Zou je een hond uit het asiel niet graag kunnen zien?

In het bezit zijn van een huisdier is een trend van de laatste decennia (schreef Foer in zijn Dieren eten althans, als ik het me goed herinner). Dalmatiërs, Jack Russells, Chihuahuas, … bepaalde rassen verdienen op bepaalde momenten de algehele voorkeur. Een hondje hebben lijkt – niet bij iedereen natuurlijk – een symbool voor ik-weet-niet-goed-wat te zijn… Het probleem met die modieuze voorkeuren voor een ras is, naar mijn mening, dat men schijnbaar niet verder kijkt naar het algemene karakter van dat ras (ik heb het dus niet over ‘kenners’). Het enige wat er toe doet is dat het net dat ras is. De verzorging en de tijd die ermee doorgebracht moet worden, daar wordt later wel (al dan niet) aan gedacht… Op zich is er niets mis met een bepaald ras de voorkeur geven, maar puur esthetische (of modegerelateerde – en in de mode gaat het toch om esthetiek?) redenen zouden niet de primaire drijfveer van zo’n (voor de hond in kwestie) levensbelangrijke keuze mogen zijn…

Nu ja, alleszins, ik wou het eigenlijk meer hebben over honden uit een asiel. Want de voorkeur voor een bepaald ras gaat vaak gepaard met het buiten beschouwing laten van een hond uit het asiel – ook al kunnen er andere redenen zijn om daar niet aan te denken. Ik denk dat vele mensen er nog van overtuigd zijn dat het een slecht idee is om een hond uit het asiel op te vangen. “Dat is een miserie!”, “Daarmee kan je geen band hebben”, “Dat kan je nooit graag zien”, … En ik begrijp langs een kant wel dat het wat problemen met zich mee kan brengen (hoewel dit vaak vooroordelen zijn, of niet?), maar niet noodzakelijkerwijze. Zo ken ik zelf het succesverhaal van Obie en Nel, twee hondjes die uit een Spaans asiel zijn overgevlogen naar hun huidige eigenaars in België. Eerst kwam Obie, dit hondje (toen 9 maanden oud, november 2008):

Enkele maanden later kwam Nel hem vergezellen (toen 2 jaar oud):

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Intussen ziet het koppeltje er zo uit:

p1300354

Ze zijn opengebloeid tot speelse, vrolijke hondjes. Nel schrikt nog steeds terug als haar bazinnetje een borstel neemt om te vegen, wat er hoogstwaarschijnlijk op wijst dat Nelleke vroeger met een stok geslagen geweest is. Maar ondanks – of misschien net dankzij – hun miserabele eerste jaren in Spanje, hebben ze nog nooit tekenen van agressiviteit getoond. Je zou kunnen vermoeden dat ze hun nieuwe eigenaars dankbaar zijn… En ook al zijn de hondjes er niet van toen ze echt nog puppy waren en hebben ze een geschiedenis, toch is er echt een band gegroeid tussen de hondjes onderling en tussen de hondjes en hun huisgenoten…

En een voordeel van volwassen hondjes adopteren is dat ze vaak al zindelijk zijn, geen ongelukjes in huis dus 😉

En dan nog een vraag: zou je een hondje met een staart niet graag kunnen zien? Het knippen van staarten is tegenwoordig verboden, maar blijkbaar wordt het toch nog gedaan (of tenminste voorgesteld aan de toekomstige eigenaars). Neem nu de Jack Russell. Volgens sommige mensen zijn zo’n hondjes met lange staarten lelijk, ‘da trekt op niks’… Dat is nu niet meteen mijn idee als ik deze foto’s zie:

Ik weet niet of er veel mensen zijn die die mening delen, ik hoop van niet. Maar als ze zeggen dat ‘dat toch geen pijn doet’, kan ik alleen maar (eventueel enkel inwendig) boos worden en haal ik mij de vele verschrikkelijke beelden die ik al gezien heb, en in het bijzonder die van krijsende biggetjes bij wie onverdoofd de staartjes, testikels en tanden geknipt worden (dit bijvoorbeeld, kijk vanaf ongeveer 3 minuten). Ik wil hier geen betoog voor vegetarisme houden hoor, maar niemand kan toch zomaar ontkennen dat die dieren pijn lijden? Je laat toch ook niet zomaar, onverdoofd, al dan niet overbodige lichaamsdelen van je zes maanden oud kindje wegsnijden? Dat kind kan ook niet zeggen of het pijn doet of niet, dat zal enkel krijsen en huilen… Maar goed, antropomorfiseren door dierenrechtenactivisten of vegetariërs is uit den boze, schijnt ’t (alhoewel de vee-industrie het ook veel doet, kijk maar naar de net gelinkte blog, en in onze eigen leefwereld naar reclame voor vlees).

Ter afsluiting citeer ik nog een extract over antropomorfisme uit een interview met Marc Bekoff, “professor Emeritus Ecologie en Evolutionaire Biologie verbonden aan de Amerikaanse University of Colorado, en  gespecialiseerd in het sociale gedrag en emotionele leven van dieren”, gevonden op de zeer aanbevelenswaardige blog ‘De Heilige Koe‘.

Wetenschappers die dieren emoties toebedelen worden vaak beschuldigd van antropomorfisme.”

Inderdaad. En diezelfde mensen zeggen ook dat een olifant gelukkig is in een zoo; ze maken zich met andere woorden zelf schuldig aan antropomorfisch gedrag. Zij mogen dat doen, maar wij niet. We zien dit vooral bij hoe mensen met hun huisdier omgaan. Ze zeggen dat hun hond of kat gelukkig of triestig is, of pijn heeft, … Ze geven hun hond, kat of ander huisdier met andere woorden emoties en zijn antropomorfisch… en die mensen hebben gelijk, want hoe meer tijd je met dieren doorbrengt, hoe gevoeliger je wordt voor de onderliggende emoties van hun sociaal gedrag. Diezelfde mensen geven vaak geen emoties aan koeien of varkens, en dat komt alleen omdat ze met die dieren geen tijd doorbrengen. Diezelfde sceptische wetenschappers zeggen trouwens ook dat gedragsonderzoek bij wilde dieren uit anekdotes bestaat, en daarom niet wetenschappelijk is. Ik zeg dan: tel alle anekdotes bij elkaar op en je hebt data.”

Volgend bericht
Vorig bericht

6 reacties op “Zou je een hond uit het asiel niet graag kunnen zien?

  1. Ik ben een dierenvriend maar kan ze niet rond mijn lijf vedragen, gek hee? Ik heb het het meest voor heel zelfstandige dieren: kiekens, vogels, schildpadden,…
    Niet uit luiheid, maar uit ik-weet-niet-goed-wat.
    Voor mij dus genen hond in huis, en ook liefst niet enthousiast op mij springend elders..

    Los daarvan vind ik ook wel dat als mensen een dier willen dat ze dat dan ook best overwegen te nemen uit een asiel. Er zijn zoveel dieren die een kans verdienen.

    Als ik je verhaal over de hondjes lees, bevestigt dat mijn vermoeden alleen maar. Alleen vraag ik me af waarom die precies uit Spanje moeten komen, is daar een reden voor? In België zijn er toch ook asielen die een aanbod hebben?

  2. Oh, dat was gewoon voor de volledigheid dat ik vermeld heb dat ze uit Spanje komen. In Spanje is de verwaarlozing vaak wel nog een gradatie erger en/of nog frequenter dan hier, me dunkt. Maar in België zijn er natuurlijk ook genoeg honden die een beter leven verdienen.

  3. Ik zeg al lang dat als ik later huisdieren koop, die uit een asiel zullen komen. Kijk nu naar mijn valkparkiet Pipo. Hij was reeds handtam en is nu super aanhankelijk. En die was ook reeds een jaar oud ongeveer. Volgens mij zijn dieren uit het asiel véél specialer dan 'ras-dieren'. Ze hebben vaak al dingen meegemaakt waardoor ze het meer lijken te appreciëren als je ze dan een goede thuis geeft. Soms zijn er dan wel problemen met gedrag, maar die kunnen met de juiste ingesteldheid en veel geduld verholpen worden. Mijn ouders hebben ook al altijd rashonden gekocht en die zijn natuurlijk ook altijd al mijn beste vriendjes geweest, maar ik vind nog steeds dat honden uit het asiel dat tikkeltje slimmer zijn door hun "levenservaring".

    In elk geval, later een hondje uit het asiel. of twee. daar mag Kelly mij aanhouden !! 😉

    En ja, ik ben ook TEGEN het knippen van de staart. Het is totaal overbodig en vergelijkbaar met grote zonnebrillen, het is simpelweg een modeverschijnsel.

  4. Ik zal je er aan houden 😉

    En ja, het mogen rashondjes zijn he, maar dan wel 'tweedehands' of weesjes 😉 Nieuwe honden kopen terwijl er zoveel eigenaarsloze bestaan, het lijkt mij overbodig…

  5. Graag even reageren op de vraag: waarom uit Spanje. Hondjes krijgen in Spanje zeer weinig kansen. Als ze gevangen worden en ze komen in het dodingstation terecht dan worden ze vergast na 10 dagen, tenzij iemand hen er komt uithalen en zo iemand is Fabien van SHIN, Spaanse honden in nood. Kijk gerust eens op hun website