De ververijen – deel 1

Onlangs verfden we de voorste living. Dat wordt ‘mijn’ kamer. Met een naaihoekje, een zetel, veel plaats om spulletjes op te bergen en uit te stallen en ook vooral open ruimte. Ik wil geen drukke, overvolle kamer. Ik vermoed dat dat mij een vrij gevoel zal geven. Later komt er nog een grote spiegel, want af en toe dans ik. En dan is het handig om je bewegingen goed te zien. Niet dat ik plan om professioneel te gaan, maar ach, ’t lijkt me plezant. Mijn eigen danszaal. Annex naaihoek. Jiha! Om mijn eigen danskleren te maken en daarna te bewonderen in de grote spiegel. Mwahaha.
Maar goed, zo ver zijn we nog niet. Voorlopig heeft de hele ruimte een eerste lik verf en bepaalde stukken al een tweede laag. Een nieuwe lading verf is besteld. Voor-, tussen- en nafoto’s, alsook details over de verf (jaja, niet iedereen vindt dat interessant, maar ik vond de keuze van verf wel zeer belangrijk), komen nog, binnenkort. Allez kom, een voorsmaakje kunt ge al krijgen… (allez, er  waren ook al stukjes zichtbaar in het vorige bericht, maar ssstt)

Ik koos dus wit. Vroeger vond ik wit klinisch. Vroeger als in ‘de tijd dat ik over kleuren voor muren nog niet had nagedacht en als het over wit ging enkel de – in mijn familie althans – algemeen aangenomen overtuiging te horen kreeg dat wit lelijk is, en saai, en ziekenhuisatmosfeerweergevend’. Ik weet niet meer exact wanneer en waardoor mijn mening over wit zich begon te veranderen, maar verschillende beelden overtuigden mij ervan dat wit helemaal niet saai hoeft te zijn. Check bijvoorbeeld de naaikamer van Vermiljoen, of die van Nele van de stoffige juffertjes, en oh, ook die van Dutch Apple, en er waren nog talrijke andere foto’s die mijne revue passeerden en mijn hartje deden huppelen (of zo)… En de eerste keer dat ik onze keuken zag, was ik helemaal overtuigd. Wit straalt voor mij vrijheid, ruimte, openheid en rust uit. Ja, dat wil ik wel in mijn creatieve werkplaats, ahum, ontspanningsplaats.

Verder was ik vanmorgen vroeg uit de veren, waardoor ik vroeger kon stoppen met werken en de werknemers van de Veritas met een Kellybezoekje kon verblijden. Want ik had materiaal voor mijn toekomstige Amsterdamtas nodig. Spannend!

En kijk, plots lag er een Burda naar mij te lachen. Of tenminste de madam die erop staat. Toen ik het woord ‘romantisch’ op de cover zag staan, draaiden mijn ogen zich even, aj aj, zo’n typisch vrouwenblad, dat is NIKS voor mij, maar ik gaf toch toe aan mijn nieuwsgierigheid en ja, ik was helemaal verleid toen ik de foto van de ogenschijnlijk mooiste, meest comfortabele en dus al bij al perfecte broek zag. Ja, ik kocht mijn eerste Burda. En waarschijnlijk ook de laatste, want ik vermoed dat ik met één boekske al jaaaaren (ja, zonder overdrijven, gezien mijn weinige ervaring…) zoet ben, zoveel modellen van broeken en topjes en blousekes en kleedjes…. Ik ben eens benieuwd wat dat zal geven!

Volgend bericht
Vorig bericht

5 reacties op “De ververijen – deel 1

  1. Oh ik vind verf wel interessant hoor! En je wittigheid ook, ik ben daar nl ook voor, maar mijn vriend niet helemaal. Maar witte muren kan je leuk opvrolijken met kleurrijke voorwerpen, niet?

    En de broek ziet er idd heel leuk uit!

  2. Ik ben ook voor wit in het interieur! (zegt de dame met een knaloranje-en groene kamer -niet in één kamer, dat zou lelijk zijn-) Dan kan je veel kleur geven door accessoires… handgemaakte kleurrijke dekentjes, kussens, servies etc. 🙂 zeker zo mooi in combinatie met een interessante vloer.
    Die Burda heb ik ook!! Ik heb er een aantal (vanaf februari ben ik dat beginnen kopen-alleen als er minstens 1 ding instond wat me aansprak) en dit nummer is echt het beste tot nu toe… Zoveel leuke topjes! Nu nog tijd vinden om het te maken.. 🙂

    Ik ben ook superbenieuwd naar de "na" foto's!