De eerste weken in ons nieuwe huis, 8 jaar Ma vie en vert en nog wat nieuws

Pfieuw. Het was even heel erg stilletjes hé, hier op Ma vie en vert. Wie mij op Instagram en/of Facebook volgt, weet wel hoe dat komt, maar al de rest wil ik even geruststellen: ik leef nog! In mei en juni was daar gewoon ineens de blogpauze die ik in 2014 voorspeld had. Eindelijk. Ik had er lang naar uitgekeken, niet naar het minder bloggen, wel naar de reden daarachter: onzen bouw! Intussen zijn we verhuisd, is het meeste stof gaan liggen of doen we het op z’n minst niet meer elk weekend vollenbak opwaaien en is dus de tijd gekomen om stilaan de blogdraad weer een beetje op te pikken. Want ojooo, dat bloggen heb ik natuurlijk wel gemist!

Laat mij dus even beginnen met een licht chaotische, niet-zo-korte update over alles wat er hier intussen achter de schermen gebeurde. En daarna gaat het wel terug weer naar normaal. Of toch zo normaal als ge van mij kunt verwachten. Ha! Ik heb alleszins een stuk of tachtig blogconcepten in de pijplijn zitten, dus ahum, genoeg inspiratie. Ik vroeg onlangs wat jullie wilde weten na de Kelly-stilte en ik vulde de vragen aan met nog wat nieuws. Here goes!

Hoe zit het met het huis?

Op onze Werfpraatjes-blog kan je binnenkort een update lezen (oeps, de laatste dateert ook al van een half jaar geleden!) en ik ga ook nog een videotour opnemen (of allez, meerdere, want er verandert nog zo veel), maar nu kan ik al zeggen: het is hier geweldig. Het huis is bijlange nog niet afgewerkt, maar het is de max om eindelijk te wonen in het huis waaraan/in we maanden keihard gewerkt hebben. Beelden zeggen veel meer dan woorden, dus hoppa, hier alvast wat snapshots – met dank aan Instagram (Stories).

Pfieuw, vier dagen geleden voor het laatst een berichtje gepost en in die korte tijd is er wel 't een en 't ander veranderd. Op 1: een trap, mensen, we hebben een trap! Hij werd gemaakt door Stefan en zijn nonkel en ik ben er ZO ongelooflijk blij mee. Hij was bedoeld als tijdelijke trap, maar hij is zo goed gelukt dat we hem gewoon de komende 37 jaar ofzo gaan laten staan. 💚 Intussen hebben we, ook dankzij de hulp van vrienden en familie (#dankbaar en al), al onze spullen verhuisd van het appartement naar het huis (ja, tijdens het warmste weekend van 2017), het appartement grondig schoongemaakt (mijn mama is een heldin) en zitten onze eerste twee nachten in ons eigen huis er al op. We hebben nog geen douche en ook geen vloer op de benedenverdieping, maar dat zijn details, want WE WONEN HIER EINDELIJK! 🙌🙌🙌 Over en uit. (Ah ja, want internet hebben we ook nog niet en ik ben zuinig op mijn dataverbruik 😅) #stefanenkellybouwen #werfpraatjes #ecobouwers

A post shared by Kelly – Ma vie en vert (@lamerlette) on

 

Hoe heb je de voorbije weken ‘overleefd’ zonder keuken?

Plantrekkerij! Het werkblad was de tafel, het fornuis een draagbaar plaatje met twee pitten dat we nog hadden van die andere periode dat we geen keuken hadden, idem voor de microgolfoven. We gebruikten een paar keer een uitgeleende opbouwoven en de afwas deed ik in een supermooie koperen teil met water dat ik uit de douchekraan nam. We hebben veel slaatjes en simpele maaltijden gegeten, gingen wat vaker dan normaal eten bij vrienden en familie en bestelden of kochten klaargemaakte maaltijden als geen van beide zin had om te koken. Intussen hebben we al een tweedehands keuken uitgebroken en in ons huis geïnstalleerd, dus uiteindelijk leefden we maar een week of vijf zonder keuken.

Hoe plezant is je werk hopelijk nog altijd?

Superplezant. Sinds 20 februari sta ik op met goesting om te gaan werken, een gevoel dat ik nog bij geen enkele van mijn vorige jobs gehad heb. Oké, alleen toen ik die paar maanden lang aan mijn boek heb gewerkt, maar van boeken schrijven kan ik mijn lening niet afbetalen. Met deze job wél, en ik heb daarbij nog eens plezante collega’s en bazen. En kom, ik schrijf en ik word ervoor betaald. De max, vind ik dat. Ik werk ook op zo’n vijf kilometer van waar ik woon – zo’n luxe! Vorige zomer was een kutzomer omdat er op mijn toenmalige job vanalles aan het gebeuren was, maar deze zomer lijkt in de verste verten niet op de vorige. Oef. Dikke oef.

8 jaar Ma vie en vert

Vandaag vier ik de 8e verjaardag van mijn blogje. Eigenlijk wilde ik dat met veel toeters en bellen en giveaways doen, zodat jullie mee konden vieren, want 8 is mijn lievelingsgetal en dat is genoeg reden voor een feestje, nietwaar? Ik had in januari al een herinnering in mijn agenda om te beginnen zoeken naar sponsors of geld te beginnen sparen om zelf cadeautjes te kopen om uit te delen, maar ja, andere prioriteiten dus. Laten we afspreken dat we de tiende verjaardag samen vieren, oké? Nu zeg ik vooral: merci voor het meelezen, de reacties en mailtjes met lieve, grappige en interessante woorden en nog veel meer. Content en dankbaar, dat ben ik, en geen beetje.

Ander leuks!

  • Wie in de buurt van Aalst woont en houdt van plantaardige taartjes en ander zoets: bij LatteLox, het gloednieuwe koffiehuisje bij bOEk&kOEk in Erembodegem, moet ge zijn voor de taarten van Madam Bakster! Ik blog daar nog weleens uitgebreider over, maar zo weet je het al hé.
  • Ik volgde een opleiding bedrijfsbeheer het afgelopen jaar en ik ben geslaagd! Maar het strafste vind ik vooral: ik heb maar een paar lessen gemist. Daar ben ik nog het meest fier op, want dat had ik eigenlijk niet verwacht, gezien de drukte waarin we ons bevonden hebben en het feit dat ik eigenlijk niet zo van al te grote drukte hou.
  • Georgette Magasin werd onlangs zeer feestelijk geopend en het is de max.
  • Onlangs gebeurde dit. Good times.
  • Ik had mijn vrijwilligerswerk tijdens den bouw on hold gezet omdat ik het niet kunnen vond dat ik gratis ergens zou gaan werken op momenten dat er thuis zou moeten gewerkt worden en omdat ik het wat raar begon te vinden om gratis te werken terwijl mijne Stefan lange dagen werkte om alle rekeningen betaald te krijgen. Bon. Even andere prioriteiten dus. Maar onlangs ging ik dus nog eens in ruil voor een sandwich en een drankje spullen repareren. Het was plezant, ook al was ik ziek en was mijn stem in bed blijven liggen (niet handig!), en ik heb voor het eerst onderbroeken gerepareerd. Zotjes.

Ik ben mijn stem kwijt! 😱 Vanmorgen stond ik op en kwam er geen geluid meer uit mijn mond, na al een paar dagen keelpijn. Oeps. Toch laadde ik naaimachine en co in mijn fietskar en ging ik naar het Repair Café. Met de bouw en de opleiding en al de rest was het enorm lang geleden dat ik me had kunnen engageren, dus moest en zou ik gaan repareren. 💪 Ik verlengde het leven van een jeansbroek, twee rugzakken, een sporttas, vier onderbroeken (serieus! 😬) en nog wat spullen. Booyah! Daarna trakteerde ik mezelf op een ijsje 🍦 en relaxte ik voor de eerste keer sinds we verhuisd zijn in de tuin (en ik viel er quasi direct in slaap 😂). Good times. 🙏 #verblijdingen #repaircafe #oppersteconcentratie #sewing #blotevoeten 📸 door @toppken @dekringwinkelteleshop

A post shared by Kelly – Ma vie en vert (@lamerlette) on

Hoe is het met jullie? Welke grote veranderingen van de laatste maanden heb ik gemist? Zwanger, getrouwd, gaan samenwonen …?
Volgend bericht
Vorig bericht

12 reacties op “De eerste weken in ons nieuwe huis, 8 jaar Ma vie en vert en nog wat nieuws

  1. Geniet maar volop van jullie eigen woonst. Na al dat stof -en breekwerk is het heerlijk om terug een beetje ‘normaal’ te kunnen wonen. Wij hadden zelf het geluk dat we in het huis van onze buurman (schoonbroer) konden wonen tijdens onze verbouwingen maar mijn broertje en schoonzus zitten het afgelopen anderhalf jaar vrijwel de hele tijd in het stof.

    Jullie werken mogen dan nog niet volledig achter de rug liggen maar ik vind het er nu alvast super gezellig uitzien en een plafond kan je wel even missen. Als ik me niet vergis hebben we hier beneden een 6-tal jaren zonder plafond gezeten én na een tijdje zie je al die leidingen en kabels gewoon niet meer. Jullie houten balken zijn zelfs nog knap op naar te kijken.

    Mocht ik ooit in Aalst komen dan weet ik alvast waar ik terecht kan voor een lekker -en gezond stuk taart.

    1. Oh maar het plafond blijft zo hoor, de balken blijven zichtbaar. Inderdaad veel te mooi om weg te steken 🙂
      Als je gezelschap voor bij dat stukje taart in Aalst zou zoeken, ik stel me kandidaat hé!

  2. Wat ben ik blij voor jullie. Zo fijn dat jullie in jullie zelfgebouwde huis kunnen wonen. Ja en de afwerking is natuurlijk ook wel een klus. Maar als je die in kleine klusjes verdeelt en op een klussenlijst zet, dan kan je iedere keer wat wegstrepen. Ik vind jullie echt heel erg stoer en dan ook nog groen en veganistisch leven en zelfs nog naar het repaircafe. Klasse

  3. Ik had het al op Instagram gezien, maar ooh wat wordt jullie huis mooi en gezellig! Nu al, zelfs al is het nog niet af!
    Ik hoorde van vrienden uit Aalst ook al van Lattelox, en nu er Madam Bakster-taart te krijgen is staat het hier redelijk hoog op het to do lijstje 🙂

  4. Proficiat! 8 jaar een blog, zeg! Dan is mijn blog nog maar een baby. 🙂
    Ik moest ongeveer tegelijkertijd met jou mijn job verlaten en ben ondertussen als zelfstandige begonnen. Binnenkort lanceer ik een webshop met zelfgemaakte gerecycleerde meisjeskleren. Spannend dus!

  5. Proficiat met je blogverjaardag! Ik volg je blog nog geen 8 jaar, maar het zal toch niet veel schelen. De mijne is helaas al een tijdje doodgebloed :/ Nog veel succes met jullie huis! Ziet er heel mooi uit met al die ramen.

  6. 80 blogconcepten? Wow ja!
    Zo, zo, zo blij dat alles voor jullie eindelijk op de pootjes gevallen is. En hoe geweldig de max is jullie huis wel niet? Echt! Het wordt een topzomer/topjaar. Het kaartje dat je me stuurde had gelijk (het steekt nog altijd tussen mijn agenda). Joepie!