Het leven zoals het is… werken

Deze keer geen blogbericht met ecotips of een schrijfsel over het genot tengevolge van het verorberen van één of ander stuk biologisch fruit o.i.d., noch resultaten van naai- of andere hand’arbeid’-activiteiten. Nee, vandaag wil ik eens wat Kelly-gedachtes neerschrijven. Daarvoor begon ik aanvankelijk ook mijn blog: na een aantal mislukte pogingen om met mijn hoogst beperkte kennis html een niet-online-te-verschijnen-website te ontwerpen, moest mijn blog aanvankelijk dienen als uitlaatklep voor mijn frustraties en ergernissen. Want die heb ik natuurlijk wel. Jammer genoeg…
Intussen heb ik andere, positievere manieren geleerd om met mijn frustraties en ergernissen om te gaan. Niet dat ik me niet meer erger aan de talrijke hedendaagse, milieuonvriendelijke gewoontes en praktijken van mijn westerse, decadente medemens (ik overdrijf en generaliseer natuurlijk heeee, maar toch). Maar stilzitten en me enkel ergeren leverde natuurlijk geen scheet op.
Maar over mijn ergernissen en frustraties wilde ik het eigenlijk niet hebben. Of misschien toch wel, een beetje dan. Ik wilde eigenlijk even stilstaan bij mijn eerste echte, doch tijdelijke werkervaring. Sinds een paar weken werk ik namelijk op de klantendienst van een niet nader te noemen winkelketen waar ik nog nooit klant ben geweest en waar ik het ook nooit zal worden – niet omwille van de klantendienst, die doet goed werk 😉 Niet mijn droomjob, maar ach, ik zocht iets tijdelijks en zij zochten dringend iemand ter vervanging van een dame in zwangerschapsverlof, perfect match.

Maar aangezien ik zo de afgelopen weken mijn dagen slijt in een werkomgeving, word ik weer, na een mooie vakantie (van slechts 2 – 3 weken, maar toch), dagelijks geconfronteerd met de milieuonvriendelijke realiteit. De ongezonde dosis uitlaatgassen op mijn fietsritje van station naar werk, de hoeveelheid plastic flesjes water of frisdrank die door mijn collega’s dagelijks aan de afvalberg worden toegevoegd, de airco die helemaal niet goed gebruikt wordt, waardoor waarschijnlijk een hoop energie verloren gaat, documenten die worden afgedrukt om ze op papier te kunnen lezen en dan meteen in de papiermand te gooien, oh, en blijkbaar wordt aluminiumfolie nog gebruikt om de boterhammetjes te transporteren (zoooo jaren ’90!)…

En ik, ik zie weer maar eens dat ik zo ongeveer de enige van een 8-tal mensen ben, die een herbruikbare fles en brooddoos gebruikt, die geen nutteloze documenten afdrukt, die onbespoten fruit eet, en die niet met de auto komt. Want ik ga met de trein. De trein, dat is natuurlijk voor de meeste mensen een van de grootste vormen van ergernis. Zowel pendelaars als mensen die met de auto naar het werk gaan, laten zich wel eens (of vaker) uit over de onstiptheid van de Belgische treinen. Terwijl ik ’s morgens op de radio naar het meestal minutenlange durende bericht over de locatie en lengte van de files op de Belgische autosnelwegen luister. Maar dat natuurlijk terzijde.

Ieder zijn zin natuurlijk, maar ik geniet van het pendelen. Het is niet enkel een milieuvriendelijke vorm van onderweg zijn, ik voel het ook aan als een aangename verplaatsing van A naar B (of van E naar M, in mijn geval). Op dit moment in mijn leven verkies ik toch een half uur op de trein boven een half uur in de auto, file of geen file. Want dat half uur op de trein beschouw ik al als vrije tijd: ik heb in zes weken tijd effenaf al zeven boeken uitgelezen, wat ik in de auto niet zou kunnen gedaan hebben…

Oh, en vooraleer iemand mij verkeerd zou interpreteren: ik ben niet tegen auto’s an sich he. Wel tegen overmatig gebruik ervan – hoewel dat deels te wijten is aan een op sommige plaatsen zeer zwak aanbod van openbaar vervoer – en tegen roetfilterloze diesels, alhoewel ik natuurlijk wel begrijp waarom de meeste mensen diesel verkiezen…

Goed, tot zover mijn kort relaas. Aan wie tot het einde heeft gelezen: ik ben een optimist hoor 😉

En nu ga ik mij nog wat verdiepen in mijn nieuwste aanwinst.

Volgend bericht
Vorig bericht

9 reacties op “Het leven zoals het is… werken

  1. Ja hoor, ik heb tot het einde doorgelezen!
    Ik ben ook een fietser van het uitstervend ras. Fijn dat je een baan hebt trouwens!
    Is dat nou leuk werk, daar ben ik heel benieuwd naar. Maar nu eerst fijn weekend!

  2. Ik begrijp je gevoel helemaal! Ik ben ook al een tijdje aan het broeden op zo'n blogbericht als dat van jou.
    Gelukkig is mijn werkomgeving iets milieuvriendelijker ingesteld, ik ben dan ook van plan om daar te blijven werken, dus gelukkig maar, hé.
    Waarschijnlijk moeten we er ons bij neerleggen dat het grootste gedeelte van de mensen erg egocentrisch is ingesteld, en er vooral niet over wil nadenken of ze het met wat minder comfort ook niet zouden overleven.
    Ik ben trouwens zo blij dat ik in deze blog-wereld toch een hoop gelijkgestemde mensen tegenkom!

  3. Wel, ik ben nu aan het werk bij HoGent en aan het zoeken naar een job voor daarna, en ik begrijp je helemaal. Mijn broer werkt in Brussel, vertrekt om vijf uur smorgens om de files te vermijden… Ik vind dat triestig. Mijn zus werkt niet zo ver, maar op kantooruren, dus zij zit dagelijks in de file… Al zou zij, als ze zou kunnen, wel met het openbaar vervoer gaan, maar er rijden gewoon geen bussen/trams tot daar! Ik ga zelf met de trein, en ik heb het geluk dat grafische bureau's meestal midden in de stad zijn, zodat ik voor een volgende job er hopelijk wel geraak op een milieuvriendelijke manier. Maar als je dus in een industriepark of zo iets dergelijks werkt kan je dat dus gewoon al vergeten hé… De treinstations zijn dan ook soms zodanig ver dat een fiets aan het station zetten ook geen optie is.

    Op het werk valt het bij ons (HoGent dus) wel mee, voor koffie en thee steevast tassen, medecollega's gebruiken een brooddoos of halen iets uit de cafetaria (afwasbare borden en schotels), er wordt alleen geprint indien nodig en we hebben een stapel kladpapier liggen ook, éénzijdig bedrukt papier dus. En de chauffage staat niet dikwijls aan en al helemaal nooit als de ramen openstaan. Dus al bij al… 🙂

    Uit nieuwsgierigheid, waar ben je nu aan het werk? Heb je trouwens al gehoord van de low impact maand van EOS? ik doe mee! 🙂

  4. ik versta dat dus niet waarom mensen kiezen voor diesel…

    En ik heb zowat dezelfde frustraties als jij, dus heel herkenbaar.

    Maar we maken een verschil Kelly. Zotten gelijk gij en ik zorgen ervoor dat ze ooit wel eens het licht gaan zien. You'll see 🙂

  5. Hier ook : tot het einde gelezen. Erg herkenbaar…maar voel je maar niet alleen hoor!!
    Enne…op de duur ga je je stiekem een beetje superieur voelen…want wij weten zoveel meer dan zij. ( hoewel ik in principe tegen wij/zij-verdelingen ben 😉
    Maar dat is mijn duistere kant. Ik geniet bv ook erg van de file… als ik er over of voorbij fiets……
    En samen lukt het ons wél hoor!!!Het heeft trouwens al effect….wedden?!;-)