Suikervrijheid, maar efkes niet

Een tijdje geleden stelde Jessi van La Vie d’Une Rêveuse mij een paar vragen over consuminderen. Jessi schreef daarover een artikeltje voor mijnLeuven en publiceerde op haar blog het volledige interview, the uncut edition als het ware. 
Jessi schreef als inleiding:

“Met haar creatieve vingers, heerlijke kookkunsten en kritische kijk op het leven, weet ze je meteen te overtuigen. Groen is doen. En ’t kan nog plezant zijn ook! Ze eet nu al een tijdje suikervrij, heeft shampoo uit haar badkamer gebannen, koopt al een jaar niets meer (en noemt het koopvrijheid) en weet prachtige zelfgemaakte spulletjes tevoorschijn te toveren van achter haar naaimachine.”

Zo veel lof en positiviteit, ne mens zou er rode kaken van krijgen.
Maar ik kreeg ook rode kaken omdat ik eigenlijk moest toegeven dat ik niet meer suikervrij at op dat moment. Niet meer!
Reden: het gebrek aan een keuken (want suikervrij eten impliceert dat je meer zelf moet maken), maar vooral het choquerende besef dat ik ook een emotionele eter ben. Dat ik, als ik het moeilijk heb, ook al eens naar chocolade grijp. Ook, ja, net als u en u en u.

Tot zo’n twee maanden geleden dacht ik dat het best wel meeviel met mijn ‘emo-eter-gehalte’. “Hé zeg, ik ben wel een rationele eter he, ik ben vegetariër geworden uit rationele overwegingen en al!” – ik heb dat nog nooit uitgesproken, maar ik denk het wel eens.

Bon, in een zwak moment nam ik dus drie dozen choco rice crispies mee. Wel de biologische variant, met ‘maar’ 20% (ruwe riet)suiker (ter info: de ‘echte’ van Kellogg’s bevatten 35% suiker). Drie dozen. Ik zei het toch: een zwak moment.

Andere uitspattingen waren al voorafgegaan en volgden nog, het woordje “foert” ging ermee gepaard. Ik at nog wel havermoutpap en suikerarme tussendoortjes, maar ik ‘zeurde’ te vaak.

Maar ik heb mij herpakt. Het besef dat ik toch wel weer al een paar weken enorm slecht sliep en altijd moe was en mijn vel weer geteisterd werd enzovoort enzoverder … gaf de doorslag. En uiteraard ook de duidelijke toename van mijn heup- en buikvet. Weg ermee!

En ik voel me alweer beter. Hoezee. Mijn buik is alweer minder bol, ik heb alweer een paar nachten goed geslapen, de suikerduivel mag weer de aftocht blazen. Hallo, energie, ik heb u gemist!

Volgend bericht
Vorig bericht

6 reacties op “Suikervrijheid, maar efkes niet

  1. Oh, hier ook een emotionele suiker-eter. Al is dat emotionele bij mij 100% gelijk aan hormonale. Na mijn regels: geen probleem, geen zin in suiker, dingen snel te zoet vinden en zo. Vlak voor mijn regels: oh oh, ik zou gewoon heelder potten choco kunnen uitlepelen. Ik probeer dan meestal met van die goei echt zachte dadels mijn suikerhonger te stillen. En met choco(rijste)melk met ruwe rietsuiker of agave of ander spul waarvan ik hoop dat het gezonder is dan het witte gif. Maar makkelijk is anders…

  2. Oh ik heb dat ook. Als ik moe ben denk ik dadelijk suiker.. Ik wissel ook altijd suikervrije periodes af met 'zwakke momenten'. maar hè, denk ik dan, dat is nog altijd beter dan nooit suikervrije periodes inlassen :)Maar het is wel zo, je voelt je eigenlijk meer moe als je suiker eet…

  3. Ooooh, lief 🙂 En eens zondigen mag. Een mens kan niet altijd sterk zijn, hé. Wel straf dat ge u hebt herpakt! Mijn levensstijl momenteel is gewoonweg zielig. Journalisten is duidelijk geen gezond leven weggelegd. Bah.