Hail to the snail – ofzoiets

Ken je dat, die schok veroorzaakt door het in slaap vallen? Geen dagelijks (of nachtelijks) fenomeen hier, maar af en toe schrik ik wel wakker na zo’n val. Een val in een eindeloze put, zo’n trage, lange, onrealistische val. Maar deze week was het een andere val die mij deed wakker schieten vooraleer ik definitief in slaap viel: een witte ondergrond, een stap verkeerd, een omhoog zwaaiend been, en ik lag met mijn klieken en mijn klakken in de sneeuw.
Detecteert u daar een angst voor de sneeuw met zijn gluiperig vermogen om mensen te doen vallen? Wel nee. Of ja, misschien een onbewuste angst. Maar alleszins geen bevriezende angst, die mij thuis houdt als het sneeuwt. (want thuisblijven zou het enige alternatief zijn, tenzij het niet te ver is – no way dat ik op zo’n moment dan net wel eens met de auto zou rijden!)

Maar dat veelvuldige fietsen in de sneeuw heeft mij wel iets geleerd. Ik zal het eens illustreren. 

Dinsdag 15/1: toch maar frisjes, met mijn slakkenwanten
Woensdag 16: oh fak, da doet zeer! Stomme, ongevoerde wanten!

Donderdag 17: (ik heb intussen al gebleit van de pijn omdat mijn handen zooooo koud hebben) komaan, handen, remmen! (bij het inrijden van de ondergrondse parking en de vaststelling dat ik mijn handen niet meer kon bewegen)

Zaterdag 19, op weg naar de les, rit van een half uurtje, tranen bevochtigen mijn wangen. Natte wangen + vriestemperaturen = pijn.

Zondag 20: (er is vannacht nog wat sneeuw gevallen, mijn fietsrit van een kwartier duurt minstens een half uur) idem van zaterdag + een slippertje omdat ik het fietspad niet vond. Mijn fiets op de grond, ik gered door mijn reflexen. Verderzetting van de rit, met nog harder om het stuur geklemde handen.


Dinsdag 22: het fietspad in Merelbeke is gedeeltelijk sneeuwvrij. Feest! Mijn handen zijn nog altijd pijnlijk koud bij aankomst, het went niet.

Woensdag 23: of went het toch? Geen traantjes, geen gevloek op mijn te dunne wanten of op roekeloze autobestuurders, gewoon een blije fietser op een enigszins gevaarlijke en alleszins rugpijnveroorzakende mannenfiets.


Donderdag 24: ha, victory is mine, nauwelijks bevroren handen bij aankomst op het werk!

(en vandaag moet ik gelukkig niet gaan werken, “’t is -13”, liet mijn slimme foon mij vanmorgen weten!)

“Zo oud en nu pas ontdekt hoe koud vriestemperaturen kunnen zijn, kind?” Wel ja, blijkbaar. Ik ben zo iemand die het bijna altijd warm heeft. 18°C in de living volstaat dus voor mij. Maar dju toch, ofwel word ik een mietje, ofwel is het de afgelopen dagen écht al koud geweest.

Maar goed, laat het duidelijk zijn: tegen volgende winter maak ik warme, gevoerde wanten. Dan kunnen mijn Hail to the snail-wanten af en toe eens tot rust komen.

Volgend bericht
Vorig bericht

21 reacties op “Hail to the snail – ofzoiets

  1. Ik schrok ook even van de extreem koude temperaturen deze ochtend (bij mij stond -12 aangegeven). Die wanten laten elk zuchtje wind/tocht door he 😉 Ik prijs je nochtans heel erg voor alle courage !

  2. je hoeft toch niet tot volgend jaar te wachten voor warme handen?
    ik maakte deze week snel een paar van fleece en een stukje boordstof met de link die ik via tonbouton vond. verder ben ik heel blij met de 'moffen' die ik van mijn moeder kreeg, zoiets: http://www.fietsmoffen.nl/
    moet ook zelf te maken zijn toch?

  3. Wat je schrijft herinnert me aan vroeger. Vandaag zou ik het niet meer kunnen opbrengen om bij deze temperaturen te gaan fietsen. Dus, hoed af. En wees toch maar voorzichtig op de baan. Hopelijk wordt het gauw lente.

  4. Ik heb zelf vandeweek mijn toevlucht genomen tot echt dikke waterdichte fietshandsschoenen.
    Een optie voor jou zou misschien nog zijn om over die wanten iets over te doen. Ze zijn in principe warm genoeg, tis gewoon de lucht en de wind die er in kunnen.
    In kan alleen denken aan (aangezien het wanten zijn) een condoom over je vingers doen
    Maar dat is waarschijnlijk een zeer stom zicht.
    Ga maar voor de voering dus 🙂

  5. Bij zo'n weer… plooi ik. Ik heb zo'n kleuterplooifiets (afin, kleuter is veel gezegd, maar 't is een 70s miniplooifiets) en bij elke poging tot slippertje staat er meteen een voet aan de grond. Goed voor mijn zelfvertrouwen, want ik ben op ijs- en sneeuwvlak echt een schijtbroek.
    Geweldige wanten, laat de voorlente maar komen.

  6. Buh, 't was inderdaad afzien. Werkten uw remmen eigenlijk? De mijne waren de hele week vervroren, met als gevolg dat ik ze ofwel niet kon toeknijpen (thank god voor schoenen met deftige zolen) ofwel dat ze na het remmen toegeklemd bleven zitten. Geweldige stressfactor als ge op vrijdag-ochtend naar uw examen wilt rijden en om de zoveel meter moogt stoppen om uw remmen open te trekken. 😛

    'k Moet wel zeggen dat ik nog niet weet of ik de bakken regen van de laatste dagen een vooruitgang vind…

  7. Geven ze nu niet van't weekend terug sneeuw? Voor mij mag dat lentezonnetje stilaan terugkomen hoor 🙁
    En k'lees dat gij een Merelbeekse zijt? Dan woont gij begod nog zover niet van mij! 🙂

    1. Neenee, ik werk alleen in Merelbeke. Tegenwoordig pendel ik drie dagen per week en fiets ik van station Merelbeke naar het Guldensporenpark. Als je mij ziet fietsen, zwaai eens he! 😉