Slow living en zo. (zet een tasje thee en pak een koekje, want dit is een half boekje)

Ik wil het eens hebben over slow living. Het is een gespreksonderwerp dat ten huize Stefan en Kelly de laatste tijd meer aan bod gekomen is. Vroeger deden we het gewoon, eerder traag dan gejaagd leven, maar de laatste weken/maanden is het meer andersom geweest. En dan sta je eens stil. Want je voelt weer even de nadelen van dat gejaagde leven. En toen schreef Kelly / lilith dat ze het multitasken opgaf. En toen dacht ik ‘dedju, ik wil daar ook eens over schrijven, maar wie leest dat nu bij mij?! #niemandisgeïnteresseerdinuwmeningdaarover’. Maar het blijft malen. En dus schrijf ik. Wie leest: welkom. Wie niet leest: de volgende keer ben je nog even welkom. Ge kunt niet voor iedereen goed doen, nietwaar? Ook: verwacht geen samenhangende blogpost, ik spring van het ene op het andere. Ik heb besloten dat dat mag, zo eens.

Bij Kelly ging het om focus, en vooral het verlies ervan omdat je zo veel dingen tegelijk denkt te moeten doen. Of omdat je een heleboel dingen tegelijk zou willen doen, terwijl geen enkel normaal mens allemaal die dingen kan doen. Over druk, dus ook, die verdomde zelf opgelegde al dan niet sociale druk. Als ge uw best hebt gedaan, is ’t al goed genoeg, zei mijn mama vroeger al, maar ik was niet overtuigd. Presteren, de beste zijn, de meeste punten behalen, DAT is goed genoeg.

Ondertussen ben ik er al achter dat al die uren die ik doorbracht aan mijn huiswerk gedeeltelijk verspilde tijd zijn. Ik heb altijd hard gewerkt op school, ik heb altijd wreed goeie punten gehaald, ik heb nooit herexamens gehad, ik kreeg een 18 op 20 op mijn thesis, maar ik heb er 5 jaar over gedaan om een job te vinden waarbij ik niet het gevoel had dat mijn hersencellen aan het afsterven waren (ik overdrijf, om een punt te maken). Was ik op dezelfde plek terechtgekomen als ik IETS meer van het leven had genoten toen, IETS minder had gewerkt voor school? Wellicht niet, maar misschien was ik wel nog gelukkiger geweest. Maar ik wijk af, een beetje.

Door Kelly’s post belandde ik bij slow living. Ik ben met het idee van less-is-more, bewuste eenvoud en volop genieten van de kleine dingen, drie aspecten die voor mij slow living grotendeels definiëren, al een paar jaar vrij bewust bezig, maar af en toe belandt het leven weer eens in een stroomversnelling, werkt ge veel meer dan voltijds, lopen werk en privé vollenbak door elkaar, zijt ge moe en kapot als ge thuis komt, hebt ge geen energie of goesting, in niks, want er is plots, door dat ene overuur, een uur minder in uw dag dan gedacht en dan probeert ge dat uur in te halen en na een paar weken datzelfde liedje boenkt ge tegen de muur.

Ik ben iemand die liever wat meer uren in een dag zou hebben, maar tegelijkertijd vind ik dat je tijd moet maken voor de dingen die je graag doet én doe ik ook wel wat van slow living: niet té veel willen, want anders wordt ge misschien wel zot. (bron: mijn “over”-pagina)

In principe minimaliseer ik dus niet alleen op vlak van spullen (da’s een constant proces trouwens, regelmatig ga ik met de grove borstel door mijn bezittingen), maar ook op het vlak van activiteiten. Want ik word werkelijk zot als ik te veel wil gedaan krijgen op te korte tijd. Ik ben geen multitasker, nooit geweest, en wil het ook niet zijn. Ik kan goed omgaan met stresserende situaties, als ge mij efkes de tijd geeft om alles op een rijtje te zetten en mij efkes aan hetzelfde laat werken, zodat ik taken kan doorstrepen en kleine euforiemomentjes kan smaken vooraleer ik mezelf op de volgende taak smijt.

Datzelfde idee van niet te veel willen vertaalt zich dus ook naar spullen. Ik noem het koopvrijheid en op mijn fameuze “over”-pagina verwoord ik dat zo:

Te veel spullen maken mij niet gelukkig, dus ik koop niet te veel.

Alles is relatief, natuurlijk, en voor mensen die het met nog minder willen of moeten doen, heb ik wellicht echt veel spullen. Maar goed, het gaat eerder om het besef dat spullen mij niet per se gelukkig maken dan ‘met zo weinig mogelijk spullen leven’.

Ook op het vlak van mobiliteit kies ik heel bewust voor de fiets. Uit ecologische overwegingen, maar ook omdat ik, jaren geleden toen Stefan net een auto had gekregen, gemerkt heb dat net het feit dat die auto je flexibeler maakt, er ook voor zorgt dat je meer activiteiten op één dag plant, want het is gewoon praktisch mogelijk. Met de trein was één familiebezoekje al meer dan voldoende, met de auto proberen we verschillende bezoekjes te combineren en in het passeren stoppen we dan ook nog maar eens in de supermarkt.

Ik verplaats me zo veel mogelijk met de fiets. Daardoor is mijn mobiliteit natuurlijk beperkt, maar dat brengt ook rust.

Intussen zijn we nog grotere huismussen geworden dan vroeger en blijft de auto in het weekend vaker dan vijf jaar geleden stilstaan, maar soms zijn er wel nog weekends waarin we én dat feestje én dat bezoekje en de volgende dag opnieuw én naar die beurs én naar de winkel gaan, activiteiten die we zonder auto ofwel niet bijwoonden ofwel verspreidden over vier weekends.

Hoe uit slow living zich in mijn geval, als – belangrijk – kinderloze vrouw, heel concreet?

  • Ik zeg veel gemakkelijker neen dan vroeger.
  • Ik besteed (een deel van) het werk uit. Loslaten en jezelf laten helpen, zoiets. Zonder te denken dat het erg is, dat gij uzelf moet laten helpen. Dat is het niet. Alstublieft zeg. Stefan kookt ook al eens graag, en dan laat ik hem doen. (Ja, in een drukke periode maak ik me al eens kwaad als hij voorstelt om te koken omdat ik het gevoel heb dat hij dat voorstelt omdat ik ‘het precies niet aan kan’. Loslaten, dus.)
  • Stop the glorification of busy. Als je het druk hebt en je vindt het leuk zo, goed voor jou. Maar denk niet dat je het druk moet hebben om als een goeie vrouw/moeder/werkneemster te worden beschouwd. Ge hoeft de bordjes niet draaiende te proberen houden als dat niet uw ding is.
  • Ook: ik antwoord bijna nooit meer met ‘druk druk druk’ als mensen vragen hoe het met mij gaat. Met een persoon gaat het goed, slecht of een van de vele gradaties daartussen. Maar ‘druk druk druk’ is geen antwoord. Ik zeg dan eerder ‘ça va, ça va, mijn agenda is een beetje voller dan me lief is, maar het gaat’.
  • Ik doe soms wel van multitasking. Het meest frequente multitasking is afwassen en Netflix kijken: iets dat ik minder graag doe + iets wat ik weleens graag doe = de balans is weer in evenwicht. Maar alles tegelijk proberen? Ho maar. (Op mijn werk is dat soms moeilijker, maar daarover gaat het hier niet.)
  • Ik heb een prioriteitenlijstje opgesteld: mijn relatie, mijn gezondheid, mijn creativiteit. De rest is bijzaak.  Onder gezondheid vallen meerdere dingen: zowel gezond eten als vrienden zijn belangrijk voor mijn gezondheid. Dat lijstje kan veranderen, want het leven verandert, maar het helpt om beslissingen te nemen (bewust en onbewust) voor de gang der zaken des levens en het inplannen van taken. Zorgen dat ge altijd van de vloer kunt eten, interesseert me niet want we hebben borden.
  • Dankzij dat prioriteitenlijstje ook: ik stoor me er minder aan als het rommelig/ vuil is. Zijn rondslingerende sokken, kruimels van de boterhammen die hij ’s morgens smeerde, zijn pot choco die nog open op de tafel staat … kleine stomme dingetjes waaraan ik me vroeger al sneller stoorde maar die ik nu negeer of gewoon zelf gauw opruim in plaats van te hopen dat hij zelf doorheeft dat het stoort. Dat werkt niet. En dat is niet zo erg.
  • En ook: als ik bijvoorbeeld gepland heb om te kuisen maar vrienden stellen last minute voor om iets samen te doen, kies ik altijd voor de vrienden.
  • Ik probeer regelmatig te niksen. Ik ben ook fier dat ik kan zeggen dat ik goed kan chillen.
  • We wandelen af en toe naar de winkel. De afstand is niet spectaculair of zo, maar het brengt zo veel meer rust dan ‘ik doe de afwas, gaat gij terwijl gauw boodschappen doen’. Nee, we wandelen samen, op een rustig tempo, naar de winkel en doen de boodschappen, samen, niet ‘ik ga de groenten halen, laadt gij terwijl wat fruitsap in de kar’.
  • Ik strijk niet. Enige uitzondering: als ik naai, zet ik mijn strijkplank open, want dan gebruik ik die constant. Strijken is daardoor trouwens iets dat ik graag doe, want ik associeer dat met mijn hobby.
  • Ik heb dat katholieke schuldgevoel van mij gesmeten. Ik heb me een tijd schuldig gevoeld als ik naar Game of Thrones aan het kijken was i.p.v. aan een naaiproject verder werkte. Ik voelde me schuldig als er wat te veel haar naar mijn goesting op de badkamervloer lag (ik verlies gewoon echt veel haar). Ik voelde me schuldig dat ik als kinderloze niets extra’s deed naast mijn job en ik startte vrijwilligerswerk. Toen ik stopte met dat vrijwilligerswerk om allerlei redenen, voelde ik me opnieuw schuldig, want hoe zwak kunt ge zijn zeg, als ge dat zelfs niets kunt combineren met een huishouden-van-twee, een fulltime job en wat zinloze hobby’s? Zout ge niet beter wat hobby’s schrappen, Kellyken? En die blog, alstublieft zeg, waar houdt gij u eigenlijk mee bezig? Ik schopte dat schuldgevoel dan toch uiteindelijk buiten en trek me minder en minder aan van reacties als ‘ja maar, gij hebt het nog gemakkelijk, gij hebt geen kinderen!’. (Ik heb zelf nochtans onnoemelijk veel respect voor vrouwen met kinderen, maar dus ook evenveel voor vrouwen zonder kinderen.)

 

Volgend bericht
Vorig bericht

36 reacties op “Slow living en zo. (zet een tasje thee en pak een koekje, want dit is een half boekje)

  1. Amai, met zo’n duidelijke visie en zelfinzicht moet het wel goedkomen met slow living!
    Mijn leven is ongeveer tegenovergesteld met 3 kinderen, een man die heel veel weg is én een studie waarvoor ik het onderste uit mijne k
    an moet halen… ik weet dat ik het komend jaar nog drukker ga krijgen dan ik het nu heb, en ik zou willen dat ik ook de moed had om wat mijn lijstje te schrappen. Maar hoe?!

  2. Ik heb dat gevoel de laatste tijd ook heel erg! Als ik mijn agenda vul met verplichtingen, dan merk ik dat ik er steeds minder naar ga uitkijken. Ik voel me dan ook constant slecht. Sinds ik werkloos ben, voel ik dat nog meer. Ik zou iets moeten doen met mijn dag, ik moet me nuttig maken, ik moet op zoek naar een tijdelijke job, de huisvrouw uithangen, … Moeten moeten moeten. Ik krijg daar dus een error van in mijn hoofd hé! De laatste weken probeer ik meer op mezelf te letten. Wat wil ik NU doen? Niks, oké dan doe ik niks en probeer ik mij niet schuldig te voelen. Ik ga de laatste weken veel wandelen met vriendinnen of alleen. Dat brengt heel veel rust! Dus doe ik daar lekker mee verder 🙂 Niksen is ook taboe in onze samenleving. Werkloos zijn en gewoon chillen omdat je dat wilt, dat is niet oké. Ik heb nu geen plan en ik vind dat eigenlijk best oké 🙂
    Dat over studeren/werk vinden heb ik ook wel. Ik was wel meer de luie student. Maar de laatste tijd denk ik ook vaak. Was ik na mijn studies eerst een paar jaar gaan reizen en genoten van het leven, dan was ik nu veel gelukkiger geweest. Ik was nadien mogelijk zelfs bij dezelfde jobs terechtgekomen als nu met diploma…” Slow living, dat wil ik dus ook. En ik begin met 4/5e te werken, omdat ik die extra dag vrij écht nodig heb. Minder geld en minder spullen is allemaal oké.

    Heel interessant onderwerp, Kelly!

  3. Zo van ‘ik doe de afwas, gaat gij terwijl gauw boodschappen doen’ doen we ook minder.
    Een karweitje is gewoon leuker met twee 🙂
    En slow is gewoon soms ook heel selectief snel iets doen om daarna traag als een slak iets anders te doen.
    Als je het bewust doet en zelf kiest is het dik ok denk ik.
    Fijn weekend,
    Camilla

  4. Ik heb drukkere dagen maar ook dagen dat ik dingen doe die anderen niksen noemen 😉 zoals languit op de zetel de ene aflevering na de andere bekijk,rond surf op het internet,met op kop Pinterest bezoeken.Genieten van het leven doe ik nu vaker en bewuster dan een jaar geleden,aankopen worden meer overwogen,deels door het financiële maar ook heb ik het wel echt nodig in mijn achterhoofd.Doe zo verder ik ga hier en daar wat van je tips over nemen.

  5. Ik lees nooit alle blogs, soms zijn titels zo weinigzeggend, heb ik het drukdrukdruk en hoop ik ze later ooit nog terug zal lezen. Maar voor dit postje ben ik gaan zitten.
    Een paar weken geleden ben ik ontzettend tegen een muur gelopen. Een muur van frustraties omdat het altijd maar drukdrukdruk was, omdat ik vanalles wou, maar niks gedaan kreeg, omdat mijn hoofd altijd op volle toeren draait, zonder een moment rust.
    Ik cancelde alle plannen die week, kroop op de zetel en deed alleen het hoogstnodigste. Intussen deed ik grote kuis, dus mijn huis is weer ‘rustiger’, zonder overtollige ballast. Ik werkte een paar deadline-naaiwerkjes af en nu: is er weer rust. En ik geniet van die rust, en probeer te voorkomen dat ik weer een versnelling te snel ga lopen.
    Bedankt voor deze post, iets van anderen lezen doet me beseffen dat ik helemaal niet abnormaal ben en geeft me extra kracht om verder te doen.

  6. Leuk stukje! Ik herken er veel van mezelf in.
    Ik heb een halftijdse job die ik combineer met een (rustig) bijberoep en het huishouden. Sinds ik minder ging werken heb ik meer het gevoel controle te hebben over mijn agenda.
    Ik besef dat sommige mensen het vreemd vinden dat ik deeltijds ging werken terwijl ik zelf geen kinderen heb (mijn man heeft een zoon van 14, die de helft van de tijd bij ons woont, zelf koos ik ervoor kinderloos te blijven) en dat ik een job heb waarvoor ik eigenlijk overgekwalificeerd ben, maar ik weet dat dit voor mij een goede keuze is, en trek me eigenlijk nog weinig aan van wat andere mensen daar mogelijk van denken.
    Ik hoef ook niet veel spullen te hebben, veel dingen kopen ligt van nature niet in mijn aard.

  7. ‘…want wij hebben borden.’ Haha, geweldig! Daar ga ik aan denken als ik me druk maak over de rommel en hoognodig gekuis. En ik liep nog wat te twijfelen over 2 feestjes waar ik mijn moe lijf morgen naartoe zou moeten sturen om het sociale leven blij te houden, maar ik denk dat ik dankzij jouw bericht rustig op de zetel ga blijven hangen.

  8. Heel interessante blogpost. Ik vind het irritant als mensen ‘druk druk druk’ antwoorden als je vraagt hoe het met ze gaat. Ikzelf let er dan ook heel bewust op dat niet te doen.
    Nochtans vragen mensen mij soms hoe ik erin slaag om alle dingen te doen die ik doe. Ik heb een viervijfdebaan en een bijberoep, ben getrouwd en heb twee volwassen kinderen, doe vrijwilligerswerk, lees veel boeken en leef me graag creatief uit met naaien, breien, koken. Dit zijn mijn prioriteiten en dat er wat stof op de kasten en vloer ligt in de weken dat de poetshulp niet langskomt, dat kan me dan totaal niet schelen. En dat ik nauwelijks 1 keer in het jaar in de cinema geraak en niet kan meepraten over de laatste theatervoorstellingen en de leukste optredens, dat neem ik er dan ook maar bij. Een mens moet keuzes maken.

  9. ‘k Heb uw half boekje graag en met veel interesse gelezen! Ge moogt er gerust vaker over schrijven, hier is alvast iemand die geïnteresseerd is in uw mening 🙂

    ‘k hou zelf ook veel van fietsen, ideaal om mijn hoofd leeg te maken. Ik krijg soms verbaasde reacties als ik bewust de auto laat staan en liever een half uur fiets, maar het maakt me werkelijk gelukkiger.
    Ik probeer er op te letten om mijn eigenwaarde niet te halen uit het “druk-bezig-zijn” / “zie-mij-eens-belangrijk-zijn” / “hoe-kom-ik-over-op-anderen etc, maar juist aandacht te geven aan wat ik zelf waardevol vind, los van wat anderen denken.
    (Ken je trouwens ‘Hello Cathy’ op Youtube? Zij maakte een tijdje geleden een video over ‘You don’t have to be busy’.)

  10. Dit is het soort berichtjes waar ik dus net niet voor wegduik, maar integendeel juist verder lees. Met hele herkenbare situaties (dat er zoveel moet, vooral van onszelf dan), en dat daarbij stilstaan of zelfs helemaal stilvallen geen doodzonde is, integendeel we bewijzen er onszelf èn onze lieve omgeving een grote dienst mee. Door te onthaasten (slow living), was gas terug te nemen, daarna gaat het nòg zo goed. Ik heb dit heel graag gelezen en regelmatig instemmend meegeknikt.

  11. Mijn mening is dat veel mensen de lat voor zichzelf veel te hoog leggen en het zichzelf aandoen. Ik ben niet zo een soort mens, ik ben nooit zo geweest. Mijn moto is : “je moet geen slaaf worden van jezelf”. Wat vandaag niet kan, of waar ik vandaag geen zin in heb dat doe ik morgen wel. Ik kan dat niet de perfecte werknemer zijn èn de perfecte partner èn ook nog eens de perfecte mama èn de perfecte vriendin. Bij mij is het goed op alle vlakken en goed is goed genoeg ! Ik weiger om de perfectie na te streven want ik weet dat ik dat niet kan en ik weiger om mezelf daarom ongelukkig te maken. Ik ben dus geen perfectionist en zo probeer ik door het leven te gaan. Mijn manier van “minder moeten”. Ik ben blij dat je hierover blogt en dat je bij jezelf toch een evolutie merkt. Om even te vergelijken, ik heb ook nooit herexamens gehad of tweede zit gehad maar ik heb mijn diploma ook niet gehaald met grote onderscheiding. Ik had ook wel eens 19/20 of 92% maar niet over de hele lijn. Er is nooit één werkgever dat daar naar gevraagd heeft of ik met grote onderscheiding slaagde, ik heb bij elke sollicitatie die ik deed ook de job gekregen dus……..relativeren moeten we leren ! Dit laatste is maar een voorbeeld ter illustratie hé. Met wat ik hier over mezelf schrijf wil niet zeggen dat ik neerkijk op perfectionisten of mensen die wel streven naar de beste te willen zijn maar ik heb het wel moeilijk wanneer blijkt dat ze eraan ten onder gaan omdat ze er niet aan kunnen voldoen en dan heb ik zoiets van “doe jezelf dat toch niet aan”. Je ontneemt jezelf op die manier toch zoveel mooie dingen van het leven………

  12. Wat grappig! Ik was eerst helemaal niet van plan om deze post te lezen, want ik dacht dat het niets voor mij zou zijn. Ik vind mezelf eerder ‘fast-living’ en aanhanger van het ‘maximalisme’ namelijk: als ik besef mijn job niet zo fijn vind solliciteer ik diezelfde avond voor een andere job; als ik een tajine cadeau krijg staat die ’s avonds al te weken in water om er de volgende dag iets in klaar te maken; als ik jarig ben nodig ik 20 vrienden uit, ook al ben ik net een maand in Maleisië geweest en is al mijn geld op.
    Toevallig begon ik daarnet op de bus toch te lezen, en hè zoveel herkenbare stukjes! ‘Stop the glorification of busy’ is ook iets wat ik al een tijdje doe: als een vriend/vriendin me vraagt of ik ‘tijd’ heb om hem/haar te helpen of om af te spreken, zeg ik steevast: ja hoor, zeeën van tijd! Prioriteiten dus: sporten, poetsen, de was doen, … Het moet gebeuren, maar het kan wachten.
    Ik vond die eigenschap van mezelf altijd redelijk puberaal, maar ik kijk er nu toch wel eens op een andere manier naar. Leuk! Bedankt voor je fijne post 🙂

  13. is ook hoe ik zoveel mogelijk leef (al is het bij mij wat noodgedwongen om gezondheidsredenen), maar ik zie er meer en meer de voordelen van. Altijd leuk om te lezen hoe anderen het aanpakken, dus voor mij prima dat je ook hierover blogt!

  14. Dat van die kinderen is heel herkenbaar. Ik voelde me daar ook soms ‘schuldig’ over, maar uiteindelijk moet ik niet minder met mijn hobby’s bezig zijn omdat anderen daar de tijd niet voor hebben.

    De “Stop the glorification of busy.” quote staat al langer te blinken op mijn Pinterestbord. De “Zorgen dat ge altijd van de vloer kunt eten, interesseert me niet want we hebben borden.” quote moet daar nu dringend ook bij. Echt een goeike!

  15. Heel herkenbaar allemaal, vooral dat stukje over het katholieke schuldbesef. Zelf doen we het ook al een tijdje wat kalmer aan omdat we daar ook nood aan hadden. Wat hier goed werkt is bewust één dag vrijhouden in het weekend: geen feestjes, bezoekjes, of grote werkzaamheden… Ideaal om bij te komen van een werkweek, wat langer te slapen, een grote kom soep te maken, … Dat we hierdoor af en toe wat ‘missen’, trekken we ons al lang niet meer aan.

  16. Leuk stukje! Hier is het sinds die 3 weken dat ik thuis ben ook redelijk rustig aan, en ik maak er een punt van om zonder enige spoor van schaamte tegen mensen te zeggen dat het ZALIG is, dat niks doen (al kan ik mij heel goed inbeelden dat dat anders voelt als je om andere redenen dan eigen keuze (tijdelijk) geen reguliere job hebt). Toch heb ik tijdens 5 jaar met een vrij tot zeer drukke job ook zelden het gevoel gehad dat het teveel was, ik denk vooral omdat ik weinig last heb van “fear of missing out”, als ik ergens te moe voor ben, of niet zo’n zin in heb, heb ik ook weinig moeite om af te zeggen (niet voor dingen als ergens gaan helpen, of een eten’tje waar mensen moeite voor doen, maar wel voor feestjes of “iets gaan drinken” in groep en dergelijke). Dat en nooit strijken, en meer algemeen het absolute minimum doen in het huishouden, dat helpt ook 🙂

  17. Amen, Kelly! Ook even luidop gelachen met je “..want we hebben borden”, mahahaha!

    Ivm de blog en het handwerken, zoals je denk ik wel weet had ik hetzelfde gevoel een tijd terug. Dat is toch niet nuttig dat bloggen of dat handwerken (want heb ik je nu echt dat zoveelste paar gebreide sokken nodig), zou je niet beter aan je bijberoep werken en zien dat je daar iets mee bereikt. Want andere mensen die even oud zijn als jou of dezelfde ervaring hebben, die doen dat en dat en dat al. En jij niet. Zou je niet beter dààr aan werken. Of zou je niet beter de afwas doen of de strijk die staat te roepen in plaats van Game of Thrones te kijken. Aarggh! Zot werd ik ervan!

    Dus ja, hier proberen we ook wat vaart te minderen (ik zou het nogaltijd niet “slow living” noemen maar het is toch al minder een mallenmolen dan dat het soms was). En nu nemen we tijd voor de dingen! Soms besluipt het “ik kan beter” gevoel mij wel nog eens op allerlei vlakken, en het is ook zo, ik zou beter kunnen op bepaalde vlakken. Maar dan moet ik iets anders daarvoor opgeven en dat zie ik niet zitten. Dus is het zoals het is en maar goed ook. 🙂

    Leuk om alle gelijkgestemde reacties te lezen trouwens!

  18. ik voel me ook weinig tot niet schuldig over iets. Zo bleven we gisteren de hele dag binnen, beetje lummelen in de zetel, rustig afwassen, boekje lezen. Zalig toch?

  19. Heel mooi en veel herkenbare dingen ( om er een te noemen: ik was een even brave student als jij en vraag me zovele jaren later af of ik niet beter meer geleefd had). Bedankt om dit te schrijven, ga dit regelmatig herlezen, denk ik. En ik heb net vrijdag een boek van B Brown over imperfectie gekocht en al heel wat in zitten lezen, een aantal dingen die jij schrijft, staan daar ook in: stop met druk druk, vergelijk niet,neem tijd om te niksen, …

  20. Ik weet niet zo goed wat hierop te zeggen. Helemaal akkoord enerzijds, gefrustreerd anderzijds omdat ik akkoord ben, maar merk dat ik in de realiteit toch teveel wil voldoen aan verwachtingen (van anderen, maar vooral van mijzelf). En daardoor blijf botsen. Ik werk eraan, uitzoeken waarom ik mijzelf dat “aandoe” en proberen te genieten van het lummelen, maar het blijft (voorlopig?) nog moeilijk. En ben ik dus ook een beetje jaloers omdat jij daar staat waar ik hoop te komen staan. Goed bezig jij, dat alleszins!

    (en dit soort berichten: schrijven zenne, niet twijfelen of iemand het wil lezen!)

    1. Ik weet ook niet zo goed wat te zeggen, nu. Alleen dit: als ge nog eens wilt afspreken voor thee & taart & tetteren, je hebt mijn e-mailadres! 🙂 Oh ja, en dank je voor de aanmoediging!

      1. Awel, Johan heeft hier ondertussen nog een hemd versleten, dus ik was eigenlijk al van plan om u te mailen of ge het wilde hebben en om dan eventueel ook nog eens van thee-taart-tetteren te doen 🙂 Ik mail u zo snel mogelijk, eerst eens een foto bij daglicht nemen van dat hemd en – vooral – de onduidelijkheid op het werk opklaren of ik tijdens de kerstvakantie nog een retourtje Zwitserland ga moeten doen of niet, want dat heeft uiteraard nogal een stomme impact op mijn aantal vrije dagen in België (al kan ik mij inbeelden dat uw kerstvakantie misschien ook vrij druk is, maar in dat geval kan ik het hemd ook gewoon komen droppen). Maar soit, ik mail dus nog, ergens begin volgende week, want ik ben hier nu al een halve tettersessie aan het houden! 🙂

    1. Dat vind ik nu eens echt een geweldig voornemen. En ik ben natuurlijk ook blij dat je dat voornemen neemt, mede dankzij mijn blogpost. #vereerd
      Veel succes ermee! 🙂

  21. Ik herken veel van wat je schrijft! Ook ik heb niet de behoefte om alle activiteiten in real life (of in virtual life) mee te maken: huismus, I love the word 🙂 Spijtig genoeg voelt mijn wederhelft wel de noodzaak om zo veel mogelijk leuke dingen te doen. Leuk, I agree. Maar ook wel vermoeiend… Compromissen sluiten = essentieel. Maar dankjewel om dit te delen! Ik ga het zeker nog eens een paar keer herlezen. Wie weet print ik het af en hang ik het op de koelkast 😉

    1. Dank je wel voor je reactie, Annick. Het doet mij echt deugd om te lezen dat enkele mensen hier iets aan hebben.
      En inderdaad, compromissen sluiten is essentieel. En ook: als ik ergens naartoe wil, maar hij niet, dan is dat ook zo en ga ik gewoon alleen – en omgekeerd, no hard feelings 🙂