Hotel Insectopia, die keer dat ik schrik had dat alles dood zou zijn

Na een paar wegens sneeuw afgelaste samentuinsessies verenigden vijf moedigen op 7 april de krachten. 
We hebben gewied. Keiplezant werkje. (fakking gras overal! aaaargh!)
We plantten enkele soorten patatten (of aardappelen voor de Nederlanders) en maakten miniserres uit plastic ‘afval’.
We herzaaiden voor de zekerheid spinazie en mosterdblad (als ik het mij goed herinner) en timmerden een composthoop uit ‘afvalhout’ in elkaar.

Bonen die al voor de grote sneeuwval uitgeplant waren, hebben de vriestemperaturen overleefd. 
Nu ja, behalve eentje. 
Of de wortels en radijzen even sterk zijn geweest, zien we hopelijk volgende zondag.
Ik was ook het bloemenmeisje van dienst. 
bron foto: Heidelien
Zie je het al komen? Een en al groen en dan een bloemenhelling helemaal achteraan in de tuin, om even uit te rusten tussen het gezoem van tientallen bijtjes … 

Ook thuis zorgde de voorspelling van hogere temperaturen voor actie. Werden (voor)gezaaid:

  • tomaten, paprika en pepers (dat moet eigenlijk vroeger, zei het pakje zaadjes, maar goed, dit jaar midden maart had ik nog geen goesting om mij buiten te installeren – in sterke tegenstelling tot vorig jaar)
  • mijn favoriete kruiden: basilicum, peterselie, tijm, koriander
Een deel bevindt zich nu in de couveuse:

Al de rest onder miniserres uit andermans afval.

Foto’s van onze eigen tuin bespaar ik jullie (voorlopig). Denk: chaos. Groene chaos, maar toch.
Volgend bericht
Vorig bericht

3 reacties op “Hotel Insectopia, die keer dat ik schrik had dat alles dood zou zijn