#wijvenweek – Zelfcensuur

Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen. 

Ik herinner mij geen dingen die deze week echt suckten… Sorry, wijven. 
Frustraties die niemand eigenlijk moet weten… hm, geen idee. Ik deel hier vrij veel van mijn frustraties, denk ik zo. Tot grote frustratie van sommige lezers misschien 😉
De gemiddelde ruzie met mijn vent… moeilijk. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik gemakkelijk kwaad kan worden als ik honger heb en ge mij niet binnen de x tijd van eten kunt voorzien. Maar ik probeer zo’n momenten te voorkomen, door bij het thuiskomen al een tussendoortje te eten, weer een probleem opgelost!

Foto’s van de living kan ik u wel laten zien. Meestal is het hier vrijdagavond verschrikkelijk rommelig. Al de rommel heeft zich opgestapeld gedurende de week. Maar deze woensdag had ik een dagje verlof, dus werden enkele rondslingerende dingen al een beetje opgeruimd. En werden er ook weer rondslingerende dingen ‘gemaakt’. Zoals deze blauwe kader, waarin ooit een schilderij zat en die ik lang geleden blauw verfde. Woensdag kreeg hij een houten achterkant, die ik binnenkort eens met krijtbordverf moet beschilderen. En op de achtergrond een prikbord, waarin woensdag twee vijsjes geboord werden, zodat we het ding kunnen ophangen. Die laatste stap werd dus duidelijk uitgesteld…
De eettafel ziet er zo uit, na een fijn familiebezoekje.

Stefan’s gamehoekje. Dat valt nog wel mee deze keer, slechts één verloren gelopen doos en een paar draden…

In mijn ‘atelier’ ziet mijn bureau er vrij ordelijk uit:
Van ‘boven’ naar ‘onder’ en van links naar rechts: naaimachine, stapeltje te lezen documenten, ecologisch tuinboek + boekje over bessen, speldenkussentje met daaronder kleine lapjes stof, een doosje om alfalfascheuten te kweken met daaronder een boekje over moestuinieren op 1 m2, factuur van de bioplanet en colruyt, potje krijtbordverf, stukje karton, envelop, een recept op een oude envelop en een balpen. Oftewel: nog enkele plannen voor de zeer nabije toekomst.
Wat mij wel opviel: al de hoopjes stof.
 hoopje 1
 hoopje 2
 hoopje 3 (nu ja, dit zijn gebreide en gehaakte lapjes)
hoopje 4 en 5
En dan ligt er ook nog een hoopje op de grond. Oh, en op de 4e foto zie je op de vensterbank nog een hoopje liggen. Nu ja, beter dat soort hoopjes stof dan die dwarrelende wolkjes he.
De foto’s van de keuken op dit moment bespaar ik u. En mezelf. Da’s iets om pas morgen aan te denken 😉
Wat ik wel nog kan delen, want daar doen we ook niet moeilijk over: de tuin op 14 maart 2012.

Bijna evenveel gras als in het deel van de tuin dat geen moestuin is. Oeps!

Met nog wat winterprei die nu toch misschien eens mag geoogst worden…

Gelukkig staat de spade al klaar…

Volgend bericht
Vorig bericht

3 reacties op “#wijvenweek – Zelfcensuur

  1. Och ik had laatst ook al zo'n onopgeruimd blog, herkenbaar dus. Net als dat van de dalende suikerspiegel, dan ben ik ook niet helemaal voor rede vatbaar, mijn zussen hebben het ook enorm en zie het ook al terug in mijn oudste dochter.

  2. Dat van dat eten is zo waar! Twee dingen waar ik ongelofelijk chagrijnig van word zijn honger en moe. Dodelijk wanneer ze samenvallen, vooral voor diegene die met mij samen leeft 🙂