Mijn vijf van de jaren negentig (inclusief vijf foto’s van 2005)

In 1990 was ik twee en kreeg ik een broertje, in 1999 was ik 11 en ging ik nog niet uit. Pas vanaf het eerste à tweede middelbaar zou ik de Spice Girls (tja), Get Ready (ajaj) en Backstreet Boys (ajajaj!) vervangen door een gestaag groeiende maar intussen gestagneerde cd-collectie. Mijn pa timmerde een cd-rek in elkaar, mijn ma klaagde dat ik mijn geld aan stomme dingen uitgaf. Maar life is music, nietwaar?
Ik kocht een beetje vanalles, maar neigde naar muziek van voor mijnen tijd. Ik genoot dus de afgelopen week van StuBru (vijf dagen alleen jaren-negentig-muziek, voor wie het nog niet wist). Vollenbak. En dat inspireerde mij dan weer tot een lijstje: mijn vijf van de jaren negentig. Aangevuld door vijf vrij random foto’s uit 2005, gewoon voor de leute.

The Smashing Pumpkins, Bullet with butterfly wings

Ik heb Mellon Chollie and the Infinite Sadness veel afgespeeld. En ik ben dat cd’tje nog altijd niet beu. Bullet with butterfly wings was mijn lijfstuk, ofzoiets, omdat ik me als puberende tiener soms even verscheurd voelde als mijn favoriete broek, mhahaha.

Nirvana, Come as you are

Een van de liedjes die ik meetokkelde en meezong op mijn tweedehands brollig gitaartje (oh ja, de ecologische ideeën waren toen al aanwezig – ook duidelijk zichtbaar aan mijn – ahum – behangpapier).

Metallica, Hero of the day

Het magistrale Hero of the day, inclusief orkest, omdat ik zo graag met gesloten ogen en de volumeknop goed opengedraaid naar dit nummer luister. En ook omdat het niet altijd One of Nothing Else Matters moet zijn.
Het is geen duidelijke foto, maar hij toont wel duidelijk de schoonheid en onbezorgdheid van het puberzijn (nu we toch nostalgisch bezig zijn): vlaggen op het plafond, foto’s en posters van bands op de muren, foto’s van vriendinnen en mezelf op mijn kleerkast, haaa.

Counting Crows, Mr. Jones

Omdat ik niet altijd naar zwaarmoedige, serieuze muziek luisterde.

Pennywise, Bro Hymn

Kiekenvel krijg ik, nog altijd, vanaf de eerste seconde. Verder niet erg punkerig, maar Bro Hymn werpt mij zo direct terug naar de tijd dat ik nog jong en schoon was en naar fuiven ging. 

Volgend bericht
Vorig bericht

10 reacties op “Mijn vijf van de jaren negentig (inclusief vijf foto’s van 2005)

  1. Haaaa, The Smashing Pumpkins zaten ook in mijn lijstje! Ik had Mellon Collie and the Infinite Sadness eerst op casette, overgetaped van de cd van mijn vriendin, want zelf ik had nog geen cd speler. Die heb ik echt grijsgedraaid in mijn walk men! Ik heb ze hier nog ergens liggen, soms zet ik ze nog eens op, om dan helemaal nostalgisch te worden van het gekraak op de achtergrond alleen al. De eerste band T-shirt die ik ooit kocht was ook van hen. Een koei te groot want ze hadden mijn maat niet meer en maar hey, te groot was cool toen! Ik heb écht genoten van die week op Stu Bru, mogen ze meer doen!

  2. Aah, foto's van 2005, ik dacht al. Ik deed mijn plechtige communie in 2000, dus ik was al aan't denken: tiens, was Kelly al zo groot in de jaren '90? 😀

    De kamer vol foto's/prentjes, ZO herkenbaar. En mijn pa maar ambetant zijn omdat ik dan met al die punaises gaten in de muren maakte. Maar dat kinder-bollekes-behang van toen ik 6 was moest toch bedenkt worden!