Brief aan een anonieme bestuurder

Beste anonieme autobestuurder,
Onlangs reed je na je werk naar het stadspark. Wellicht om een rondje te lopen langs de verlichte paden, tussen de bomen. Wat goeie lucht inademen. Je reed in je merkloze – want ik herken zelden automerken – auto de laan af en sloeg, gehaast misschien, af, de parking op.
Ik reed met mijn fiets op het fietspad van die laan, op weg naar huis. Twee opgeladen knipperlichten vooraan, een licht achteraan, een fluobandje met rood knipperlicht rond mijn linkerarm. Je zag me niet. Je reed op de parking. Ik schrok, ik riep, ik kneep mijn remmen dicht. Jij reed. Ik raakte net niet je auto, bezeerde enkel mijn knie (maar dat merkte ik pas achteraf). Ik fietste nog de straat over, maar bleef toen toch staan. Een halve seconde was ik kwaad. Daarna barstte ik in tranen uit. Natte, angstige tranen.
Een vrouw kwam bij me staan. Heeft ze u geraakt? Heb je haar plak gezien? Nee. Nee. Allez, en ge zijt nochtans zo goed zichtbaar! Ze was verontwaardigd. Ik verontschuldigde me. Ik weet niet waarom, maar zo bleiten in het openbaar, dat mag eigenlijk niet. Sorry, dus.
Wekelijks word ik een paar keer bijna aangereden. Gelukkig ben ik zelf voorzichtig genoeg. Ook in dit geval had ik haar pas-op-ik-ga-afslaan-licht opgemerkt, was ik al beginnen remmen. Niet omdat ze voorrang had. Ik weet niet waarom wel. Uit angst misschien? Dat ze me toch niet zou zien? Of beter: dat ze toch niet zou KIJKEN? Als ze had gekeken, had ze me gezien, geen twijfel mogelijk.
Ik reed verder naar huis. Zo veel mogelijk naar rechts op het fietspad of zelfs op het voetpad. Ik stopte een paar keer, want ik begon te hyperventileren. Mijn lijf was verstijfd van de angst. Mijn tranen vertroebelden mijn zicht. Sebiet heb ik een schrik opgedaan, vreesde ik.
De dagen nadien voelde ik me de zwakke weggebruiker die ik zogezegd ben, niet het blije fietsertje dat je hierboven rechts ziet. Nochtans voel ik me anders eerder sterk. Ik fiets door weer en wind. Ik gebruik mijn eigen kracht om me voort te bewegen. Natuurlijk ben ik kwetsbaarder. Maar niet door mijn eigen zwakte, dat echt niet. Ik heb er gewoon niet voor gekozen om de woonwerkafstand in een gemotoriseerde maliënkolder te overbruggen.
Ik wil nog niet dood. Ik wil ook geen gebroken botten. Zelfs in een lichte hersenschudding heb ik geen zin. Wat ik kan doen om dit te vermijden? Fietste ik te snel? Was er iets mis met je dieptezicht? Ik weet het niet. Nog meer lichtjes? Een koplamp? Een gigantisch luide fietstoeter, om chauffeurs te laten merken ‘hé, ik fiets hier’, stelde mijn vriend ook voor. Want ik weet wel, chauffeur, dat je me niet wilde doen verongelukken. Ik ben niet kwaad op jou. Maar ik zie mezelf wel te graag om niet even te zoeken naar oplossingen. 
Met vriendelijke groeten,
Kelly, die nog steeds veel liefde voor de fiets voelt
Volgend bericht
Vorig bericht

25 reacties op “Brief aan een anonieme bestuurder

  1. Oh Kelly, allereerst een dikke knuffel! Ik heb in Leuven ook zo vaak bijna, en ook een paar keer helemaal, tegen een auto gezeten. Ze kijken niet hé. Ik heb zelf geweend, maar ik heb ook autobestuurders doen wenen van't verschieten, omdat ze beseften dat het erger had kunnen zijn en dat het wel degelijk aan hen lag… Die zullen dan alvast wat vaker naar fietsers speuren bij't afslaan, denk/hoop ik dan. Maar fundamenteel er iets aan doen? Ik zou ook niet goed weten wat. Zeker niet hier in midden-Duitsland, waar de fiets toch nog altijd een exotisch dier is dat ik waarschijnlijk enkel gebruik "weil du Holländisch bist! Ah, Belgisch? Ist gleich." 😉

  2. Zo herkenbaar! Ik wissel af tussen auto en fiets om te gaan werken (ik ben niet zo'n rij-door-regen-en-wind-type). Als ik met mijn fiets in zo'n situatie kom, dan rem ik automatisch af. Niet omdat het moet, maar omdat ik weet dat de autobestuurders in 9 van de 10 gevallen toch niet stoppen. Ik ben ook al eens aangereden, gelukkig zonder veel schade. En dat is schrikken, ik kon de tranen ook niet tegenhouden, hoor. Je moet je daar zeker niet voor schamen! Als ik zelf met de auto rij, dan let ik daar extra op (soms tot groot ongenoegen van de autobestuurders die achter me rijden…). Misschien moeten al die autobestuurders dus ook maar eens een weekje de fiets voor de auto wisselen… Dan krijgen ze misschien ietsje meer respect voor de zwakke weggebruiker!

  3. Oh als je zo goed te zien bent en ze je ni zien… Ik rij altijd ontspannen, gestrest in een auto heeft geen zin. Al is bij ons de kunst om ook fietsers soms te ontwijken echter hebben zij geheel geen licht…

    Maar oh wat vervelend, een dikke knuffel. Hopelijk verlies je de liefde voor de fiets niet. Want fietsen is zo fijn!

  4. Erg hé! Ik moet zeggen dat ik als fietser ook rij als een halve kerstboom met twee lichten vooraan, twee achteraan en reflectoren rond mijn spaken omdat ik weet dat auto's je amper zien. Zelf weet ik dus dat ik in de auto uit mijn doppen moet kijken, maar soms is het echt moeilijk om hen te zien in het donker. Met zo'n klein lichtje je fiets verlichten is allesbehalve genoeg, dan zie ik ze bijna niet. Jij kan dus niets meer doen dan wat je doet. Mss nog een fluohesje, al is dat compleet niet hip. Anticiperen op wat ze gaan doen, is inderdaad goed, al is het wel de omgekeerde wereld. Maar vooral de moed niet verliezen én hopen dat het snel weer licht wordt 's morgens en 's avonds zodat je sowieso al een stuk zichtbaarder bent. Go go!

  5. Helaas, je bent niet alleen. Ook ik kies voor de stalen ros om me naar het werk te begeven, door weer en wind, en het laatste stuk midden in de stad. Ook mijn fiets telt 3 lichten, en een fluohesje (hip of niet) hoort er ook standaard bij. Maar ook ik word wekelijks bijna (zonder overdrijven!) 5 keer aangereden. Niet omdat ik niet zichtbaar ben, wel omdat ze niet kijken, die chauffeurs. De oplossing?!

  6. Knuffeltje als steun.Sinds kort ga ik ook met de fiets werken en naar de winkels en dergelijke en ik heb ook al gemerkt dat autobestuurders je weinig plaats geven.Enkele jaren geleden heb ik eens Eddy Merxks op de radio gehoord en die gaf de autobestuurders(ik zelf dus ook) een tip mee: als je een fietser voorbij gaat,geef hem dan de ruimte die hij/zij nodig heeft om te vallen.Het komt er dus op neer dat ze ons ruim voorbij moeten steken,niet rakelings want dan gaat het veel sneller fout…

  7. Oh nee zo erg! Ik rij ook veel met de fiets, anticiperen is inderdaad je beste bescherming, helaas… Echt jammer, als fietser zou je onvoorwaardelijke voorrang moeten hebben want je rijdt op eigen krachten!
    Misschien was ze Hollandse, daar hebben auto's blijkbaar altijd voorrang, ook in de situatie die jij voorhad. (Grappig als je dan als Belgische in een Hollandse stad rijdt en voor elke fietser stopt;-) )
    Inderdaad, iedereen verplicht een week met de fiets door de spits, dat ze het leren! En dan liefst nog met kleine kinderen erbij, extra stress, want er zijn veel chauffeurs die vinden dat ze in een straat waar 50 mag gereden worden, ze 80 mogen rijden naast een kind van 5…

  8. Hier in de binnenstad is het meestal dat de auto's geen plaats laten (zij staan in de file, ik wil doorrijden) of ze smijten hun deur open als ze geparkeerd staan (gevolg schouder gepiercet). Als ik niet geladen ben (met webwinkelpakjes) dan durf ik op het dak of de koffer van de auto te slaan. Dan verschieten ze keihard of nog beter hun alarm gaat af. Dan krijg ik ineens wel plaats. Telkens als het op-het-nippertje is ga ik ook verslagen en aangeslagen naar huis. Het went niet. Knuffel.

    1. wow ! Jij durft ! Ik krijg al agressieve reacties van chauffeurs als ik achter ze blijf staan bellen en teken doen dat ze het fietspad moeten verlaten waar ze op geparkeerd staan. Hun auto aanraken durf ik echt niet hoor, ik denk echt dat ik dan veel kans loop om in mekaar geslagen te worden als ik dat zou doen .

    2. Als je achter de auto blijft, werkt het kloppen niet. Ik doe dat als ik ter hoogte ben van hun rechter flank/achterdeur. Ik wring mij tussen de auto en de dorpel van het voetpad. Tegen dat de chauffeur mogelijks uitstapt ben ik al lang ter hoogte van de volgende auto. En de chauffeur kan mij toch niet inhalen om mij een mep te verkopen, niet met zijn auto (ah nee die staat in de file) en niet te voet (want dat is trager dan mijn fiets) 🙂

  9. Ik ken het ook, dagelijks fietsen in Antwerpen is blijkbaar vragen om problemen. Automobilisten kijken niet, of hebben het te druk om fatsoenlijk op te Letten. Gewoon voorzichtig doen, maar wel duidelijk maken dat de auto niet altijd zomaar voorrang heeft. Hopelijk leren ze het dan en maak je zo'n vervelende situatie niet meer mee! Hierboven staat trouwens ergens dat in Nederland de auto altijd voorrang zou hebben, maar dat is helemaal niet waar! De voorrangsregels zijn soms iets anders (op rotondes bijvoorbeeld), maar de fiets is gelijkwaardig aan de auto, dus moeten zich houden aan dezelfde regels. Ik heb juist de ervaring dat het in Nederland veel aangenamer en veilige is om te fietsen. Fatsoenlijke fietspaden en de automobilist houdt meestal meer rekening met fietsers.

  10. Heel herkenbaar dit: ik heb het heel vaak meegemaakt, zowel toen ik nog naar school fietste in Aalst, later naar het station in Denderleeuw en nog later in Brussel op weg naar univ of het werk. Het was overal hetzelfde… Heel anticiperend rijden is inderdaad het beste dat je kan doen, maar dat neemt niet weg dat het ongelooflijk frustrerend is. Als het gaat, dan sla ik op zo'n moment zo hard mogelijk op de koffer van de auto, zodanig dat zo'n chauffeur op zijn minst doorheeft dat hij niet gekeken heeft en het hopelijk de volgende keer wel doet. Nu ja, dat lukt natuurlijk niet altijd: zoals jij ook hierboven beschrijft, is het soms vooral heel hard verschieten en ervan moeten bekomen.
    Nog meer verlichting is een optie, maar voor zo'n chauffeurs mag je nog een halve kerstboom zijn, dan zie ze je nog niet. Je moet immers in de eerste plaats kijken i.p.v. je als een blinde dwaas te gedragen… Als je kijkt, dan is één voorlicht normaalgezien voldoende om een fietsers op te merken.
    Mijn vader en broer zijn ooit trouwens aangereden door een (weliswaar dronken) chauffeur omdat ze "te" verlicht waren (meerdere lichten + fluohesje, omdat het pikdonker was) en hij aangetrokken werd door al die lichtjes. De lomperik is gewoon recht op hen ingereden en besefte pas op het ogenblik dat hij mijn vader raakte dat die lichtjes mensen waren. Zolang een chauffeur zelf niet oplet, kan je het als fietser eigenlijk nooit goed doen: niet verlicht genoeg, teveel verlicht…

    En dan zwijg ik nog van die pipo's die op fietspaden parkeren of op ronde punten staan te wachten op het fietspad, waardoor je als aankomende fietser verplicht wordt tussen de auto's te gaan rijden… Ik ben op mijn veertiende een nog steeds niet beëindigde queeste begonnen om gewoon voor die auto's te gaan staan tot ze achteruit rijden en van het fietspad gaan 🙂

  11. Duidelijk een onderwerp dat leeft onder de fietsers. Ik kan mij ook enorm boos maken op de fiets omdat auto's niet uitkijken (degenen die het wel doen krijgen altijd een uitgebreide zwaai en brede glimlach van mij). Of om de massa's dubbel geparkeerde auto's op de Brusselse kleine ring – midden op het fietspad, en daar moet ge dan maar rondmanouevreren, de rijbaan op. Verder ben ik overigens wel wat verrast van al die reacties hierboven – wij denken altijd dat het hier zo erg is omdat het Brussel is, waar nog veel minder fietscultuur is dan in Vlaanderen, maar als ik dat zo lees is het precies overal geen feest voor fietsers…

  12. Pffff dat is schrikken zeg, dat is een reden waarom ik niet in een stad durf te fietsen. Liever te voet of met openbaar vervoer dan. Maar als je in de stad woont, lijkt met wel praktischer om te kunnen fietsen.

  13. Jammer he, dat de bestuurster zelf niet zag wat er mis ging. Doodeng dat fietsen soms. Hier ook samen met de kinderen op het fietspad bijna omvergereden door een opgevoerde brommer. Hart in de keel!

  14. Ik ben zo onder de indruk dat je niet kwaad was/bent ! ( ik ben het alvast wel als ik dit lees ) Ik maak dat ook dagelijks mee, ook in Antwerpen, ik moet zowat elke dag een groot stuk turnhoutsebaan doen bijvoorbeeld.
    Daar ben ik enkele weken geleden ook aangereden zonder fysieke schade maar met een total loss fiets als resultaat en ik ben sindsdien ook veel banger op de fiets. Ik heb ook lichtjes, stak mijn arm uit maar het hielp allemaal niet : de chauffeur had me duidelijk niet gezien en dan weet ik dat ik zelf alle mogelijke moeite doe om me verantwoord en correct te gedragen in het verkeer maar tegen anderen die dat niet doen heb ik natuurlijk geen verweer..
    Maar ook ik fiets door

  15. Hm zo erg…
    Maar heel herkenbaar, hier in Leuven rijden ze gelijk zotten (zowel auto's als bussen als fietsers). Maar tijdens mijn dagelijkse middelbare schoolritten was ik op verschillende plaatsen ook steeds op mijn hoede voor onoplettende autobestuurders…

  16. Jammer genoeg heel herkenbaar! Ik rijd met mijn fietsje op een een verhoogd fietspad en moet nog elke ochtend opletten of de postbode rijdt mij met zijn auto van dat fietspad. Die wil gewoon zijn krant vanuit zijne zetel in de brievenbussen mikken, maar vergeet te kijken of er geen passanten zijn. Schandelijk.

  17. Och, zo griezelig jong! Ik kan goed geloven dat je daar efkes niet goed van bent!
    Ik rij meer met de auto dan met de fiets (ik woon helaas best ver van mijn werk, binnenkort zelfs nòg verder, en er is geen deftige verbinding met het openbaar vervoer) en probeer zo veel mogelijk op fietsers te letten. Ik wil me bij deze nòg harder voornemen om dat te doen, want ik mag er niet aan denken wat er allemaal kan gebeuren. Gelukkig kwam je er (maar) met een stevige schrik vanaf! Ik hoop dat je nog veel mag genieten van je fietstochtjes, en je je snel weer het vrolijke fietsertje van in je banner voelt!

  18. Pfff, zo herkenbaar! Het is me zelf ook al een paar keer overkomen, maar bij mij was het een combinatie van een eigen dommigheid (niet verwachten dat er auto's uit een voorrang van rechts komen gevlamd zonder dat je het als fietser echt goed kan zien) of mijn voorrang toch ergens koppig te pakken. Maar op mijn werk zijn er al een paar mensen omver gereden, dus ik fiets voorzichtiger! Ook als ik een trein moet halen en wat te laat vertrokken ben. Ik overweeg ook serieus een fluovestje voor betere zichtbaarheid en fiets NOOIT meer zonder licht (als tiener zoveel gedaan!) want sinds ik ook met de auto rij besef ik hoe onzichtbaar je bent in het donker als fietser. Ik vind dat elke weggebruiker met alle voertuigen minstens een keer gereden moet hebben, zo zou er veel meer begrip zijn voor elkaar. Ik stop zelf als ik denk dat een auto mij niet gezien heeft, zoek oogcontact voor ik ergens oversteek, ben goed verlicht…

  19. Lastig hè, hoe al dat verkeer door elkaar heen krioelt!? Wij fietsten in london, New Yotk en Parijs, maar juist ook gewoon in ons dorp heb je soms bijna een aanrijding. Je bent zo kwetsbaar! Ik hoop niet dat je nu al te angstig bent geworden om te fietsen! Groetjes Anouk

  20. Oh zo herkenbaar. Soms denk ik: 'Hoe zie ik er nu uit?' als ik 's ochtends vertrek met de fiets. Licht voor en achter, knalgeel fluo hesje en sinds ik aangereden werd, door een andere fietser nota bene, met gapende hoofdwonde tot gevolg ook een joekel van een fietshelm. Maar het is jammer genoeg echt nodig om zo de straat op te gaan.