De strijd tegen de zwembandjes, deel 2

1 september vertelde ik hier dat ik wekelijks een paar keer sport, in de mate van het mogelijke, het doenbare, het haalbare. De ene week lukt dat keer op keer, de andere week liggen de prioriteiten elders (of kan het lichaam gewoon niet mee, niks mis mee). Dat is normaal. Jezelf niet al te veel pushen. Proberen, eventueel vallen, maar altijd weer rechtstaan.

Die paragraaf schreef ik een paar weken geleden al. Maar door omstandigheden, waarover ik hier niet ga uitweiden omdat jullie dan zouden kunnen denken dat ik een dikke vette zaag ben, heeft dat sporten anderhalve maand stil gelegen. Maar kijk, het sporten is gisteren weer begonnen. Hoera en feest en al!

2013-yoga-matje
Maar maar maar, ’t is niet omdat ik niet veel kan vertellen over dat sporten, dat ik niet kan schrijven over de andere kant van de strijd tegen de zwembandjes. Die ambetante zwembandjes die plots beginnen groeien, ook al zei je (ook ik, ja) vroeger altijd “ik mag eten zoveel ik wil, er komt niets bij”. Ha! Het eten dus, mijn eten.

Want eten is natuurlijk het beginpunt in een strijd tegen zwembandjes. Je bent wat je eet en al.

“Ge moet niet diëten, ge moet gezond eten”

Dat is wat ik altijd gezegd heb tegen mijn mama. Al jarenlang heb ik een gigantische hekel aan de meeste soorten diëten, ook al ken ik er weinig bij naam. Het idee om een (korte) periode punten te tellen, veel te veel eiwitten te eten of jezelf uit te hongeren, heb ik altijd vreemd gevonden. Mijn gezond verstand kan daar niet mee om, of zo.

Een gezonde levensstijl, met (vooral) echt eten, Goed Eten om het op z’n Knockaerts te zeggen, in combinatie met een minimum aan beweging (en een aangenaam evenwicht tussen job,  sociaal leven en blablabla), moet volstaan om je goed in je lijf te voelen, toch?

2013-eten
Dit is voor mij bijvoorbeeld Goed Eten: in de oven gebakken aardappelen met rozemarijn, een met tomatensaus gevulde portobello, afgewerkt met een kruimellaagje van edelgistvlokken, broodkruimels, pimenton de la vera en peterselie met kort gepekelde rode kool en een slaatje van knapperig verse veldsla met appel en pijnboompitten, 100% bio, 100% lekkerheid

Geen dieren en zo

Nu, zoveel mensen, zoveel verschillende interpretaties en invullingen voor “goed eten”.  Mijn zoektocht naar gezonde voeding begon kort nadat ik besloten had geen dieren meer te eten. Toen viel ik op een paar maanden tijd enkele kilo’s af. Ik had niet ‘afgebouwd’, at van de ene op de andere dag geen vlees of vis meer en wist nog niet genoeg over de alternatieven (beetje jong en onbezonnen he). 48 kilo woog ik. Genoeg voor een gezond BMI, maar ik wilde niet mager worden (ik vind dat gewoon niet zo schoon). Ik begon op te schrijven wat ik at en woog mezelf elke dag gedurende een paar maanden.

Ik vond dat kweetniehoetof, dat ik meer kon eten omdat ik geen dieren meer at.

Ik verdikte weer wat en voelde dat het goed zat, dat vegetarisch eten. Een beetje later ontdekte ik mijn zuivelintolerantie en zwaaide ik mijn opgezwollen gevoel vaarwel. Hallo, 90%-zuivelvrijheid (= geen melk, yoghurt, ‘goei’ boter, wel af en toe kaas en kleine percentages melkbestanddelen in vegetarische broodsmeersels en zogenaamde vleesvervangers). Maar ook hallo, lekkere taarten, ik wist niet dat gulder bestond! Ja, vroeger lustte ik dat niet, de rijkelijk met slagroom bespoten taarten, bommen van suiker en zuivel, ieuw zeg. Plantaardige taarten en cakes en muffins en koekjes daarentegen, laat maar komen!

vegan-chocolade-cake
En zo kwamen er weer wat kilo’s bij. Een beetje te veel misschien.

En toen kwam de suikervrijheid

Intussen bijna twee jaar geleden besloot ik die andere verslaving in mijn leven, suiker, te bestrijden. In het begin noemde ik het suikerarm(er) leven, maar -arm, dat klinkt alsof het een beroving is, ocharme. Suikerloos zou ook incorrect zijn, want ik heb nooit beweerd totaal geen suiker meer te willen eten. Suikervrij dus, bevrijd van die verdomde verslaving. Niet meer elke ochtend suikerrijke choco, een kom suikerrijke ontbijtgranen of wat suikerrijke speculaaskoekjes in een tas warme, suikerrijke chocomelk.

Een paar maanden deed ik dat heel strikt. Ik verloor enkele kilo’s, denk ik, want ik heb geen weegschaal. Na enkele maanden waren mijn zwembandjes verdwenen en mijn huid was babyzacht geworden. Ik at wel meer hartige tussendoortjes, met naturel chips en zongedroogde tomaten op één.

Na een periode van sociaal lastige situaties begon ik buitenshuis weer suiker te eten/drinken. Gewoon omdat ge anders buitenshuis niet meer moogt/kunt gaan eten. Mijn sociaal leven is echt wel belangrijker dan mijn gezondheid, heb ik ook geleerd.
2013-feestje
Op de uitgebreide (grotendeels plantaardige – jeej!) verjaardagsbrunch bij de schoonzus had ik bijvoorbeeld bijna niets kunnen eten als ik erop had gestaan geen suiker te eten… 

Na de keukenverbouwingen, na nieuwjaar, ik weet het niet goed meer, begon ik ook een nieuwe gewoonte te kweken: enkele avonden per week een kriekske. Alcohol ‘mocht’ nog van mezelf (lees maar hier), maar dat was toch een beetje te veel van het goede. Ook al drink ik overdag vooral water. Het moment dat ik ontdekte dat ik bijna elke avond met mijn kriekske wilde afsluiten, zoals veel mensen een chocolatje bij hun koffie willen, stopte ik daarmee. Ook al doen 1 à 2 glazen alcohol per dag geen echt kwaad, volgens (onder andere) De Voedselzandloper. Het was niet zozeer het feit dat het alcohol was dat mij een ambetant gevoel gaf, maar wel het besef dat het een gewoonte was geworden. Bah, zo iemand wil ik niet zijn.

90%-suikervrijheid?

Tegenwoordig eet ik minstens 90% van de tijd suiker- en zuivelvrij (wellicht meer, maar hé, ik hou niet gedetailleerd bij wat ik eet). Daar voel ik me goed bij. En mijn zwembandjes blijven onder controle, zonder dat ik punten moet tellen of zo.

Soms, bijvoorbeeld bij de ontdekking van de zoveelste schimmelplek in dit huurhuis, heb ik foert!-momenten en koop ik een pak supermarktchocolade-van-de-olifant (= duivels, want niet fair trade, niet biologisch, veel zuivel, veel suiker en een van de merken die ik liever gewoon niet koop). Daarna voel ik me meestal niet beter, dus zo’n buien worden ook zeldzamer. Vallen en opstaan en weer voortdoen, nietwaar? En vooral: dingen doen die je gelukkig maken. Fietsen bijvoorbeeld, in mijn geval.

2013-fiets

Volgend bericht
Vorig bericht

11 reacties op “De strijd tegen de zwembandjes, deel 2

  1. Allereerst schoon geschreven.
    Mijn cijfer op de weegschaal (allee, die van mijn moeder want ik heb dat niet) is gelukkig hetzelfde dan voor ik zwanger was van dennis, daarover heb ik dus niet te klagen. Mijn conditie daarentegen bevindt zich onder 0. Toen ik na iris haar geboorte stopte met sporten (1u dans en 2.5u rope skipping) en klierkoorst mijn lijf passeerde kan ik geen tikkertje meer spelen met mijn springers zonder pomp af te zijn. Dus wanneer ik aan iemand vertel dat ik ga beginnen lopen, zeg ik er direct bij dat het voor mijn conditie is, niet om af te vallen. Ik ben content met mijn gewicht.
    Dat eten, daar wordt ook aan gewerkt. Vaker vegetarisch (de vriend niet, da's een carnivoor), meer groenten en fruit. En mijn gewoonte is om 10u een koffietje. 🙂 Iedereen heeft ze wel denk ik.

  2. ik ben een echte emo eter, en tjammere is als ik zo'n vreetbui heb, voel ik mij de dag erna nog slechter omdat ik me zo heb laten gaan…en dan zijn er van die dagen dat ik denk, alle, hoe komt dat nu dat die weegschaal niet doe wat ik wil, en terwijl ik dat denk trek ik iets zoets open…

    1. maar van mijn 2 tot 3keer lopen in de week blijft iedereen af, das mijn heiligdom en er zullen er vele mss denken zie die daar lopen…maar ik KAN wel 5km AAN EEN stuk lopen he!! 😉

  3. Och, ik vind het altijd wel plezant om over uw eetgewoontes te lezen (en vooral de redeneringen erachter ;)). Zelf ben ik sinds kort overgeschakeld op een deeltijds vegetarisch bestaan en hoe meer ik erover te weten kom, des te gemotiveerder ik ben om stap voor stap meer vegetarische dagen per week toe te voegen!

  4. tsja, ik ben zelf 2 jaar geleden op dieet geweest (onder begeleiding van een dietiste) omdat het 'gezond en evenwichtig eten' me zelf niet lukte. ik woog 10 kg teveel en ben 10kg afgevallen op een half jaar, dat ging verrassend vlot eigenlijk. dus ik geloof zeker in dieten om een teveel aan gewicht af te vallen, maar het allermoeilijkste blijft wel op je streefgewicht blijven. (ik ben zelf terug 5 kg bijgekomen en schommel wel regelmatig tussen enkele kilo's er weer bij en er weer af)

    ondanks de 5 kilo die er terug bij zijn, zijn er heel wat gezonde gewoontes blijven hangen; zo eet ik geen broodbeleg meer (en al zeker geen mayonaise-achtige dingen) tenzij ik het zelf maak (en dan is het altijd veggie), ik drink minstens 1 liter water per dag, eet tussendoortjes (om mijn "kacheltje" brandend te houden), minstens 2 stukken fruit per dag, 2 à 3 keer veggie per week, weinig sauzen, minder gefritureerd eten (geen friteuse in huis hebben is dan echt het beste middel ooit) en weinig of geen alcohol.

    maarrrrrrr ik heb een bureaujob met veel vrouwelijke collega's die graag snoepen en koffie drinken, ik drink nog veel te vaak (light) frisdrank (mijn huidige doelstelling is daarvan afkicken want dat is een verschrikkelijke gewoonte), ik beweeg gelukkig wel al meer (1u fietsen per dag, 5x per week, maar echt gaan sporten lukt nogaltijd niet) en in drukke periodes moet het al eens snel gaan met het avondeten en dan komen de ongezondere, snellere dingen op het bord. al zal je hier nooit kant-en-klare potjes saus/groenten/… zien, ik probeer zoveel mogelijk dingen vers te maken om zoveel mogelijk controle te hebben over wat erinzit, en ook gewoon omdat het lekkerder is natuurlijk.

    enfin, het is een work-in-progress en gaat met pieken en dalen (net als het gewicht en de billen en de zwembandjes, haha) maar we komen er wel. 😉 ik heb er me ondertussen al bij neergelegd dat ik nooit een platte buik zal hebben (nooit gehad, eigenlijk) en dat mijn beentjes altijd een beetje kort zullen blijven. nuja, een paar hoge hakken en goed gekozen kledij doen ook al wonderen. 😉

  5. Ik probeer elke ochten wat sit-ups te doen en een keer of drie per week mijn aardappelen/ pasta te vervangen door quinoia. In de baksels ook niet steeds suiker, maar honing en agave: dat is eigenlijk ook suiker hé, enkel niet geraffineerd enzo.
    Ahja, en tegenwoordig probeer ik een halve zak chips te eten ipv een hele!
    Hopelijk is dat genoeg voor mijn vetrolletjes, al durf ik het te betwijfelen…

  6. Leuke titel. Bij mannen heb je niet die zwembandjes, maar is er sprake van een bierbuikje, zeker als men 40+ is. Dagelijks sporten is de oplossing en gezond eten. Alcohol of bier heeft hier totaal niets mee te maken en zal ik ook niet laten.