Nieuwe uitdaging: koopvrijheid

Na de vleesvrijheid, de shampoovrijheid, de 90%-zuivelvrijheid en de suikervrijheid (eigenlijk eerder ‘suikerarmoede’, maar dat klinkt zo zielig he – over het suikerexperiment trouwens binnenkort meer) heb ik besloten me te bevrijden van ‘het kopen’. Tot nu toe deed ik aan consuminderen en consumanderen: minder kopen maar als ik toch iets kocht de verantwoorde variant kiezen. Dit jaar wil ik nog een stapje verdergaan. Dat ‘stoppen met kopen’ kon eigenlijk ook niet eerder, je moet namelijk eerst een bepaalde basisuitrusting hebben vooraleer je kan stoppen met kopen, denk ik zo. Maar tijdens het schrijven van dit blogbericht, zo op de laatste dag van vorig jaar, was er dus al iets aan het kriebelen in mijn hoofd. En zo werd het plan om eens een jaar ‘niets’ te kopen dus geboren.
Even nuanceren…
Op het vlak van de wat wij ‘verplichte’ uitgaven noemen (voeding, verzorging en telecommunicatie), wordt er niet gestopt met kopen. Ik wil niet verhongeren, neen. Ik wil ook nog steeds internetten en zo. Ook in de extra uitgaven in de categorieën ‘cadeaus’ (= voor anderen) en ‘uitzonderlijkheden’ (ticketjes voor openbaar vervoer, fietsreparatie, etc.) wordt niet geknipt – of jawel, maar dan maar een beetje. Het is vooral de categorie ‘hobby’ die ik eventjes nog wat extra wil inperken.

Vooraleer je mij helemaal zot verklaart: er zijn natuurlijk ook uitzonderingen op de regel:

  • letsen (binnenkort trouwens meer over mijn laatste LETS-buit)
  • ruilen
  • krijgen (uiteraard 😉 )
  • ‘vervangen indien echt onmogelijk om op een andere manier te bekomen én nogal noodzakelijk om te kunnen leven’ 

Dat wil dus ook zeggen: ook geen ecologisch verantwoorde varianten, ook geen spulletjes uit de kringwinkel. Er is een periode geweest waarop ik elke keer dat ik de kringwinkel binnen ging een bolletje garen wilde redden van de eeuwige vergetelheid. Hoe nobel van mij. Hm hm.
Maar dus: geen dingen kopen omdat ik vind dat ik het nodig heb. Of omdat ik het verdiend heb, na een zware werkweek of zo. Geen excuses meer. Of toch geen flauwe excuses. Voor één jaar. Waarvan er al 50 dagen gepasseerd zijn.

Zo kreeg ik onlangs van mijn mama twee boeketjes rode tulpen en een plant met rode bloemen. Goede huisvrouw zijnde (hm hm) haalde ik natuurlijk meteen twee prachtige vazen boven.

Een plastieken maatbeker en een theepot, jawel.

Ah ja, wie kijkt er nu naar de ‘verpakking’ als de inhoud an sich al zo oogverblindend mooi is? 😉

Trouwens, om toch helemaal eerlijk te zijn: ik heb al één keer mijn ‘regel’ verbroken… Ik was namelijk aan een haaksel begonnen met twee bolletjes garen, maar blijkbaar was dat niet voldoende en heb ik uiteindelijk nog drie bolletjes ‘moeten’ bijkopen. Het was dat of helemaal froggen… En in dat laatste had ik écht geen zin. De uitzondering die de regel bevestigt? 
Volgend bericht
Vorig bericht

9 reacties op “Nieuwe uitdaging: koopvrijheid

  1. Een standbeeld verdient gij!Ik probeer enkel te consuminderen en geregeld vanalles weg te doen dat ik niet meer gebruiken.
    Wat mij ertoe brengt: Elisse, mocht ge hier nog lezen: ik heb misschien wel een kleedje voor u! ('t is met uiltjes)

  2. Goede voornemens! Bij mij is het precies hetzelfde; ik kocht al weinig nieuwe spullen, maar wel telkens de kringloopwinkel leeg. Nu probeer ik alleen nog maar dingen te kopen die écht nut hebben, die ik echt nodig heb.

  3. Ik heb ook een zwak voor kringloopwinkels…en loop daar dan altijd met een gesusd geweten buiten van : "'t is toch hergebruik…." maar eigenlijk feitelijk koop ik dan wel iets he 🙁 en ik geef toe, ook dingen die ik niet echt nodig heb….