La Maison Victor: een adventure jacket voor Stefan (testversie, maar toch ook niet)

Toen La Maison Victor gelanceerd werd, was ik een van de eerste die het magazine in huis haalde. Eindelijk een naaimagazine met meer tekst en beelden dan de andere naaimagazines! Ik zette enkele patronen meteen in mijn maaklijst, zoals de adventure jacket, waar het samen met de rest lange, lange tijd bleef staan. Telkens wanneer ik dacht aan iets te beginnen, kwam er wel weer een ander project tussen, bleek dat ik niet de geschikte stof in mijn voorraad had (en ik ben nog altijd bezig met project “werk uw stoffenvoorraad eens wat weg, zeg”) of sprak het patroon mij toch niet meer zo hard aan als op het eerste gezicht. Bummers alom!

adventure-jacket-la-maison-victor-zak

Intussen verschenen er al meerdere La Maison Victors. Maar ik verbood mezelf een nieuwe editie te kopen. Eerst moest en zou ik de patronen die ik wilde testen naaien. Dat is het groene meisje dat spreekt, jullie kennen mij hé. Een paar weken geleden kwam het er eindelijk van: de adventure jacket voor Stefan. Een testversie, want gemaakt uit verschillende resten, met de bedoeling een dan wel draagbare gilet te maken, maar niet een jacket dat hij, de software development team lead, naar zijn werk kon dragen. Wel een adventure jacket voor thuis of (wél vrij avontuurlijk!) om te werken op de werf.

adventure-jacket-la-maison-victor-achterkant

Ik maak eigenlijk zo weinig mogelijk testversies, want ik vind dat zo’n zonde van de materialen, dus als ik een testversie maak, moet die ook wel gebruikt worden, ook al is het maar met een beperkter gamma draaggelegenheden.

adventure-jacket-la-maison-victor-rits

Stefan gaat echter niet akkoord. Hij wil zijn adventure jacket (dat hij uiteraard niet zo noemt) ook dragen voor andere gelegenheden. Ik heb het hem proberen verbieden, al was het maar omdat het ding niet eens perfect is afgewerkt (zie dat bobbeltje aan de rits – aaaargh!!), het een ietsiepietsie te groot is, de rits korter is dan bedoeld (oké, dat is nog niet zo erg) en het een allegaartje van stoffen is en het dus ZO HARD opvalt dat het zelfgemaakt is. Komaan, zeg. Maar nee, hij is er zo blij mee, met zijn testgilet, dat ik er niets over te zeggen heb. Nou breek me klomp!

adventure-jacket-la-maison-victor-voorkant-zw

Patroon

La Maison Victor 1, winter 2013-2014, de adventure jacket van op pagina’s 110-115 (dat zijn dus 6 A4-pagina’s hé, om maar duidelijk te maken: de uitleg is uitgebreid!) – ook apart verkrijgbaar

Materialen

Allerlei resten die hier al jaren lagen en serieus in de weg begonnen te liggen – ahum …

Volgend bericht
Vorig bericht

12 reacties op “La Maison Victor: een adventure jacket voor Stefan (testversie, maar toch ook niet)

  1. Oh mooi gelukt, al is het “maar” een testversie. Wel grappig dat Stefan ‘m zo graag draagt (en heel lief ook, toch?). 🙂

    Ik doe niet meer aan testversies. Ik maakte eens een baby-kaphanddoek-testversie (wel met “goede” stoffen, geen restjes) om te oefenen voor de definitieve versie. Bleek uiteindelijk de testversie mooier afgewerkt dan de “voor-echt”versie en nu ligt die kaphanddoek in de doos met babygeschenken te verstoffen… Wat ik wel deed toen ik m’n kleedje maakte was op aanraden van mijn schoonmoeder het helemaal ineen driegen en aanpassen tot het model helemaal goed was. Wat meer werkmaar wel de moeite waard want anders had ik het lang niet zo graag gedragen.

    1. En was je testversie dan mooier afgewerkt omdat ze niet per se mooi afgewerkt moest zijn en je dus geen ‘stress’ voelde waardoor het eigenlijk net wél beter afgewerkt was? Want dat had ik vroeger soms weleens. En soms nog. Dus begin ik meestal aan iets met het idee ‘och, het maakt niet zo veel uit’, en dan lukt het sowieso altijd beter dan wanneer ik eraan begin met het idee dat het perfect moet zijn. 🙂 Hoe dan ook: driegen, brrr. Als iets me niet past, pas ik het liever achteraf nog aan. Misschien wel even veel werk, I know, maar driegen, brrr! 😀

      1. Ja zal idd wel met de stress te maken hebben bij mij! Of overmoedig, dat kan ook wel. 🙂 ik zou graag hebben dat mijn naaisels zo perfect mogelijk zijn maar dat is zelden het geval. En dat werkt stresserend en frustrerend soms!

        Ik was ook zo geen driegfan maar op zich is dat nog rap gedaan en je hebt bij het ineen naaien ook geen spelden meer nodig. Maar ik denk dat ik toch bekeerd ben omdat ik zo tegen het werk opzie om te tornen en opnieuw te beginnen. Dat komt er 9 vd 10 toch niet van bij mij!