Over een muur, donkere dagen en uitgeputte reserves

Vroeger ging het zo: ik deed en deed en deed maar op, en plots, zonder dat ik het had zien aankomen, stond er een muur voor mij waar ik met een doodsmak tegenaan knalde. Om dan de volgende weken murw voor me uit te zitten staren omdat ik niet kon snappen wat er gebeurd was. Alles ging toch super? Het was toch gewoon druk, maar ook leuk? Waar kwam die muur dan ineens vandaan?”

Toen ik op tien augustus dat stukje van de andere Kelly las, en het vervolg van die blogpost, heb ik zitten bleiten. Acht augustus was een keerpunt geweest voor mij. De dag waarop ik naar de dokter ging en toegaf dat het niet meer ging. Dat ik veel te vaak hoofdpijn had. Dat ik veel te vaak hartkloppingen had. Dat ik vaak wenend terugkwam van het werk. Dat ik zo futloos was dat ik minder en minder de opgewekte, sterke, positieve spring-in-‘t-veld begon te worden. Dat ik slecht sliep. Dat ik niets meer gedaan leek te krijgen, wegens mist in mijn hoofd.

“Maar ook en bovenal het verwaarlozen en laten vallen van de activiteiten die me eigenlijk energie geven.” – weer de woorden van TFTC-Kelly, die me deden realiseren dat ook dat voor mij klopte. Minder goesting om te koken of weekmenu’s te maken, niet meer elke ochtend genieten van een lekker ontbijt, nauwelijks nog bakken, terwijl dat net allemaal dingen zijn die ik ZO belangrijk vind en graag doe. Weinig tot niet meer naaien, omdat dat moeilijk is als je futloos bent. Het sporten laten vallen en vaker ‘vergeten’ om yoga te doen. Minder schrijven dan gewoonlijk, want hoofdpijn.

Op en af ging het met mij, van mooie momenten naar donkere dagen en terug. Ik wil hier niet uitgebreid schrijven over de oorzaken, maar kort: werkgerelateerd. Dus ook: delicaat. Maar het gevolg was duidelijk: uitputtingsdepressie. “Je reserves zijn uitgeput, Kelly”, zei de dokter. Ik moest hem gelijk geven. Ik gaf het niet graag toe, natuurlijk, want dan lijkt het al snel dat je aan het liegen was tegenover je omgeving, dat je al maanden deed alsof er niets aan de hand was, dat je je sterker voordeed dan je je voelde, terwijl je gewoon zelf eigenlijk niet doorhad dat je je zo slecht voelde. Want daar is gewoon geen tijd voor, ook.

Maar nu is er ademruimte. Hoognodige ademruimte.

Ik heb al zo veel gerust. En zo lang geslapen. Zo weinig gedaan, maar zo hard mijn best gedaan om me daar nu even niet schuldig over te voelen. Aanvaard dat er een probleem is, en ingezien dat dat groter was dan ik zelf door had. Nog meer hulp gezocht, ook. Met vrienden en familie erover gepraat, nagedacht over oplossingen al een beetje, en stilaan bezig geweest die energiegevende activiteiten terug op te nemen. Momenteel ben ik in Chicago, en het “de stad grotendeels op mijn eentje verkennen”, waarover ik het al had, doet me enorm goed.

Ik citeer nog een laatste keer TFTC-Kelly, want zij zegt het allemaal zo veel beter dan ik:

Als het voor jou zwaar is, dan is het zwaar. Los van of iemand anders vindt dat je het wel heel snel zwaar vindt, of dat een ander het veel zwaarder heeft. (…) Als jij vindt dat je doodop bent, dan ben je doodop, ook al vindt een ander dat je niet te klagen hebt.”

Waarom ik hierover schrijf?

Ik heb lang getwijfeld. Uiteraard. Ik weet dat niemand op dit soort berichten zit te wachten. Ikzelf had het enerzijds natuurlijk ook liever niet geschreven. Maar ik vind het anderzijds toch ook belangrijk om hierover niet volledig te zwijgen. Het voelde als een noodzakelijke stap in het proces. En dan weten jullie ook meteen waarom het wat stiller is (geweest), hier maar vooral ook op Instagram. Ik heb het schrijven al enorm gemist, en ook al zal het de komende tijd op een trager tempo zijn, ik wil het toch doen. Gewoon omdat dat een van de dingen is die ik graag – nee, doodgraag – doe en die me energie geven.

Intussen hou ik me bezig met mezelf wat op te rapen, stukje bij beetje. Ik denk dat ik goed bezig ben. Ik stap elke dag weer wat verder weg van de muur (en soms weer dichter ernaartoe, maar de dag nadien dan toch weer verder weg) en ik probeer mijn emmertje elke dag aan te vullen met die oh zo nodige reserves.

Oh, en ik doe terug vaker yoga. Met dé broek waarop ik nog steeds zo verliefd ben. (Hieronder opnieuw een ‘oude’ foto, want goesting in foto’s nemen en instagrammen had ik sinds het confronterende doktersbezoek wat minder. Maar alles komt goed.)

Easy breezy yoga met mijn eerste echte yogabroek ooit! Namaste en booyah! 👊🙏 #yoga #yogapants #bebillie #yogawithadriene

Een foto die is geplaatst door Kelly – Ma vie en vert (@lamerlette) op

Volgend bericht
Vorig bericht

40 reacties op “Over een muur, donkere dagen en uitgeputte reserves

  1. Jammer dat je erdoor moet, maar ik weet uit ervaring dat het soms gewoon goed is dat die muur er staat voor mensen die zelf niet altijd genoeg op de rem gaan staan voor hun eigen welzijn. Dus de max, het komt echt goed. Je gaat hieruit leren en daarna misschien nog een paar keer knallen (ik ben ook weer compleet overwerkt, maar ik besef het nu tenminste en weet dat ik moet ingrijpen), maar je zal dus beter snappen wat er gebeurt en dat alleen al is een cadeau.

    Veel courage met rechtkrabbelen, en het amusement in Chicago. Lijkt me echt wel een stad met ademruimte, dus perfect dat die nu op je pad komt. 🙂

  2. Alle kracht gewenst die je nodig hebt om weer jezelf te worden!
    En wat er al gezegd is: je kwetsbaar opstellen en laten zien dat het allemaal niet vanzelf gaat is geen teken van zwakte maar juist van kracht!
    Go strong Kelly, en geniet in Chicago!

  3. Ik vind het fijn dat je dit deelt (want ja het is herkenbaar) en naar mijn gevoel ben je alvast supergoed bezig om je krachten terug te vinden . Geniet van Chicago! Lijkt mij heerlijk om zo even weg te zijn 🙂

  4. Sterkte, Kelly. Het is niet fijn om het mee te maken en niet fijn om erover te schrijven, maar het is wel goed dat je het deelt, voor jezelf en voor je lezers, denk ik. Geniet van de ademruimte die Chicago nu geeft.

  5. Ah nee 🙁 onthoud een ding: misschien lijkt het licht aan het einde van de tunnel nog ver weg, maar als je er eenmaal bent, naar buiten loopt, het zonlicht in je opneemt, dan ben je immens veel sterker, wijzer en veerkrachtiger. Heel veel sterkte! Je hebt de kracht in je, je moet hem alleen terugvinden. Ik heb het doorgemaakt, mijn man ook, dus kan je een paar tips geven als je wilt, maar doe dat niet ongevraagd want daar zit je misschien helemaal niet op te wachten, dus mocht je willen kletsen, stuur me dan even een mailtje 😘

  6. Beetje kak toch, dit bericht. Maar zo goed van je dat je dit schrijft. Ik hou die muur ook flink in de gaten, van op afstand nog, maar ik zie hem wel, hij is er klaar en duidelijk. Ik geloof met volle overtuiging dat het de schuld is van onze maatschappij waar we toch een beetje willens nilles in mee moeten draaien. We schrappen op onze werk-tijd maar zelden op onze vrije tijd en krijgen het druk-drukker-drukst. Ik werk nu voor het vijfde jaar deeltijds en ga veel meer en vaker in overdrive dan toen ik voltijds werkte. Daar snapte ik eerst niks van, maar nu dus wel.
    Goeie moed, ik ben er zeker van dat Chicago een heilzame werking zal hebben. Niks zo louterend als ronddolen in onbekende steden, liefst alleen. Mijn allerfavorietste bezigheid. Enjoy! xx

  7. Neem je tijd. Echt, al duurt het een jaar. Ik herken veel van jouw verhaal in het mijne van een jaar geleden. Hier is het eindelijk beter aan het gaan, hoewel ik hoop dat je er sneller weer bovenop komt. Maar laat je eigen verwachtingen (en die van anderen) even los en luister naar je lichaam. En laat Chicago zijn werk doen ;).

  8. Ik merkte deze week nog eens wat een taboe het toch nog is. Iemand die ik ken vertelde me heel spontaan dat ze net de diagnose burn-out had gekregen. Nog geen half uur later had ik een berichtje met de vraag of ik het zeker nog tegen niemand wou zeggen. Ik denk dat ze het zelf gewoon nog niet kon/wilde aanvaarden. Maar als het zwaar is, dan is het zwaar. Heel knap dus dat je er wel zo open over schrijft.

  9. Oh, ik dacht na je vorige hint dat je wel zwanger zou zijn… 🙁 Dit is ellendig, been there, done that.

    Ik zit er ook weer in momenteel, maar nu langdurig/chronisch, en dan is herstellen niet meer zo evident 🙁 Zorg dus dat je niet dat pad op gaat, herstellen èn t voortaan anders aanpakken. Beterschap!

    1. Het anders aanpakken, ja, dat is nu het grootste werkpunt. Rationeel gezien weet ik wat de oplossing is, maar emotioneel moet ik de klik nog maken. Maar ik wil inderdaad niet dat andere pad op geraken, dus emotionele knopen zullen moet doorgehakt worden. Ik wens jou héél veel beterschap!

  10. Ho ho Kelly! Hoezo zitten wij hier niet op te wachten? Ik ben niet boos hoor ;-), maar ik denk dat je onderschat hoeveel mensen hier juist wel op zo’n verhaal zitten te wachten. We gunnen jou natuurlijk een ander verhaal. Dat dan weer wel. Er zijn echt zo veel mensen die zich in jouw verhaal zullen herkennen (incluis mijzelf) en het is echt fijn dat je je kunt beseffen dat je niet de enige bent. En al lees ik een vergelijkbaar verhaal op 10 verschillende plekken, telkens weer realiseer ik mezelf dat ik niet de enige ben.
    Luister goed naar wat jij jezelf vertelt, als je maar goed luistert, komt je eigen goede advies echt. Want uiteindelijk weet jij wat er met jou aan de hand is. Soms fluister je te veel (figuurlijk) en komt het niet door, soms lukt schreeuwen naar jezelf even niet, maar uiteindelijk vind jij je stem en bereik je jezelf weer.
    Ik wil je er alle sterkte mee wensen en geniet van Chicago!

    1. Wat zij zegt! Tuurlijk zouden we hier liever lezen dat het goed met je gaat, maar tegelijk doet de herkenbaarheid van dit soort berichten ook deugd. En zou ik willen dat ik daar soms wat meer moed voor had, om er meer open over te schrijven i.p.v. over lalala-leuke dingen (hoewel dat tegelijk ook wel goed is, want zo besef ik dat er ook lalala-leuke momenten zijn 😉 Al maakt niet anoniem bloggen het inderdaad niet makkelijker om erover te schrijven.

  11. Ah, we moeten een clubje oprichten. Want ook ik voel de bui dichterbij komen. Er zijn er zoveel. Onlangs zei iemand dat we het leven niet zo serieus moeten nemen. Want het leven neemt ons ook niet serieus. Dus zeg ik nu al en toe foert en nee. Je komt er wel. Omring je met energiedelende mensen 😉

    1. Ja, dat probeer ik wel, het leven niet zo serieus te nemen. In mijn vrije tijd lukt dat perfect, maar op het werk helaas te weinig. Foert en nee zeg ik altijd al zo vaak mogelijk, behalve op het werk, want daar kan je ontslagen worden als je foert en nee zegt 🙂
      Hopelijk begint het niet te regenen boven je hoofd – en anders hoop ik dat je een betere paraplu dan ik hebt! 🙂

  12. Hallo Kelly. Jammer dat jij je zo moe voelt en er een muur voor je staat. Zelf heb ik hier veel ervaring mee, met mijn bipolaire stoornis, dan ben je ook vaak verschrikkelijk moe. Het is belangrijk een dagstruktuur aan te houden, waarin plaats is voor actie en rust, voor lichaamsbewging, bijv. 2 keer per dag een wandelingetje. Doe tijdens de actief momenten dingen waar je blij van wordt en natuurlijk supergezond eten, heel belangrijk
    Als oppeper kun je avena sativa nemen, dat is de oertinctuur van haver 3 keer per dag 15 dr. Het maakt dat je je rustig, maar niet suf voelt en versterkt de zenuwen Heel veel sterkte henny

  13. Ai, meid toch. I feel you! Ik liep maandag ook bijna te janken in de supermarkt, had overal pijn en was minstens 10x wakker geworden ’s nachts. Ik probeer mijn emmerke vol te houden door weer te gaan sporten en vooral het naaien enzo niet te laten. Ben op mijn qui-vive want jammer genoeg zijn er ook op mijn werk heel wat langdurig zieken. Dapper stukje en laad je maar op daar in Chicago! Goed dat je meegegaan bent met je man!

  14. Moedig en mooi neergeschreven. Uitputtingsdepressie, zo had ik het nog nooit gehoord.
    Het lijkt wel alsof 2016 het jaar wordt van de batterij: niet enkel die van mij, maar van velen uit mijn off- en online omgeving is die dit jaar leeggelopen. Dat maakt me enerzijds triest, maar anderzijds heerst er ook dit gevoel: we gaan nu allemaal bewuster om met de zaken die ons wel energie geven, en dat is positief!
    Neem je tijd, het komt echt goed. En geniet intussen van die kleine geluksmomenten!

  15. heel goed van je dat je het neerschrijft. Punt 1: dit is JOUW blog dus schrijf je wat je wilt, niet waar lezers zitten op te wachten. Punt 2: als we allemaal nu eens heel eerlijk zouden toegeven dat het soms gewoon té is, al zijn het fijne activiteiten. Dat het té is met alles beredderen, dat het té veel moeten en té weinig willen is. Dan zou de wereld er niet zo sceptisch tegenover staan.
    Neem je tijd, doe waar je zin in hebt en wat goed voelt. Lezers gaan heus niet weglopen omdat het hier rustig is. En doen ze dat wel, dan heb je er niets aan verloren want wat heb je nu aan mensen die je alleen willen als je op je top presteert? zelfs al is dit gewoon virtueel?

    1. Ik heb ook vooral schrik dat mensen hieruit de verkeerde conclusies zouden trekken. Wat niet raar zou zijn, want ik heb niet alle informatie gegeven. En bij mensen denk ik dan in de eerste plaats aan huidige collega’s en werkgevers én toekomstige werkgevers die dan ook misschien een verkeerd beeld over mij krijgen als ze dit stukje zouden lezen. Ik ben blij dat ik niet anoniem blog, maar soms heeft het toch ook nadelen 😉

  16. Een aantal dingen zijn erg herkenbaar – ik deed vorige week ook van bekentenissen, zij het dat er bij mij geen muur is maar een lijf dat zonder aanwijsbare reden van ‘stop’ doet. Als ik bovenstaande lees, geloof en weet ik dat het goed komt, daar ben ik van overtuigd! Geniet van doelloos ronddwalen, niet moeten doet zo’n deugd…

  17. De post van TFTC Kelly raakte bij mij ook een gevoelige snaar. Net als de verhalen van The Gentlemom. En jouw verhaal is helaas ook herkenbaar. Ik blijf zelf vechten, en denk dat het niet erg genoeg is om naar de dokter te gaan, maar ik loop ook steeds vast en ik weet niet hoe lang ik dat nog volhoudt… Zo kotsbeu om altijd zo moe te zijn… Ik probeer heel hard om positief te blijven en wel af en toe tijd te maken voor dingen die me energie geven. Bloggen lukt nog niet. Sinds we bij het voedselteam zijn, sta ik wel weer veel en lekker te koken. Zaterdagvoormiddag moeten de kindjes maar op zichzelf spelen, mama staat achter het vuur. En al de dingen die ik graag zou doen, maar uitstel wegens te veel werk en te weinig tijd, probeer ik nu toch te doen. Toch zeer moeilijk, hé, om te aanvaarden dat je niet meekan in je job, of in het ritme van deze maatschappij? Maar het is voor ZOVEEL mensen zo!! Is er toch iets mis met die maatschappij. Ik ben al 4/5 gaan werken, maar het helpt niet. Vorige week was er een onderzoek gepubliceerd dat moeders die parttime gaan werken net meer tijdsdruk ervaren, en helaas lijkt dat voor mij het geval. Maar ik zie niet meteen een oplossing. Anderzijds denk ik ook: het leven bestaat nu eenmaal uit ups and downs. Moeilijkere periodes zijn normaal, denk ik, maar dat is gewoon niet meer toegestaan, iedereen moet de hele tijd maar gelukkig zijn en zijn persoonlijke doelen verwezenlijken, zodat het voor mensen bij wie het even niet gaat nog erger lijkt…

    1. Als je te hard moet proberen om positief te blijven, is er een probleem. Vroeger kwam ‘positief zijn’ vanzelf, ik dacht er niet over na, ik was gewoon positief en vrolijk en blij, maar het moment dat ik besefte dat net dat mij moeite was beginnen kosten was een belangrijk keerpunt. Je hoeft niet te blijven vechten – voor wie en waarom? Ik herken je gedachtegang, maar ik zou zeggen: ga bij de dokter, zoek hulp. Dat heb ik gedaan en ben ik aan het doen, en dat heeft me al meer geholpen dan ik verwacht had.

      Ik kon wel mee in mijn job, ik hou wel nog van die snelheid en wat druk, want in mijn job horen die er ook gewoon bij en dat wist ik ook op voorhand. Bij mij zijn het andere aspecten (waarover ik dus niet kan schrijven wegens te delicaat) die ervoor gezorgd hebben dat ik heb beslist bij de dokter te gaan, die eerste stap te zetten. Op een dag besefte ik dat het helemaal niet oké was dat ik me zo slecht voelde door mijn job. Ik dacht ook ineens: ik koop zelf liever fair trade omdat ik niet akkoord ga met slechte werkomstandigheden, en ook al zijn mijn werkomstandigheden natuurlijk helemaal nog niet zo erg als die van vrouwen uit bijvoorbeeld Bangladesh, toch klopt dit niet, toch moet ik dit niet oké vinden. Dat besef, dat toegeven (rationeel + emotioneel), was er ineens, maar ernaar handelen, naar de dokter gaan etc. heeft nog iets langer geduurd. Maar gelukkig heb ik niet gewacht tot mijn lijf niet meer meekon, want dan is het nog moeilijker om oplossingen te zien, om jezelf terug te vinden. Ups & downs zijn inderdaad normaal en moeilijkere periodes zijn dat ook, maar als die periodes te lang blijven duren en er geen uitweg lijkt te zijn, dan moet er iets veranderen.

      Ik wens je veel sterkte en slaap en rust en tijd, en de moed om tijdig naar de dokter te gaan. En als je eens wil afspreken ofzo, stuur me een mailtje!

  18. De eerste en moeilijkste stap heb je al gezet! We maken het met velen wel eens mee! Maar tijd heelt veel wonden en dat weet ik uit ervaring. Het wordt weer beter, maar neem er je tijd voor! x

  19. Dank voor het delen! Zowel jouw bericht als dat van de andere Kelly raakten me. Ben zelf ook soms op totale vermoeidheid aan het afstevenen, maar ik herken de signalen wel. Op tijd rust nemen is de boodschap. Sterkte!

  20. Ik ben blij te zien dat de jongere dames onder ons daar al opener durven over te spreken. Eens je op de muur gebotst bent, kan je die niet meer negeren… Maar dan draai je je om en zie je gaandeweg zoveel nieuwe wegen die je kan inslaan, weg van de muur. Één dag per keer, één stap per keer, dan lukt dat wel hoor! Blijven schrijven alvast!

  21. ” Ik weet dat niemand op dit soort berichten zit te wachten.”. Niet waar… Ik vind het zo moedig van jou dat je dit durft delen met ons! Meer mensen zouden dat moeten doen, want dan gaat het hopelijk ooit een bespreekbaar thema worden.

    Ik hoop van ganser harte dat je tijd blijft nemen voor jezelf, en dat je stukje bij stukje jezelf terugvindt, samen met al die dingen die je graag doet en die je energie geven. Dikke knuffel!

  22. Ik wens jou veel kracht om hierdoor te komen, Kelly. Zo dapper van je dat je het eerlijk durft te schrijven, want ik ben wel zeker dat er veel meer mensen op zo’n artikel als het jouwe zitten te wachten dan je zelf denkt, omdat ze zich dan minder alleen voelen. Hopelijk komt er snel beterschap voor jou 🙂

  23. Dank je wel om dit te schrijven! Ik vind het ontzettend moedig van je.
    Ik weet niet goed hoe te reageren (te herkenbaar, langzaam maar zeker weer op de goede weg). Je bent niet alleen, moge dat duidelijk zijn. En dat lost het niet op, maar misschien helpt het je toch, ergens… En jouw schrijven helpt anderen (waaronder mezelf), dus dank je wel!

    Heel veel moed voor de lastiger dagen en geduld en nog een hoop andere dingen, die maken dat je de muur meer in de verste ziet verdwijnen (en misschien ook weer verschijnen, maar ik wens je die afstand toe).

  24. Niet leuk om dit te lezen (al wist ik het wel al door onze persoonlijke babbels), maar schrijven helpt. Ik vind het zo triest om te lezen dat dit voor zo veel mensen herkenbaar is, en ik blijf erbij dat het een ‘probleem’ is van deze maatschappij. Ik vraag me af waar dit allemaal toe zal leiden, en ik hoop dat er ooit een oplossing komt. Voor mij is dit ook gedeeltelijk herkenbaar, maar ik maak mezelf wijs (?) dat het allemaal komt door de baby en het zoeken naar een nieuw ritme…

  25. Aiai Kelly, wat rot om te lezen. Dapper dat je er over schrijft. Zot om te lezen dat het voor zovelen herkenbaar is. Ook voor mij. Ik wil het (al ruim een jaar) van de daken schreeuwen dat ik uitgeblust ben en thuis zit, maar net als jij vind ik dat lastig ivm toekomstige werkgevers etc. Absurd dat met burn-out zo’n schaamtegevoel gepaard gaat. Doe het rustig aan en laat je door niemand opjutten. Hopelijk vind je met de tijd oplossingen en een manier van werken waar jij je lekker bij voelt.

  26. Hetzelfde verhaal hier. Maanden van twijfelen vooraleer ik naar de dokter durfde stappen. Uiteindelijk gedaan, en heel blij daarmee. Ik merk na enkele maanden dat ik weer iets positiever in het leven sta, ook al gaat het nog niet steeds vanzelf. Iedereen moet voor zichzelf een nieuwe weg zoeken, maar tips van “medemuurbotsers” zijn altijd nuttig. Bij mij was vooral de loopbaanbegeleiding een (zeer confronterende) eyeopener. Als je graag eens van gedachten wisselt, laat maar horen.