Bakken medelijden én bewondering: een dag in Pairi Daiza

Zondag ging ik voor de eerste keer naar Pairi Daiza. Mijn stiefmama had al verschillende keren voorgesteld om eens een familie-uitstapje naar het oude Paradisio te doen, vooral voor de roofvogelshow. Uiteindelijk stemde ik in, met lichte tegenzin. Niet omdat ik geen familie-uitstapje met mijn stieffamilie wil doen (integendeel, want ik kom goed overeen met dat toffe gezin), wel omdat ik het niet zo heb voor opgesloten vogels. Want ahum, voor mij was Pairi Daiza een park vol vogelkooien. Wist ik veel dat het eigenlijk een gigantisch dierenpark is. NOG erger, enerzijds, maar tegelijk heeft het mij betoverd.

pairi-daiza-chinese-tuin

Als ik even de website had gelezen toen ik de acht tickets bestelde, had ik het natuurlijk wel geweten. Pairi Daiza is geen park vol vogelkooien en volières en verder niets. Het is een park met witte tijgers, jachtluipaarden, zebra’s, olifanten, stokstaartjes, gnoes, kwallen, panda’s (oké, dat had ik moeten weten, maar ik val door de mand: ik volg de actualiteit totaal niet), pinguïns, zeehonden, zeeleeuwen, schattige doodshoofdaapjes, krokodillen, tapirs en zo veel meer. En vogels, dat natuurlijk ook, in gigantische kooien en volières. Als een klein kind wandelde ik vol bewondering langs de uilen, gieren, flamingo’s, pelikanen, rode ibissen, zeearenden, toekans, ara’s …

pairi-daiza-aapjes pairi-daiza-panda-in-grot pairi-daiza-luipaard

Maar tegelijk knaagde ook mijn dubbele gevoel over dierentuinen. Ik heb er al moeite mee als ik een aquarium of vogelkooitje in iemands living zie staan. Zondag wisselden mijn gevoelens constant tussen bewondering voor die prachtige diersoorten en medelijden omwille van de kleine oppervlaktes waarop ze moeten leven, hoe schoon die soms ook waren ingericht en hoe veilig ze er ook waren in vergelijking met hun natuurlijke habitat.

pairi-daiza-kwal

Nu, na het bezoek aan wat een dierentuin bleek te zijn, las ik wat op de website van de Pairi Daiza Foundation. Zo schrijven ze zelf:

De Pairi Daiza Foundation is zich bewust dat het leven in gevangenschap effect kan hebben op het gedrag van dieren. We analyseren dit gedrag door het te beschrijven, te meten en te kwantificeren en stellen vervolgens oplossingen voor om de dierenverblijven te verrijken. Het is niet voldoende om de dieren “afleiding” te bieden, maar de verzorgers en wetenschappers dienen samen een zo geschikt mogelijke habitat te ontwikkelen.

pairi-daiza-flamingo-spairi-daiza-vogel

Is mijn geweten daarmee gerustgesteld? Nee. Ik zag een olifant constant heen en weer wiegen en gelijkaardig repetitief gedrag bij andere dieren, iets wat meestal duidt op ongemak of angst. Circussen staan voor mij  nog enkele trapjes hoger op de ladder der dierenonrecht, maar ik voelde zondag toch ook vaak die knoop in mijn maag. Naast het feit dat ik het gewoon vreemd vind om naar opgesloten dieren te kijken, viel het mij bijna overal op dat er toch wel veel dieren bij elkaar op één zéér beperkte oppervlakte zitten. Zo spijtig dat ik die dieren niet gewoon kon vragen of ze daar eigenlijk wel gelukkig waren.

pairi-daiza-creepy-vis

Waaraan ik me uiteindelijk nog het meeste vergaapte, waren de flora, de ruïnes en de gebouwen in dat park. Als je kille, kleine kooien verwacht en uiteindelijk door de ruïnes van een abdij, paalwoningen, Chinese rijstvelden, een Indische tempel (met prachtig houtsnijwerk!), een Afrikaans huttendorpje … wandelt, en al die idyllische mini-tafereeltjes ook nog eens baden in het groen, wel ja, dan raak je weleens onder de indruk. Gigantische platanen van 350 jaar oud, al dat groen waarvan ik de naam niet ken, een zee van roze hortensia’s in de Chinese tuinen, andere bloemen waarvan ik de namen niet ken, de bamboevelden … Er liepen veel te veel mensen rond en het park was eigenlijk te groot om al dat schoons rustig op te zuigen, maar mocht ik ooit teruggaan (hoogstwaarschijnlijk niet omwille van het dierenparkgehalte dus), dan vooral om naar de flora te gapen. En dan zeker op een werkdag.

pairi-daiza-hortensia-s pairi-daiza-bloem

Om mijn uitstapje wat ecologisch (en zo goedkoop mogelijk) te houden, nam ik mijn eigen lunch mee: een salade die ik ’s ochtends maakte, verpakt in een herbruikbare doos, met een dressing in een roestvrijstalen potje. Voor tussendoor had ik chiamuffins en aardbeien. Kraantjeswater in mijn herbruikbare fles leste mijn dorst. Oh ja, ik kocht om dezelfde redenen geen pluchen beertje of andere gadgets.

pairi-daiza-instagram-lunch

Mijn stiefmama stond vooraan in de mensenmassa die aanschoof voor de roofvogelshow. Haar dag was meer dan geslaagd. En het volgende familie-uitstapje? Dat bepaal ik!

pairi-daiza-gier

Noot over de foto’s: de dag was vooral bewolkt, tot de zon rond een uur of vier doorbrak. Voor zonovergoten, kleurrijke foto’s moet je dus elders zijn. Ook: de lens die ik meehad heeft geen zoomfunctie. De foto’s zijn dus realistische weergaven van wat je ziet vanaf de tralies of afsluitingen.

Noot voor wie zich aangevallen voelt door deze blogpost: het is uiteraard niet mijn bedoeling om hiermee de keuzes en beslissingen van wie wél graag naar dierentuinen gaat aan te vallen. Als jij het oké vindt om dierentuinen te bezoeken, dan moet je dat blijven doen. Ik wil je niet van het tegendeel overtuigen, ik merkte enkel dat mijn bezoek nogal wat gevoelens had uitgelokt en wilde die op de een of andere manier verwerken. In een blogpost, dus.

pairi-daiza-rode-panda

Volgend bericht
Vorig bericht

17 reacties op “Bakken medelijden én bewondering: een dag in Pairi Daiza

  1. Inderdaad is een dierentuin een bezoek waard maar van de andere kant wringt het bij mij ook dat de dieren op gesloten zitten in kooien die dikwijls te wensen over laten….Hier staat een bezoekje naar de Antwerpse Zoo op het programma en daar is dat idem,hé!Maar even goed een mooi verslagje en leuke foto’s.

  2. Ik snap je helemaal Kelly! Ik ga eerlijk gezegd wel graag naar dierentuinen, maar dat is langs de andere kant toch ook altijd met een dubbel gevoel. Maar ik denk dat het juist goed is dat er veel volk naartoe gaat, want met dat geld kunnen ze die dieren natuurlijk ook verzorgen en bijvoorbeeld voor diersoorten die met uitsterven bedreigd zijn, vind ik het goed dat er dan zulke projecten en parken bestaan waarin ze wel rustig kunnen voortplanten. Misschien ben ik hier naïef in, misschien ook niet. Maar dat is mijn mening 🙂 Het zal altijd een gevoelig punt blijven denk ik, die dierenparken. We zijn vorige week naar GaiaZOO geweest, daar zitten de dieren ook niet zomaar in veel te kleine kooitjes(buiten de gorilla’s dan, die vond ik maar zielig), maar zo een dierentuin kan natuurlijk nooit de vrije natuur en de natuurlijke habitat van die dieren evenaren…..maar misschien weten die dieren ondertussen ook gewoon niet beter?! Vooral die wat in de dierentuinen geboren worden. Ik ben zelf ook wel heel nieuwsgierig naar Pairi Daiza en het staat al een tijdje op mijn verlanglijstje om eens naartoe te gaan, maar verdorie, het is zo verschrikkelijk duur…. 🙁 zal nog even moeten sparen vrees ik.

  3. Het blijft een beetje een tweestrijd hé. Langs de ene kant vind ik het schitterend dat we zulke dieren zo dichtbij kunnen zien. Langs de andere kant: ja, ze worden opgesloten en dat zou eigenlijk niet mogen. Desondanks het feit dat het een dierentuin is, lijkt het mij wel een van de fijnere dierentuin voor de bewoners. Ik had bij dit park een veel beter gevoel dan bij andere parken en dierentuinen. Nog even over die olifanten: er zijn blijkbaar twee circus-olifanten die geadopteerd zijn door Pairi Daiza en die nog aan het wennen zijn aan hun nieuwe omgeving. Of dat heb ik me toch laten vertellen.

    1. Ik hoop hoop hoop dat dat van die olifanten de waarheid is. Echt waar.
      Laat ons ook hopen dat ze in het park dan snel gesetteld en op hun gemakje zijn! Ik denk dat die dieren wel al genoeg zullen afgezien hebben, in het circus …

      1. Beste Kelly, met interesse je blog gelezen (ik werk voor Pairi Daiza) en alle respect voor je zeer genuanceerde mening. Wat die olifanten betreft: een aantal van onze dieren hebben we inderdaad overgenomen uit (kleinere) dierentuinen of circussen, waar ze ‘afgeschreven’ zijn, om hen bij ons nog een rustige oude dag te laten slijten. Vandaar dat enkele olifanten dat wiegende/repetitieve gedrag vertonen dat ze daar aangekweekt hebben en dat er nu nog moeilijk uit gaat.

        1. Bedankt voor je toelichting, Nico. Ik ben ervan overtuigd dat de olifanten het beter hebben in het park dan in hun vorige ‘thuis’. Ik zou ze zelfs bijna benijden. Een mooiere plek om rustig oud te worden kan ik me moeilijk voorstellen 🙂

  4. Ik ga wel eens naar de Antwerpse zoo en loop daar dan met hetzelfde gevoel rond. Ik ben al blij dat de tijd voorbij is dat je als bezoeker de olifanten en papegaai koekjes mocht geven ( ja, dat mocht vroeger dus écht ). Ondanks alle dieren ellende daar kan ik toch ook wel genieten van een bezoek aan de zoo.

  5. Zelf vind ik het ook maar erg voor die dieren. Omdat wij een gezellig dagje uit willen zitten die dieren in saaie, te kleine hokjes.
    Het beschermen van diersoorten die anders zouden uitsterven vind ik ook geen argument. Het is door de mens dat die aan het uitsterven zijn.
    Lunch meenemen naar zo’n park lijkt me ook veruit de goedkoopste optie 😉

  6. Ah zo ziet een niet gesponsord blogbericht eruit. Veel moois in het park maar toch ook enkele bedenkingen. Fijn om te lezen. Ikzelf vond de zoo van Antwerpen een ware verschrikking op het gebied van plaats voor de dieren. Ik dacht dat Pairi Daiza veel beter ging zijn maar het blijft natuurlijk gevangenschap van dieren die normaal heel uitgestrekte gebieden bevolken.

  7. Ik was laatst een weekend in Brussel en toen zat ik er over na te denken om deze dierentuin te bezoeken. Ik had me er echter niet in verdiept, omdat we op het laatst besloten om iets anders te doen. Maar als ik het zo lees, is het wel de moeite waard. Ik ga het zeker onthouden voor een volgende keer!

  8. Wij zijn onlangs naar ze zoo van Antwerpen geweest, voor het lentefeest van Ubi. Dat was een compromis zoekende tussen een aantal argumenten. Mijn zus heeft twee kleine kinderen, het moest voor hen leuk zijn én wandelwagenvriendelijk. Mijn moeder is niet goed te been, dus lange wandelingen of een andere sportieve activiteit (bv zwemmen) zijn uitgesloten. Ik wou dat het goed bereikbaar was met de trein, want ik wou NIET met 3 auto’s ergens naartoe gaan. Ubi zelf heeft grote interesse in dieren en geniet ervan ze te observeren. Moeder wou naar het dolfinarium maar daar heb ik meteen mijn veto tegen gezet. Zo kwamen we bij de zoo uit. Mijn conclusie is vergelijkbaar met die van jou. Ik liep rond met een knoop in mijn maag. (Ik denk wel dat para daisa mooier en vriendelijker is dan het dierenmuseum in Antwerpen, vooral bij de galeriëen met aapjes vond ik het zoooo triest) Gelukkig zijn mijn kinderen ook al wat ouder en gaf dit bezoek ook aanleiding om het thema met de kinderen aan te kaarten en samen met hen voor en nadelen af te wegen, bedenkingen te uiten etc. Conclusie: ik denk niet dat we gauw terug zullen gaan, maar het was wel een ervaring die we meenemen.

    1. Ha kijk, jij bent iemand van wie ik ook niet had verwacht dat ze naar een dierentuin zou gaan. Ik voelde me al zo’n slechte vegetariër, rondlopend in een park vol trieste dierenblikken. Een dolfinarium vind ik NOG schrijnender, dus ik volg jou ook helemaal in jouw veto.
      Hopelijk heeft Ubi er toch van genoten, ook als hij misschien toch diezelfde knoop voelde 🙂

  9. Ja, blijft dubbel he zo’n zaken! Ik herken je gevoel daar helemaal in, blij dat je er ook zo eerlijk over schrijft, dat het kan dat je “geniet met een knoop in je maag” 🙂
    Vlak bij ons is ook een “wildernispark”, waar een beer, wolven, steenbokken e.d. zitten. Op zich is het mooi gedaan, want het is eigenlijk gewoon bos waar die beesten inzitten (dus quasi geen aangelegde tuinen met speciale bloemen of gebouwen, op een paar diersoorten na, vb. die steenbokken hebben wel kunstmatig aangelegde rotsen natuurlijk). Dat maakt ook dat je ze zeker niet altijd ziet, je moet echt zoeken tussen de bomen. De twee keer dat ik er al gepasseerd ben was de beer vb. nergens te bespeuren. De wolven zagen we wel al en die zagen er vrij ontspannen uit – voor zover ik dat kan inschatten natuurlijk. Maar desondanks, bos of niet, beesten op een presenteerblaadje aangeboden of er een beetje naar moeten zoeken tussen de bomen…: er blijft wel een hekje rond zitten natuurlijk. Sowieso worden ze ook gevoederd dus bos of niet, natuurlijk leven doen ze sowieso niet.

    De andere kant op is het tweede deel van dat wildernispark en dat is gewoon een beschermd natuurgebied. Daar dan vb. toevallig bij een ochtendloop een hertje zien wegspringen is voor mij eigenlijk veel machtiger om te zien! De enige beesten die ze in dat deel opsluiten, zijn otters en bevers. De populatie in de rivier is namelijk uitgestorven, omdat – uiteraard door fout van de mens – de kwaliteit van de rivier zodanig achteruit gegaan is dat het visbestand te klein is om een populatie te kunnen voeden (je hebt 100kg vis per hectare nodig daarvoor en de rivier hier komt nog niet aan de helft). Ze zijn wel aan het proberen die kwaliteit terug op te krikken en tot dan houden ze er een aantal in gevangenschap om de populatie in stand te houden. ’t Zou uiteraard beter zijn was die rivier niet om zeep geholpen in de eerste plaats, maar als het dan toch zover komt, is dit nog wel acceptabel als (tussen!)oplossing, vind ik.

    1. Wel een wat vreemde combinatie: dierentuin én beschermd natuurgebied. Is het dierentuingedeelte er dan om geld in te zamelen om de natuurbescherming te kunnen financieren?
      Hopelijk komt het goed met de rivier. Schandalig inderdaad dat men het zo ver heeft laten komen, maar goed dat er nu een nieuwe generatie is die het probleem probeert op te lossen.

      1. Nee, dat is het rare, beide delen zijn gratis toegankelijk. Het wordt blijkbaar gefinancierd door wetenschappelijk onderzoek (observatie van de dieren enzo) en een soort overkoepelende Zwitserse Zoovereniging.

  10. Wat heb je dat mooi omschreven, ik deel je mening zo hard. Ik liep er een tweetal jaar geleden ook rond, heb erg genoten van de flora en vormgeving van het park, maar de kooien blijven dubbel.