Hotel Insectopia

Een paar weken geleden deelde ik mijn recept om goed te slapen. Het voornaamste ingrediënt was tien ton compost. Compost waarmee we met vrouw en macht een aantal bedden vormden op een stuk grond, onze samentuin. Hij kreeg de naam Hotel Insectopia
Met vrouw en macht?
Het mannelijke geslacht was niet sterk vertegenwoordigd. Twee mannen tegenover zeven vrouwen. Het is wel vaker zo dat vooral vrouwen het sterke geslacht zijn in dit soort initiatieven. Ik wijt het vooral aan het mannelijke dominantiegevoel, bij de ene vent al sterker aanwezig dan bij de andere. Zoiets à la “Als ik een moestuin wil, zal ik dat wel zelf doen! Een of andere vent (een vrouw al zeker niet) moet mij de moestuinles niet spellen!”Allez, ik kan het ook fout hebben he.
Wat is een samentuin?
Een moestuin die door een groep wordt aangelegd en bewerkt. Dat kan bijvoorbeeld in de vorm van een gemeenschappelijke moestuin of in de vorm van aparte bedden per samentuinder (zoals een volkstuin). Bij VELT, de Vereniging voor Ecologisch Leven en Tuinieren, kan je terecht voor ondersteuning bij de oprichting van een nieuwe samentuin of informatie over bestaande samentuinen. Op 2 maart is er trouwens een trefdag in Brussel.
In het geval van Hotel Insectopia is er noch een tuinreglement (of nog niet?), noch een bestuur en zijn er geen vergaderingen (of toch niet in de zin van: laten we samen rond een tafel zitten en koffie slurpen). Aangezien de grond gratis is (zie onder), betalen we ook geen huur.
Waarom een samentuin?
In ons geval is het zo gegaan: Een tijdje geleden vroegen Steven en Heidelien, ook gekend als de Mierkes, ons of we zin hadden in een samentuinproject. Stefan reageerde meteen enthousiast. “Waaaat?!”, dacht ik. Eerder had hij namelijk al duidelijk gemaakt dat hij dit jaar ‘gene klop‘ (= niets) in onze eigen tuin (nu ja, onze huurtuin eigenlijk) zou doen. 
Ik geef hem echter geen ongelijk. De vorige bewoonster plantte er meiklokjes en bamboe. Lees: woekerend vergif. Oké, die bamboe is niet giftig in de letterlijke zin, maar wel in de ik-hou-niet-van-woekerplanten-zin. Al twee zomers hebben we die verdomde meiklokken en bamboestengels uitgegraven en de grond gezeefd om alle knolletjes eruit te halen. Maar de meiklokjes blijven zich verspreiden. En aangezien het niet onze eigen tuin is en de volgende bewoners dat stukje grond misschien niet eens als moestuin zullen gebruiken, zegt Stefan foert.

(dit was in 2011, de sierstruiken werden uitgegraven, de meiklokjes staan meer naar rechts, maar zo diep groeven we ginder dus ook)

Wat niet wil zeggen dat ik ons tuintje niet mag bewerken uiteraard. We zien nog wel of ik thuis weer boerin speel of niet (vensterbankmoestuinieren en moestuinieren in potten lukten immers vorig jaar wel goed), maar we kunnen alleszins al samen boeren in Hotel Insectopia.

Voornaamste reden om met het samentuinproject mee te doen: ik ben ervan overtuigd dat we VEEL zullen bijleren. Ook al heb ik de moestuinbijbel, het gewoon doen én intussen uitleg krijgen van twee van de meest inspirerende mensen die ik ken, daar heb ik eigenlijk veel meer zin in.

Van wie is de grond?
Van een bedrijf dat gevestigd is in het achterliggende industriegebied. Dat bedrijf had die grond tientallen jaren geleden gekocht met de bedoeling er een toonzaal op te bouwen. Dat plan geraakte niet uitgevoerd, dus vroeg de buurman (de vader van Heidelien) of hij de grond mocht bewerken. Dat mocht, en dat deed de buurman tot zijn gezondheid het niet meer toeliet. Daarna werd er gras gezaaid, je weet wel, dat nutteloze onkruid. Gras dat afgereden moest worden. Tot Steven en Heidelien beslisten om er een samentuin van te maken. Véél interessanter op verschillende vlakken!
De grond ligt in het midden van de Vlaamsche Vuilheid. Een industriegebied aan de ene kant, een drukke steenweg aan de andere kant (daarom dus het originele plan om er een toonzaal te bouwen). Uit de bodemanalyse bleek gelukkig dat de grond veilig is.

Wat hebben we gedaan?
Die 27ste januari, die mooie zondag van De Grote Ontdooiing, stonden op het programma:

  • kennismaking
  • paadjes maken
  • compost verspreiden (op een laagje krantenpapier – zolang de voorraad krantenpapier strekte)
  • pauze met thee en cake
  • lijstje van favoriete groenten opstellen 
  • nadenken over een naam voor onze tuin (Hotel Insectopia was mijn voorstel)
  • tuinbonen planten in potjes (een werkje dat de kindjes graag deden)
  • ter info: reeds eerder hadden Heidelien en Steven de groenbemester Phacelia gezaaid en paaltjes in de grond geslagen ter afbakening van de bedden. De Phacelia was nu kapot gevroren en had goed zijn werk gedaan (= geen/weinig gras/onkruid). We trokken hem niet uit, tenzij hij nog recht stond. Bovenop kwam het krantenpapier en een laag compost.

Wat hebben we geleerd?
“Vele handen maken net draaglijk werk” (Stefan speaking)

En nu?

Vanaf volgende zondag moestuinieren we twee keer per maand samen. Twee zondagnamiddagen per maand, waarvan ik elke keer een verslagje zal maken (of dat is toch het plan).

Nog vragen na deze uitgebreide uiteenzetting? 😉

Volgend bericht
Vorig bericht

7 reacties op “Hotel Insectopia

  1. alleeez, meiklokjes! dat hebt ge nooit te veel! (maar verder: heel cool! op een dag doe ik ook eens aan tuinieren verder dan de vierkante meter van ons balkon…) en bij deze ook nog een late gelukkige verjaardag!

  2. De Vlaamsche Vuilheid… yeah,… ge zijt goed in namen uitvinden, en dat niet alleen 🙂
    Leuk verslagje, mag ik dan een linkje zetten op de Mierkes-pagina?

  3. Ooh heel tof zeg! Ik ben al benieuwd naar je blogpostjes hierover!

    We hebben ook een huurhuis en -tuin, en het is inderdaad een beetje jammer dat ons harde werk (vooral dat van mijn lief en zijn papa) binnen enkele jaren "voor niets" is geweest. En dan zeker omdat het moestuinieren niet vanaf jaar 1 goed gaat, er mislukt wel eens wat en de opbrengst is nog redelijk miniem. Maar alé, we leren bij hé!

    Als we ooit iets kopen zal het iets met veel grond moeten zijn, en als dat niet zou lukken zou zoiets voor ons ook een goede oplossing zijn… Een super initiatief! Hoe wordt de oogst eigenlijk verdeeld? Oogsten naar behoefte? Of samen à la Wim van Plan B tomatensaus in den hof maken? 🙂