Haken op de trein – de gevolgen

Enkele weken geleden zat ik te haken op de trein, toen een oudere man, die voor me zat, zich plots omdraaide en me hoogstverbaasd aankeek. Zijn ogen gingen een paar keer van mijn gezicht naar mijn haakwerk en terug. Na enkele seconden vroeg hij of ik, zijnde een jongedame en al, nu echt zat te haken. Hij kon zijn ogen duidelijk niet geloven. Eenmaal het ongeloof verdwenen, tintte bewondering zijn woorden. Hij vertelde met oprechte (en terechte) fierheid over zijn vrouw, die kon naaien, breien en haken, en over de prachtige objecten die ze al had gecreëerd. Zijn ogen sprankelden. Het verheugde hem om te zien dat er dezer dagen nog gehandwerkt wordt, zoveel was duidelijk.
Naast mij zat een vrouw, die een opvallende, mooie, rode jas heeft, en die, zoals ik dankzij de jas al opgemerkt had, in hetzelfde station als ik op- en afstapt. Ze begon mee te praten, want ook zij kon naaien, breien en haken. Ze vertelde dat een mevrouw via de Stip (een zoekertjesprogramma op tv) garen voor het maken van mutsen (of dekentjes?) had gezocht en dat daarop blijkbaar enorm veel reactie gevolgd was. De mevrouw met de rode jas voegde eraan toe dat ze eigenlijk ook wel haar restjes had kunnen schenken, maar ’t was er dus niet van gekomen. En die woorden bleven mij gedurende enkele dagen achtervolgen.
Op het moment zelf dacht ik er niet aan om voor te stellen om haar van haar overbodige bolletjes wol en andere garen te verlossen. Een paar dagen later zette ik me dus nog eens naast haar op de trein en vroeg voorzichtig – “’t is misschien ongepast, maar…” – of ik het goed verstaan had of ze wel wat garen kon missen.
En uiteraard was die mevrouw zo vriendelijk als ze eruitzag en mocht ik enkele avonden later een grote zak vol kleine en grotere restjes ophalen.

En de laatste keer dat ik haar zag, bood ze zelfs aan om me te leren quilten, als ik dat zou willen. Lief he 🙂

En Celestine, deze is voor jou 🙂 Indien niet positief genoeg, krijg ik graag een tweede kans 😉

Volgend bericht
Vorig bericht

16 reacties op “Haken op de trein – de gevolgen

  1. De muziek en de zang enzo peppen me niet meteen op. Maar Pancakes… ik ga me er toch eens aan moeten wagen na de examens! 't Kwam al driemaal op mijn weg en ik heb mijn eerste examen nog niet eens gehad! Dat is toch een teken, he. Hoewel daar zoveel vet in zit…

    http://www.youtube.com/watch?v=uh6Qla-OQ-M vind ik vrolijker. Ik vond het al heel lief dat je speciaal een plaatje draaide voor mij. En dan nog eens indirect herinnerde aan 'I like birds'. Merci. Dat zorgt weer voor wat extra blokenergie.

  2. Leuk! En welke trein neem jij juist? 😉
    Ik ga met de fiets naar het werk, wat ik wel heel fijn vind, maar als ik dit verhaal lees, vind ik het toch weer spijtig dat ik niet vaker de trein moet nemen.

  3. Ik heb zo ook al vreemde blikken toegeworpen gekregen op de bus en trein. Mensen kunnen het inderdaad precies niet geloven dat "jongere" mensen ook haken. Het heeft nog nooit echte reacties uitgelokt, maar ik vind het zo fijn voor je dat je er zo'n reactie voor gekregen hebt.

    Het laat trouwens ook zien dat er nog aardige mensen op deze wereld zijn, want soms mis ik het om dat te zien.

  4. hoe cool is dat! We wachten in spanning op véél resultaten met zoveel wol he. Ik blijf voorlopig nog wat binnen met het haakwerk, want ik voel mij terug als mijn 6-jarige zelf die met de tong uit de mond supergeconcentreerd enkele rijtjes probeert te haken – de wereld is daar nog niet klaar voor denk ik 🙂

  5. Wat leuk! Mensen zijn zo tof soms! In de week had ik een voicemail op mijn werkgsm, dat iemand een tasje had gevonden met vanalles is, en het enige waar een nummer op stond was mijn kaartje en die belde met de vraag of ik wist van wie dat kon zijn. Ik die meneer opgebeld, na even praten over wat erin zat enz bedacht ik me, volgens mij heeft mijn meter zoiets, en jawel, en dag later is ze het kunnen gaan ophalen en alles zat er nog in! Super momenten! De wereld is nog niet zo slecht als ze ons willen doen geloven 😉