Aan de haak geslagen

“Wat ben je aan het haken?”, vroeg een mevrouw die mij, zittend op het bankje in het bosje naast mijn werk, zag prutsen met een haakpen en een bol wol, plots en dus onverwachts.
– “Euhm, een klein tasje…”, broebelde ik een beetje onzeker. Want ’t was op dat moment nog niet helemaal duidelijk en ik ben maar een onnozele beginnelinge en tja… tja 🙂 En ik greep een denkbeeldig handvat vast en wiebelde het denkbeeldige tasje een beetje op en neer, om het ding in wording uit te beelden.
– “Maar zoooo mooi! Leuk hoor!”, zei ze op een overtuigend enthousiaste manier en met een stralende glimlach.

Mijn dag was goed. Plezant toch, als totaal onbekenden zo vriendelijk zijn.

Maar goed. Al dagen bestaan mijn treinritten en middagpauzes uit haken, (soms) nauwlettend toegezien door medependelaars of alleen op het bankje in het bosje (= frisse lucht, rust, de Zaligheid). En toen ik vrijdag tijdens de heenrit ontdekte dat ik wel twee bollen katoen maar geen enkele haakpen bij had, was ik eventjes heel boos op mezelf (als in: doorzocht ik gehaast en bruusk nog eens mijn tas en gromde en zuchtte ik luidop tegen mezelf), om daarna met mezelf te zitten lachen omwille van mijn reactie.

U leest het goed, ik vind het leuk. Verslavend, alhoewel dat zo’n zwaar woord is he.

Wat ik dan al gemaakt heb?

Niet te veel soeps, buiten dat tasje dan.

oefenlapjes, waarvan deze de frogging-dood ontliepen

P1120646

bloemetjes

P1120657

mijn eerste granny square

P1120692

mijn eerste UFO*: een groenten-/fruit-zakje in wording

P1120701

de Starling handbag à la Futuregirl

P1120724

(en rood is een moeilijke kleur om te fotograferen…)

En het is vooral die laatste tas die ervoor heeft gezorgd dat ik wilde kunnen haken. Ik zag ze bij Poes P, en ik was er meteen dol op. Aanschouw de Starling handbags van Poes P:

Het roodje dat ik maakte is een small. Maar ik had niet gedacht dat het zo small ging zijn (ik had natuurlijk de inches kunnen afmeten en bla, maar ik was nogal ongeduldig…). En zo is het eerste kerstcadeautje een feit.

Oh, en naast al dat gehaak ben ik ook aan het breien geweest. Een heel klein beetje dan wel maar…

P1120693

* UFO = unfinished object, in de wereld van de happy hooksters 😉
Volgend bericht
Vorig bericht

11 reacties op “Aan de haak geslagen

  1. 't Is echt fijn, he! Ik heb me vandaag voor het eerst met handwerk in het openbaar gewaagd: en het was helemaal niet zo eng!

    De treinritten beperken zich wel tot maximum 1x per maand, maar ik zou er al bijna extra voor gaan reizen.

    Wat is zo'n UFO? Ooit maak ik ook nog een groentennet, maar eerst staan er nog een muts en grannysquarekussenhoes op het programma. Morgen wol kopen. 🙂

    Ik vind toch dat uw oefenen al wel heel wat kunst baart.

  2. Oei, sorry, Celestine, ik was blijkbaar de verklaring van UFO vergeten toevoegen, bij deze is dat rechtgezet 🙂

    Mejuffrouw Mie, mijn patroontje voor mijn granny square stond ik mijn boek "the happy hooker". Als je wil, scan ik de pagina's morgen eens voor je in. Dan heb ik enkel een e-mailadres nodig.

  3. Ooh heerlijk haken in de trein, ik heb dat ook een flinke tijd gedaan en meteen veel (korte) contacten gelegd. Zelfs een jongen die gegevens uit wilde wisselen (ik begreep het niet helemaal, ik dacht dat hij wilde dat ik een tas voor hem ging haken haha). Je hebt mooie wol en een goede steek.

  4. amaai geen geduld zeg je? Jij maakt zelfs proeflapjes 🙂 (daar heb ik dan weer echt nooit zin, en ik zou dat soms ook beter wel doen 🙂 )

    Mooie dingen heb je gemaakt. En wat tof die reactie van die aan de bank.

    Ik ben zelf aan het breien nu, vind het enorm therapeutisch en een goeie oefening in geduld. Gelukkig heb ik het aan iemand beloofd (het is een LETS-cadeautje) anders had ik het misschien al opgegeven van ongeduld 🙂

  5. ik weet toch ook niet of 'k over genoeg geduld beschik voor haken of breien. Maar handwerken in het openbaar is sowieso altijd 'n winner – ik verplaats mij tegenwoordig meestal met ronde stukken stof die op de trein tot ZsaZsabroches worden gemaakt en dat leverde tot hiertoe nog geen gesprekken maar toch al veel bemoedigende glimlachen op 🙂