Tegen de lamp

Na een dinsdag die volgepropt was met schoolwerk, met het heen en weer fietsen tussen station en universiteit of station en ouderlijk huis en met de talrijke roetgekleurde ‘bezienswaardigheden’ die ons alledaagse leven en onze longen besmeuren (bijvoorbeeld dieselchauffeurs die je eerst, met de volle voet op het gaspedaal, voorbijsteken om, enkele seconden later, bruusk te remmen, omdat ze blijkbaar even vergeten waren dat ze zich in het verkeer bevinden), begaf ik me met mijn trouwe stalen ros (alhoewel, om de een of andere reden heb ik al heel wat pech gehad met de dynamo) opnieuw richting station om deze keer de andere richting uit te treinen, het is te zeggen, richting Aalst, om in Cultuurcentrum De Werf naar een voorstelling van “Tegen de lamp” te gaan kijken.
tegendelamp

De voorstelling was geconcipieerd als een toepassing van het droste-effect: in het toneelstuk, i.e. de voorstelling op het podium met acteurs en rekwisieten, werd nog een toneelstuk gespeeld, muzikaal en akoestisch én zeer geslaagd begeleid door Antoon Offeciers. De twee ‘hoofdacteurs’, Dimitri Leue (Don Kyoto) en Jonas Van Geel (met een aanstekelijke lach), hadden voor hun “ecologisch project” de Low Impact Man, Steven Vromman, uitgenodigd, echter niet om een lezing vol interessante (niet sarcastisch bedoeld) weetjes i.v.m. de impact van de mensheid op de leefomgeving te houden, maar om mee te doen in het verhaaltje, dat de twee andere hadden bedacht.

Na afloop deden mijn wangen pijn van het lachen, dus het was alleszins heel grappig geweest. Tussen het verhaal door kreeg Steven Vromman de kans om met de eco-toeter feiten te scanderen en werd hij ironischerwijze uitgelachen door de andere personages, die de stemmen van de grote massa (allez, de hopelijk steeds meer slinkende massa) en van de talrijke andere struisvogelachtigen symboliseerden.

Mijn vriend vroeg zich, terecht, af welke indruk zo’n toneelstuk nalaat bij het grote publiek (niet dat dat zo talrijk aanwezig was, jammer genoeg). Hadden de meeste de – soms minder subtiele – kritiek door? Begrepen ze de zinspelingen? Zouden ze hun levensstijl herbekijken en groenere beslissingen nemen? Zouden ze het boekje, dat na afloop werd uitgedeeld en dat enkele CO2-reducerende acties en een checklist van mogelijke persoonlijke initiatieven voorstelde, zelfs nog maar gelezen hebben? Want ja, de voorstelling vond plaats in Aalst en menigeen bleek de wens ‘altijd carnaval’ ten sterkste toe te juichen…

Nu ja, ik begrijp het pessimisme van die mensen, die WEL proberen en die veel te vaak moeten toezien, hoe andersdenkenden helemaal tegendraads doen of misschien onbewust het tegenovergestelde doen, maar ik denk dat men met een positieve ingesteldheid verder kan geraken, hoewel ik zelf nog moet uitmaken, hoe ik dat dan concreet invul…

Volgend bericht
Vorig bericht