Uit de tijd dat ik nog niet naaide

Een paar jaar geleden verraste ik Stefan. Op een doodgewone dinsdag. Hij had een achtste uur, ik niet. Ik fietste naar zijn ouderlijk huis, knipte een oud laken (wellicht mijn eerste recykleersel ooit 😉 ), schilderde en zocht een manier om dat doekje omhoog te hangen.

Nietjes. Ooit waren ze mijn redding.

Volgend bericht
Vorig bericht

8 reacties op “Uit de tijd dat ik nog niet naaide

  1. nietjes… als ik die zie in textiel lig ik altijd even strike…
    mijn zus vroeg ooit eens aan ons ma om haar broek in te leggen, maar ons ma die heeft noois tijd, altijd is ze druk bezig…
    zo druk dat mijn zuster zei foert en ze legde haar broek zelf in… met nietjes…