoals hierboven wordt aangehaald, voor mij ook iets dat verschilt van klagen) en daarna weer verder te gaan met mijn dag.
    Ik heb vooral de indruk dat men niet zozeer meer wil (mogen) klagen, dan wel plaats willen maken voor de negatieve kantjes van het leven. En daar ben ik het wél mee eens. Maar het moet kunnen dat je die benoemt, en zelfs op een manier die duidelijk maakt dat je er niet mee om kan, zonder dat dat als klagen bestempeld wordt.

  19. In Mr spaghetti kunde nu ook vegan spaghetti eten (green love of zoiets) en Boek en Koek hebben vaak taart van Madame bakster en latté’s met soyamelk #justatip. ’t Spaart ook zot veel geld om niet uit eten te gaan en dan kunde naar vegan hotspot gaan à la Berlijn. Win win…

  20. Klagen kan al eens goed doen! Dat is ferm schrikken van die brand. Hopelijk kennen jullie de oorzaak en kunnen jullie gerust zijn dat het niet nog eens kan gebeuren…
    En ook hier geldt: als ik ergens mee kan helpen: shoot. En ook 2: als dat feestje er komt, breng ik vegan taart mee 🙂

  21. Oh, maar ik vind dat helemaal geen klaaglijstje hoor. Natuurlijk moet je gewoon ook eens je hart kunnen luchten. Het wordt in mijn ogen pas klagen wanneer iemand wekenlang hetzelfde blijft herhalen zonder er iets aan te proberen veranderen. Of zoals mijn grootva steeds zei … TE is nooit goed behalve in tevreden. De hele tijd je zorgen opkroppen en er niet over praten is dus even ongezond als er de hele tijd over doordrammen en daardoor heel veel leuke zaken missen. Gewoon even aantonen dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is lijkt me dan ook heel normaal. Al helemaal wanneer het over het soort zaken gaat dat jij aanhaalt in je lijstje. Al dat harde werken deels verloren zien gaan door een brand wil niemand meemaken. Als kind was het zelfs steeds mijn grootste nachtmerrie dat ons huis in brand zou schieten en dat we daardoor zaken als foto’s, brieven en herinneringen zouden kwijtspelen. Ook afspraakjes die gecancelled worden kunnen me ongelukkig maken. Ik kijk daar immers steeds ontzettend naar uit en ben zelf iemand die enkel iets afzegt wanneer ik met hoge koorts in bed/zetel lig. Dat anderen dan last-minute iets afzeggen omdat ze een leuker voorstel hebben gekregen kan me echt triest maken.

Reageer