Mijn korte ritten: nabeschouwing (+ ik verloot nog een prijs!)

Ik heb veel fietsfoto’s met #korteritten zien passeren op Instagram in juni. Ik heb daar zo van genoten, als fervente fietser. Ook las ik hier en daar hoe andere vrouwen dat aanpakken, meer fietsen. Die vrouwen hebben praktisch altijd kinderen, wat het allemaal wat moeilijker kan maken. Ik begrijp dat, want ik was zelf ook ooit kind van voltijds werkende ouders die NIET in het stadscentrum of vlakbij school woonden. Ik begon te denken over hoe het voor mij als kind was, en over onze huidige aanpak der zaken. Tijd voor een nabeschouwing dus! Scroll naar ‘Hier valt nog iets te rapen!’ als mijn nogal lang uitgevallen – sorry – naschouwing je niet interesseert.

De fiets voor kleine Kelly

Mijn ouders hadden een auto, maar ik herinner me dat ik vaak fietste. Vanaf een jaar of tien fietste ik naar school met mijn broer van twee jaar jonger, 3 km enkel. De eerste kilometer (onze eigen straat) had een fietspad, de twee volgende niet.

Mijn hobby’s tijdens mijn tienerjaren waren paardrijden, dansen en bij vrienden gaan. Ik had een fietskar waarop ik mijn zadel kon leggen, zodat ik niet op mijn ouders’ vrije tijd moest rekenen als ik wilde gaan paardrijden in de zomer. Naar de dansles ging ik ook per fiets en als ik uitging of na school nog bij vrienden ging, moest ik er zelf maar geraken. Ik kreeg toen een uur waaraan ik me moest houden. Soms vergat ik naar mijn uurwerk te kijken, maar al bij al heb ik zelden mijn ouders ongerust gemaakt (denk ik).

Soms reed ik naar de bakker een paar straten verder. Naar mijn vakantiejobs fietste ik ook, een stuk of vier zomers, zonder geklaag en zonder accidenten.

Verder gebruikten we altijd de auto, maar voor school en mijn eigen vrijetijdsbesteding had ik mijn fiets. Toen ik voor mijn plechtige communie een fiets kreeg, heb ik gebleit van contentement. Ik heb met die fiets gereden tot een jaar geleden. Die had véél korte en langere ritten op zijn teller!

 

 

 

Een foto die is geplaatst door la merlette blanche (@lamerlette) op

 

Hoe zit dat met mijn mobiliteit in het algemeen, vandaag?

Onze huidige woon- en werksituatie bepaalt de manier waarop we ons verplaatsen. We wonen tijdelijk in een appartement zonder fietsenstalling. Mijn fiets staat in de smalle hal, waar hij in feite in de weg van de andere zeven à acht bewoners van dit gebouwtje staat. Stefans fiets stond in een openbare fietsenparking, maar hij werd gestolen. Aangezien we geen deftige fietsenstalling hebben, koopt hij voorlopig dus liever geen vervanger.

De werkweek

Tijdens de werkweek zit ik zelden in de auto. Ik fiets naar mijn werk, 5,5 km verder, tenzij ik te ziek ben om te fietsen (oké, dan zou ik beter ook niet gaan werken, maar tja, da’s weer een andere kwestie).

Boodschappen

In normale weken ga ik op zaterdagvoormiddag naar de markt, waar ik mijn groenten en fruit voor een week bij de bioboerderij koop. Noten, zaden, peulvruchten, kruiden, granen … koop ik in het groot online en laat ik leveren op het werk, vanwaar ik het gespreid over enkele dagen mee naar huis neem op de fiets. Tijdens onze middagpauze gaan we soms nog wat boodschappen doen.

Een keer (of minder, ik weet het eigenlijk niet goed) per maand doen we grote boodschappen (drank, pasta, rijst, dat soort dingen). Dat gebeurt tegenwoordig met de auto, maar opnieuw zo veel mogelijk met de fietskar zodra dat weer mogelijk is. (daarvoor is geen plaats in dit appartement)

Hobby’s

Als ik eens een workshop ga geven, neem ik de auto. Afstand en gewicht vallen dan meestal niet te overbruggen met de fiets. Verder nam ik vorig jaar eens de auto om zelf een workshop te gaan volgen en nam ik dit jaar eens de auto om mijn Vitamix, een zeer zware keukenmachine, te gaan kopen in Flobecq (42 km enkel).

Bouwen

Niet onbelangrijk puntje: voor onze bouw vinden we de auto een zeer toegevoegde waarde. We hebben er al veel bezoekjes aan onze architecten op zitten, die onmogelijk waren geweest zonder auto. Ook beurzen en open huizen bezoeken, interieurwinkels afschuimen om ons te laten inspireren of prijzen te bekijken en binnen een paar maanden (of zo) bouwmaterialen kopen … allemaal (wat) moeilijker zonder auto.

 

 

 

Een foto die is geplaatst door la merlette blanche (@lamerlette) op

 

Sociaal doen

Bij mijn ouders gaan we met de auto, een à twee keer per maand. Mijn ouders wonen 15 km verder. Mochten we beide een goeie fiets hebben en mocht de weg ernaartoe veiliger en aangenamer zijn, zouden we wellicht vaker de fiets nemen. We zijn een periode met de trein geweest, maar toen moesten ze ons toch nog oppikken aan het station, wat Stefan op een bepaalde leeftijd toch niet meer vond kunnen. We konden toen ook nooit te laat blijven, wat we na een tijd echt niet meer tof vonden.

Bij schoonfamilie gaan we tegenwoordig met de auto, ook al wonen die dichterbij, omdat Stefan dus momenteel geen fiets heeft (ik haat dieven!).

Ook onze vrienden bezoeken we meestal met de auto, omdat de meeste nogal ver wonen. In de periode waarin we geen auto hadden, zagen we weinig vrienden. Dat vond ik precies het grootste nadeel, nu ik er zo over nadenk.

Vakantie

Ik heb nog nooit gevlogen, maar we gebruiken wel de auto om op reis te gaan, op die ene uitzondering na dan (zie foto hieronder). Toen we geen auto hadden, gingen we nog minder vaak op reis. Dat was geen ramp, maar een weekendje Ardennen moet kunnen, af en toe en zonder veel gedoe.

Zo, dat is het in grote lijnen, denk ik. We hebben een simpel leven, wij twee, zonder kinderen. Sommige (meestal hobby-gerelateerde) activiteiten doe ik niet omdat het te veel gedoe is met de fiets en ik tegelijkertijd geen zin heb om ernaartoe te rijden met de auto. Heel soms vind ik dat achteraf gezien jammer. Heel soms. Meestal is die (zelf opgelegde) beperkte(re) mobiliteit gewoon een gemak.

Hier valt nog iets te rapen!

Ik had nog beloofd te schrijven over een prijs. De maand is precies voorbij gevlogen en ik was die belofte eigenlijk nogal vergeten. Maar! Ik maakte een boodschappentas, een Lili, uit De tas van Annelies – ideaal gezelschap voor een wandeling of fietsrit naar de bakker om de hoek, zeg maar. Over de tas zelf post ik nog een uitgebreider bericht, maar ik geef hem graag weg aan iemand die meedeed in ons blogchallenge-groepje. Wat moet je doen?

Laat hier een reactie achter

  • als je meedeed aan onze korte ritten-blogchallenge via korteritten.be (ik heb de lijst van de deelnemers gedownload, dus ik kan dat controleren hé)
  • en je deze tas wil winnen
  • ten laatste 7 juli om 23u59 (woensdag 8 juli is mijn blog trouwens jarig, ideaal moment om een cadeautje uit te delen!)
  • met vermelding of je ook, als extraatje, een exemplaar van Art d’Eco wil winnen. Het boek heeft op zich misschien weinig met korte ritten te maken, maar je vindt er wel een stuk of 100 recepten en handleidingen om andere aspecten van je leven wat groener te maken.

give-away-korteritten-lili

 

 

(Door de verhuis van mijn blog zijn alle reacties op dit bericht verloren gegaan.)
Volgend bericht
Vorig bericht