Hoe ze alweer een lach op mijn gezicht deed verschijnen

Enkele dagen geleden stapte ik de trein op en werd ik gewenkt door de mevrouw met de rode jas. Ze had iets mee voor mij. Een boekje over patchworken, en dan vooral het patroontje voor onderstaande bloem. Want ze wist dat ik de laatste weken met het maken van Zsazsa-bloemen bezig geweest was, en dus dacht ze meteen aan mij toen ze nog eens in haar collectie boekjes bladerde.
Daarna kreeg ik nogmaals een uitnodiging om eens bij haar langs te gaan als ik wilde leren patchworken. Sommige mensen zou je toch zo een knuffel willen geven he 🙂
Volgend bericht
Vorig bericht

6 reacties op “Hoe ze alweer een lach op mijn gezicht deed verschijnen

  1. Spijtig dat er niet meer van zo'n mensen rondlopen, want het is misschien een beetje zeemzoetig wat ik nu ga zeggen/denken/schrijven: het zou de wereld een flink pak gezelliger maken!

  2. Maar als je van werk verandert, ga je haar dan niet missen of moet je nog steeds de trein op?

    Het haakzakje wordt later deze week met eervolle vermeldingen geblogd. Ik heb verder nog wat willen naaien dit weekend, maar ik zocht naar evengoede handleidingen en de lat lag dus plots hoog.

  3. Ja, inderdaad, ik ga haar missen.

    Maar ik weet haar nu wel wonen. En waarschijnlijk ga ik haar eens uitnodigen om mij en mijn mama te vergezellen op een woensdagavondbijeenkomst.

    En bedankt voor je mooie woorden! Je hebt ook zonet een lach op mijn gezicht doen verschijnen 😉 Toch veel succes met de zoektocht naar handleidingen he.