Nog een maaksel en zo

Een paar van de dingetjes die ik de afgelopen dagen gemaakt heb, waren voor een vriendin bestemd. Nu wou ik nog een tasje of zo maken, om al die spulletjes in te steken (want inpakpapier is zo 2009 😉 ). En ik herinnerde me plots dat ik een handleiding voor het maken van een stoffen mandje had gezien, en wel hier. Dus dacht ik, ideaal!

Dinsdagavond begon ik er dus aan, maar oeps, ik had “interfacing”, ’t is te zeggen vlieseline, nodig. Maar ik moest iets anders bedenken, aangezien …

  • het al acht uur ’s avonds was
  • ik niet kon wachten
  • ik toch waarschijnlijk geen zin had om woensdagochtend nog op zoek te gaan naar vlieseline
  • en mijn mama zelfs nog niet van vlieseline gehoord had, laat staan dat ze het in huis had.

Mijn eerste oplossing was het uitknippen van plakkaatjes uit sojamelkbrikken om tussen de twee lagen te steken ter versterking. Sinds enkele weken hou ik namelijk lege sojamelkbrikken bij, om ooit eens mee te knutselen … Maar dan dacht ik eraan dat ik hier nog blauw dik tafelkleed liggen heb, waaruit ik pennenzak nummer 1 had gemaakt. Dus besloot ik om het daarmee te proberen, en als dat niet lukte, kon ik nog altijd brikken knippen he 🙂

Nu, omdat ik toch nog een klein beetje twijfelde aan de stevigheid van het tafelkleed, gebruikte ik voor het onderste deel van de buitenkant de dikste stof die ik liggen had, want daarvan heb ik nog wel wat over. Jullie kennen het stofje wel 😉 :

mandje1

De binnenkant van het mandje is minder mooi, maar – in dit geval – vind ik dat de buitenkant het belangrijkst is. Het lintje was misschien ook beter niet zwart geweest. Maar ik heb enkel zwarte in huis en ik had geen tijd meer om er zelf te naaien… De afwerking van dit eerste exemplaar is – alweer – niet perfect. Het dubbelgevouwen randje van het tafelkleed was blijkbaar toch écht wel dik. Maar goed, na een gebroken naald (de eerste keer, amai, dat was verschieten!) en wat getrek en gesleur is het toch één geheel geworden. En het blijft mooi rechtstaan, hoera!

Het mandje was jammer genoeg wel te klein om alle spulletjes in te steken… Hm. Oeps.. Dus uiteindelijk heb ik alles toch maar in een papieren zak met een leuke print en waarin ooit cadeaus voor mij gezeten hebben, gestoken…

Iets helemaal anders nu: Daarnet ben ik bij de eigenaar van de E1107 langs geweest, de opa van mijn vriend. Hij heeft de gsm nu ongeveer drie weken, en gisteren heeft hij hem voor de eerste keer moeten opladen. Ik vermoed dat dit wel te wijten is aan de afgelopen donkere dagen. Hij legt hem zoveel mogelijk ‘op zijn buik’, met zijn zonnepaneelrug naar het licht gericht dus. Dat levert blijkbaar wel iets op. Ik vraag me wel af hoe lang die batterij goed zal blijven. Ik heb altijd gehoord dat je beter de batterij helemaal leeg laat lopen en ze dan pas weer oplaadt, om haar levensduur niet te verkorten. Misschien is dit maar een fabeltje. Of misschien is dat probleem bij deze batterij verholpen … Maar ik zal het alleszins in de gaten houden 😉

P.S.: Even attent maken op de uitgebreidere gegevens en de bespreking van de resultaten van de MO*-enquête waarover ik al eens had geschreven, in dit artikel, en hier wat meer info over de gebruikte methode.

Volgend bericht
Vorig bericht