Hoe het met me gaat, intussen

Voor ik dé vraag beantwoord, wil ik jullie bedanken voor de reacties op mijn vorige persoonlijke berichtje. Dat ik niet de enige was die al eens in een dip kon belanden, wist ik. Maar ze doen me meer deugd dan ik zelf had verwacht, het medeleven en de schouderklopjes van vrienden en familie én van ‘mijn lezers’. Een welgemeende merci, dus.

Ik had schrik gehad om dat stukje te publiceren, schrik dat bepaalde mensen de verkeerde conclusies zouden trekken. Wat niet raar zou zijn, want ik heb niet alle informatie gegeven. En bij bepaalde mensen denk ik dan in de eerste plaats aan huidige collega’s en werkgevers én toekomstige werkgevers die dan ook misschien een verkeerd beeld over mij krijgen als ze die blogpost zouden lezen. Maar na de reacties was ik blij dat ik er niet over had gezwegen. Het was, zoals ik schreef, een belangrijke stap in mijn proces.

Hoe het nu met me gaat?

Beter. Een depressie is geen lachertje, maar ik ben nog altijd content dat ik op tijd op de rem ben gaan staan, op tijd naar de dokter ben gestapt, niet helemaal frontaal tegen die muur ben gesmakt. Mijn lichaam en mijn hoofd waren moe, maar – oef!- nog niet opgebrand. Ik liet mijn bloed trekken en alle waarden waren perfect in orde. Die donkere dagen, en daarmee bedoel ik dagen dat ik geen fut of goesting had om het leven te leven, dat was andere shit.

intussen-beter

Ik las ergens dat je het leven kan zien als opgebouwd uit vijf zuilen: relaties, gezondheid, geld, werk en een dak boven je hoofd. Zijn die vijf zuilen stevig, dan voel je je goed en blijf je overeind. Begint een van de zuilen te brokkelen? Geen probleem, dat komt wel goed. Twee zuilen die brokkelen of zelfs instorten? Dan moet je je even focussen om die te herstellen. Drie zuilen? You have a problem.

Hoe bekijk je het plaatje weer door dezelfde, roze bril als een van die belangrijke zuilen die het leven uitmaken net is beginnen brokkelen en een andere quasi is ingestort?

Mijn twee op te lappen zuilen: werk (ingestort) en gezondheid (afbrokkelend). Die combinatie leidde in mijn geval tot ziekteverlof en daarmee leek ook de zuil geld in gevaar. Gelukkig moet ik me daarover voorlopig geen zorgen (meer) maken. Maar werk en gezondheid, dus.

De vorige keer wilde ik niet verder ingaan op de oorzaak van mijn depressie, want die was werkgerelateerd, dus te delicaat. Nu denk ik: no shame and no blame, ik heb een afstand kunnen nemen en kan er op een nuchtere, nog wel subjectieve maar toch ook ‘afstandelijkere’ manier over denken en schrijven. Dus. Kort samengevat is de situatie momenteel: binnen een paar maanden word ik ontslagen. Niet omdat ik niet goed werkte, wel omdat het bedrijf overgenomen werd en de hoofdzetel verhuist. De nieuwe hoofdzetel is te ver weg voor mij en veel van mijn collega’s. Dus: collectief ontslag.

Dat nieuws had me enorm uit het lood geslagen. Meer dan ik doorhad. Ik had een plan voor mijn loopbaan, en dat plan was ineens ingestort. Daarbij kwamen ook nog nieuwe managers met nieuwe regels, met als gevolg ook een sterk veranderende sfeer op de werkvloer. Een opeenstapeling die ervoor zorgde dat ik moe was geworden. Het voelde ook aan alsof ik werd getest en daarmee ging ik helemaal niet akkoord. Ik wilde helemaal niet mee racen (nu ja, racen is af en toe tof, maar dus niet als het ten koste gaat van je gezondheid, vind ik), ik wilde helemaal niet druk-drukker-drukst (dat schreef ik al eens in deze onsamenhangende blogpost over slow living en zo), ik wilde helemaal niet niet-recupereerbare en onbetaalde overuren werken, ik wilde niet plots gaan leven om te werken. Bah. De opstandige, koppige Kelly bleek echter niet sterk genoeg meer om voor zichzelf op te komen, en dus ging het nog verder bergafwaarts.

Tot die dag dat ik besliste dat het zo niet meer kon, dus. Ik besefte ineens dat het helemaal niet oké was dat ik me zo slecht voelde door mijn job.

intussen-pauzeknop

Ik ben zo content dat ik nog de kracht had om dat in te zien. Dat het genoeg was. Dat, hoewel mijn lijf en mijn hoofd al aan het afbrokkelen waren, mijn hoofd mij toch nog waarschuwde voor de muur, en dat het ongelooflijk veel zeer zou doen als ik daartegen zou smakken.

Applausje voor mijn hoofd, dus. Haha.

En intussen dus ook een applausje voor mijn lijf. Ik heb de slechtste zomer achter de rug, vol gebleit en twijfels en frustraties en crisissen. Maar ik heb, dankzij de ademruimte, aan mezelf kunnen werken. Aan mijn lijf en aan mijn hoofd. Ik ben er nog niet, maar ik ben serieus op de goeie weg en ik zie mijn roze bril intussen alweer liggen.

intussen-aandacht-verdwalen

De quotes zijn pareltjes van Met Aandacht.
Volgend bericht
Vorig bericht

28 reacties op “Hoe het met me gaat, intussen

  1. Goed dat je zelf hebt kunnen aangeven dat het de verkeerde kant op ging! En elke tegenslag zorgt voor een nieuwe kans, dus die job komt uiteindelijk ook wel goed! Succes!

  2. Als het te veel is, is het te veel. Je hebt goed naar je lichaam geluisterd. Rust maar lekker uit zodat je weer zin krijgt in de leuke dingen! Zo’n depressies zijn niet fijn, maar doen je wel beseffen dat je ooit gelukkig was en dat weer kan worden. Kop op, kelly!

  3. Gatver, ik ken ook dat, ongewenst ontslag! En mag ik voorzichtig toevoegen dat de peiler “dak boven je hoofd” ook al langere tijd “instabiel” is? Met moois (in t vooruitzicht), maar vergis je niet, verhuizen, bouwen, das wèl instabiel te noemen.

    Rustig aan hoor!

  4. Goed inderdaad dat je op de rem bent gaan staan en hebt ingegrepen voor je volledig was opgebrand. Het vraagt moed om dat te doen. Ik hoop dat je goed verder herstelt! En een ontslag kan de grond onder je voeten stevig doen daveren, maar het zorgt ook voor nieuwe mogelijkheden. Ik hoop dat er op de donkere dagen steeds meer licht gaat schijnen.

  5. Ik begrijp je zo goed! Ben deze week ook bij de dr beland met overspanningsklachten…. En ja, ik kreeg al wel reacties van onbegrip. Ach, 10 jaar geleden begreep ik zo’n verhalen ook niet, ondertussen weet ik wel beter. Wat jammer dat je werk verhuist, echt wel bummers zijn dat. En veranderende directies, ik kan erover meespreken. Je zal zien dat alles wel op zijn plooi valt, en ik hoop dat voor mezelf ook. Met tijd en raad en rust! Courage, meis!

  6. Pfoe dat lijkt me heel zwaar, vooral als je het goed naar je zin had op je werk en zelf niet van plan was om te gaan. Ik hoop dat deze gedwongen verandering toch iets goeds mag opleveren en dat je een leuke nieuwe baan mag vinden! Maar eerst maar eens jezelf bij elkaar rapen, want dat is het belangrijkste.

  7. Hi meid, blij dat je je weer beter voelt! 😉 we missen je op de werkvloer, maar ik hoop dat je snel gelukkig wordt in een nieuwe uitdaging 🙂 of gewoon gelukkig is ook oké hoor 🙂

  8. Wat een rot situatie! Kak hé! Bij mij opt werk ook een verhuis. Geen ontslag maar ontzettend veel frustraties omwille van de veel te verre ligging. Dus ik weet hoe het is ongeveer!
    Goed dat je alles net op tijd door had! Dat het de betere richting uit gaat! 🤗 kan ik nog iets uit leren 😀

  9. Nog niet gehoord van die zuilen, maar het is wel helemaal waar en zeker toepasselijk. Wat superjammer van je baan 🙁 maar hey, aangezien je hier een stuk sterker uit gaat komt wacht er straks ongetwijfeld een nieuwe kans op je, die je misschien niet had gehad of niet had durven grijpen als dit alles niet was gebeurd. Wie weet 😉

  10. “Ik wilde niet plots gaan leven om te werken”. Zo waar!
    Ik wens je toe dat je weer vanuit je hart en vanuit je passie zal kunnen leven, en dat je werk mag vinden (of zelf creëren) dat jou voldoening en energie geeft, een positieve drive.
    Je wordt door velen enorm gewaardeerd (dat blijkt ook uit alle reacties) en ik hoop dat je die steun als een warm dekentje mag voelen. Veel liefs!

  11. Dapper dat je hier zo open over durft te zijn. Je eigen gezondheid komt op de eerste plaats, ook mentaal. Dus goed dat je weer op de goede weg bent! Doe zo verder!

  12. Ik schrik hier nu wel even van, Kelly. Hoe het allemaal een griezelige wending kan krijgen als men uit balans geraakt. Zonder dat je hier zelf om gevraagd hebt of laat staan op gerekend had (zie: werk). We willen altijd maar…verder doen…niet plooien… tot je dan die verwittiging krijgt van hoofd en lichaam. Blijf die grens maar goed bewaken (en dat bedoel ik heus niet belerend, eerder bezorgd).

  13. Applaus inderdaad, niet alleen aan je hoofd maar ook aan de handen die het zo helder typen (oja dat gaat samen). Nu nog weer je weg vinden, maar misschien zie je het pad al ergens tussen de bomen. Succes . Helena

  14. Die quotes zijn inderdaad pareltjes!
    En ik ben trots op jou, hoe je alles hebt ‘aangepakt’. Je bent veel sterker dan je nog maar zou durven denken.
    Die zomer van 2016, zullen we die allemaal maar snel vergeten, en er een schitterend 2017 van maken? 🙂

  15. Ik ben blij te lezen dat het weer een beetje beter gaat. Iedere dag een beetje beter. Die kleine, Griekse mannekes in toga zullen nog effe de tijd nodig hebben om de zuilen te herstellen, maar alles op z’n tijd. <3